பெண்களுக்கு கல்வி கற்பித்ததால் தலைமை ஆசிரியர் சுட்டுக்கொலை

ஆப்கானிஸ்தானத்தில் பெண்களுக்கு கல்வி கற்பித்ததால் பெண் தலைமை ஆசிரியரை தாலிபான் பிற்போக்குவாதிகள் சுட்டு கொலை செய்தனர். எங்களின் எச்சரிக்கையை மீறி பெண்கள் கல்வி கற்றால் இதே போல் சுட்டு கொலை செய்வோம் என எச்சரித்தும் உள்ளனர்.

ஆப்கானிஸ்தான் தலை நகர் காபூல் அருகில் உள்ள லோகர் என்ற பகுதியில் பெண்கள் பள்ளி உள்ளது. இதில் தலைமையாசிரிய ராக கான்முகமது பணி யாற்றி வந்தார். தாலிபான் கள் இஸ்லாமிய சட்டப் படி பெண்களுக்கு கல்வி கற் பிக்கக் கூடாது என்று கான் முகமதுக்கு தொடர்ந்து மிரட்டல் விடுத்து வந்தனர். ஆனாலும் கான்முகமது இதனை பொருட்படுத்தா மல் பெண்களுக்கு கல்வி கற்பித்து, முன்னேற்றமடைய செய்ய வேண்டும் என்பதி லேயே குறியாக இருந்து வந் தார். அதன் படி கல்வி கற் பிக்கும் பணியை தொடர் ந்து செய்து வந்தார்.

இந்நிலையில் செவ்வா யன்று தனது வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்கு கிளம்பி வெளியே வந்தபோது தாலிபான் பயங்கரவாதிகள் அவரைச் சுற்றி வளைத்து சுட்டனர். அதில் அவர் தலையில் குண்டு பாய்ந்து சம்பவ இடத்திலேயே உயிரிழந்தார். இத்தாக்குதலின் போது கான்முகமதுவின் மகனும் காயமடைந்தார்.

ஆப்கானிஸ்தானில் 1996 - 2001 காலகட்ட தாலிபான்கள் ஆட்சியில் பெண்கள் கல்விக்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. 2001ல் தாலிபான் ஆட்சி வீழ்த்தப் பட்டதையடுத்து, அங்கு பெண்களுக்கு சில உரிமைகள் கிடைத்துள்ளன. ஆனாலும் பழமைவாதிகள் பெண்கள் பள்ளிகள் மீது தொடர் தாக்குதலை நடத்தி வருகின்றனர். பள்ளிக்குச் செல்லும் பெண்கள் மீது ஆசிட் வீசுதல், பள்ளிகளை தீக்கிரையாக்குதல், பெண்கள் பயிலும் பள்ளிக்கட்டடங்களுக்குள் விஷ வாயுவைச் செலுத்துதல் உள்ளிட்ட வன்முறைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். இதன் காரணமாக ஆப்கனில் கல்வி பயிலும் பெண்களின் எண் ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வருவதாக பல்வேறு ஆய்வு கள் தெரிவிக்கின்றன.

பெண்கள் கார் ஓட்ட தடை. மீறிய பெண் சவூதியில் கைது

சவூதி அரேபியாவில் வாகனங்களைப் பெண்கள் ஒட்டக்கூடாது என்று பெண் களுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள தடையை மீறி வாகனம் ஓட்ட முயன்ற பெண் ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டார்.

தான் வாகனத்தை ஓட்டும் முயற்சியில் ஈடுபடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், நாட்டின் மற்ற பெண்களையும் ஓட்டச் செய்வதற் கான முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார் என்றும் மனால் அல் ஷெரீப் என்ற அந்தப் பெண் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. ஃபேஸ் புக் மற்றும் யு டியூப் இணைய தளங்களில், காரின் சக்கரத்திற்குப் பின்னால் இருந்து கொண்டு, “எனக்கு வண்டி ஓட்டச் சொல்லிக் கொடுங்கள். அப்போதுதான் என் னைப் பாதுகாக்க முடியும்” என்று அவர் சொல்லும் காட்சிகள் வெளியாகியுள்ளன.

அதோடு நிற்காமல், ஆட்சியாளர்க ளின் தடை குறித்த கருத்தை மாற்றும் முயற் சியாக மேலும் பல பெண்களை இணைத் துக் கொண்டு பிரச்சாரம் செய்து வருகி றார். கைது செய்யப்பட்ட சில மணி நேரங்களில் அவர் விடுதலை செய்யப்பட்டார். ஆனால் என்ன நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் விடுதலையானார் என்று தெரிய வில்லை. உலகிலேயே சவூதி அரேபியாவில் மட்டும்தான் பெண்கள் வாகனம் ஓட்டுவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு வரும் வெளிநாட்டுப் பெண்களும் வாக னங்கள் ஓட்டக்கூடாது.

சவூதி அரேபியாவில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமையும் இல்லை. அண்மையில் வர்த்தக அமைப்பு ஒன்றிற்கு நடைபெற்ற தேர்தலில் இரண்டு நகரங்களில் மட்டும் பெண்கள் வாக்களிக்க அனுமதி வழங்கப் பட்டது. மனால் மற்றும் அவரது குழுவினர் அவசர காலத்தில் பெண்கள் வாகனம் ஓட்டுவதன் மூலம் பல ஆபத்துகளிலி ருந்து தப்பிக்க முடியும் என்றும் பிரச் சாரம் செய்து வருகிறார்கள்.

ஃபேஸ்புக் மூலமாகத் தங்கள் பிரச்சா ரத்தை இவர்கள் நடத்துகிறார்கள். ஜூன் 17 அன்று இந்த இயக்கத்தில் சேர விரும்பு பவர்கள் சேரலாம் என்று அறிவித்துள் ளனர். இதுவரை 12 ஆயிரம் பேர் இந்தப் பக்கத்தை பார்வையிட்டிருக்கிறார்கள். அதில் உள்ள செய்தியில் “நாங்கள் முழு மையான குடிமக்களாக வாழ விரும்புகி றோம். ஒவ்வொரு நாளும் படும் அவமா னங்களிலிருந்து விடுபடுவதே எங்கள் விருப்பம் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. மேலும் சட்டத்தை உடைக்கவோ அல்லது ஆட்சியாளர்களுக்கு சவால் விடவோ நாங்கள் வரவில்லை. எங்களுக்கான ஒரு எளிமையான உரிமையைக் கேட்டுப் பெறவே வந்துள்ளோம்” என்று கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்.

பெண் ஒடுக்குமுறையும்- சட்டமும்

அ.கரீம், வழக்கறிஞர், கோவை.

“மருமகளை மாமியார் அடிப்பது வன்கொடுமையாகாது - அது வரதட்சணைக்காக நடைபெற்ற செயலும் ஆகாது” சமீபத்தில் உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய ஓர் தீர்ப்பு இது.

பத்திரிகைகளில் பரபரப்பு ஏற்படுத்திய தீர்ப்பின் வழக்கு யாதெனில் - மருமகளை மாமியார் காலால் எட்டி உதைத்தாள், கணவரிடம் சொல்லி விவாகரத்து செய்திடுவேன் என மாமியார் மிரட் டியதாகவும், கணவன் மற்றும் நாத் தனார் கொடுமைப்படுத்தியதாகவும் எழுந்த வழக்கின் தீர்ப்பது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆந்திரா நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு- “கணவன் கொடுமைப்படுத்தி, வீட்டில் நிர்வாணமாக அடைத்து வைத்து சித்ரவதை செய்யப்பட்ட பெண்ணொருத்தி வீட்டிலிருந்து தப்பித்து வெளியே கிடைத்த உடை களை உடுத்தி நீதிமன்றத்தில் நியாயம் கேட்டு சென்றபோது, நீதி மன்றமானது, “இந்திய கலாச்சாரம் மேலானது அதை பெண்கள் போற்றி பாதுகாக்க வேண்டும். வீட்டில் கணவன் என்னதான் அப்படியாக வைத்திருந்தாலும் வெளியே ஒரு பெண் நிர்வாணமாக வந்தது நமது பாரம்பரிய கலாச்சாரத்திற்கு விரோத மானது. இச்செயலை செய்த பெண்ணே தண்டனைக்குரியவள்” என வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகளின் தொடர்ச்சியே மேற்கண்டதும். ஆணாதிக்க சமூகத்தில் வழங்கப் படும் தீர்ப்புகளும் - ஆணாதிக்க மனோபாவத்திலேயே எழுகிறது.

மாமியார் உதைப்பது, கணவரிடம் சொல்லி விவாகரத்து செய்து விடுவதாக மிரட்டுவது, அடிப்பது போன்ற செயல்களை இந்திய தண் டனை சட்டம் பிரிவு 498-ஹன் கீழ் வன்கொடுமையாக கருதி தண்டனை வழங்க முடியாது என உச்சநீதி மன்றம் சொல்கிறது. நமது கேள்வி- சரி, அப்படியேயிருந்தாலும் கொடு மைப்படுத்தியதற்கு தண்டனை வழங்கலாம் இல்லையா?

அது முடியாது. ஏன்? காரணம் அது வேறு பிரிவு முதல் தகவல் அறிக்கை மற்றும் பிற குற்றப் பத்திரிகையில் அப்பிரிவை குறிப் பிடவில்லை. ஆதலால் அதற்கு தண்டனை வழங்க முடியாது. இது இந்திய நீதிமன்றங்களில் நடை பெறும் நடைமுறைகள். குறிப்பிட்ட பிரிவு பதிவு செய்யப்படவில்லை என்ற ஒரு காரணத்திற்காக, செய்யப் பட்ட குற்றத்திற்கு தண்டனை இல் லை என்பது எவ்வளவு அபத்தமானது.

காலகாலமாக இதே நடைமுறை யை பயன்படுத்தித்தான் உண்மை குற்றவாளிகள் தப்பித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். பிரிவு 498-ஹ இந்திய தண்டனை சட்டம் கூறுவதாவது:

“ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் அல்லது கணவனின் உற வினர்களில் ஒருவர் கொடுமைப் படுத்தினாலோ,

அ) ஒரு பெண்ணை தற்கொலை செய்து கொள்ளும்படி தூண்டக் கூடிய அல்லது அவளுடைய உயி ருக்கு, உடலுக்கு அல்லது சுகத் திற்கு தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய செயல்,

ஆ) சட்ட விரோதமாக ஒரு சொத்தை (அல்லது) மதிப்புள்ள காப்பீட்டை அந்த பெண் மூலம் (அல்லது) அவளுடைய உறவினரிட மிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பெற வேண்டும் என்பதற்காக அப்பெண் ணிற்கு பொறுக்க முடியாத சங்கடங் களை உண்டாக்குவது இப்பிரிவின் கீழ் தண்டனைக்குரிய செயலே”

மேற்கண்ட சட்ட சரத்துகள் தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் இச்செயல்கள் வன்கொடுமை யாகாது என தீர்ப்பு கூறுகிறது. ஒரு மருமகள் கணவரின் உறவினரி னால் தாக்கப்படுகின்றாள் என்றால், அது நிச்சயம் வரதட்சணைக்காக தான் என்ற ஒத்தநிலை எடுக்க வேண்டியதில்லை. அதே நிலை யில், ஒரு தீர்ப்பின் மூலம் ஒட்டு மொத்தமாக இதே காரணத்தை காட்டி உண்மை குற்றவாளிகள் தப்பிக்க நீதிமன்றமே காரணமாகிட கூடாது. அதே நேரத்தில் ஒரு பெண் வேறு எந்த காரணத்திற் காகவும் தாக்கப்படுவதை அனு மதிக்க முடியாது.

இந்தியாவில் காலகாலமாக பெண்கள் மீதான தாக்குதல் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே யிருக்கிறது. பெண்களை தெய்வமாக வணங்குகிறோம் என ஒருபுறம் சொல்லிக்கொண்டே மறுபுறம் வேறெந்த நாட்டிலும் நிலவாத உடன் கட்டை ஏறுதலை அமல்படுத்திய புண்ணியபூமி இந்தியா. திருமணத் திற்கு பிறகு கணவன் இறந்தால் அதோடு அப்பெண்ணிற்கான சுகம், சந்தோஷம், துக்கம் என எல்லாம் முடிந்துவிட்டதாக சொல்லி மனை வியை இறந்த கணவனின் உட லோடு சேர்த்து எரித்த காட்டுமிராண் டிகளின் கூடாரமாகத்தான் நம் நாட் டின் கடந்த காலம் இருந்துள்ளது.

தனிச்சொத்துடைமை மனித சமூகத்தில் எப்பொழுது தோன்றிய தோ அப்பொழுது தொடங்கிய பெண் மீதான தாக்குதல் இன்றுவரை தொடர் கிறது. உலகமயத்திற்கேற்ப, காலத் திற்கேற்ப தாக்குதலின் வடிவம் மாறி யிருக்கலாம். ஆனால் நிற்கவில்லை.

ஒரு தீர்ப்பின் மூலம் ஒருவன் செய்ய நினைக்கும் சட்டமுரணான செயலை தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்பதை நீதிமன்றங்கள் உணர வேண்டும். படித்த நகர்ப்புற இளைஞர்களே, பெண் குழந்தை பிறந்தால் அதற்கு முழு காரணம் பெண்தான் என ஒதுக்கும் சமூகசூழலை நீதிமன்றங்கள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். எவ்வளவுதான் நாகரிக, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் உச்சத்தை நோக்கி சென்றாலும் இந்திய சூழலின் நிலைமை கருதி தீர்ப்புகள் வரும்பொழுது, மேற்கண்ட கொடூ ரங்களை கொஞ்ச கொஞ்சமாக குறைக்க முடியும் என்பதை நீதி மன்றம் கவ னத்தில் கொண்டு தீர்ப்பு நல்கிட வேண்டும். அதுவே சமூக ஆர்வலர்களின் எதிர்பார்ப்பாகும்.

தலித் - பழங்குடியினர் - பெண்களை ஏமாற்றிய மன்மோகன் அரசு

மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக் குழு அலுவலகமான ஏ.கே.கோபாலன் பவனில் திங்கள் கிழமையன்று, ‘‘தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினர், ’’ ‘‘பெண்கள்’’ மற்றும் ‘‘ஊனமுற்றோர்’’ தொடர்பான சிறு 

பிரசுரங்களை வெளியிட்ட அரசியல் தலைமைக் குழு உறுப்பினர் பிருந்தாகாரத் எம்.பி. கூறியதாவது:

ஐமுகூ அரசானது, தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினர் தொடர்பாக அரசு அலுவலகங்களில் காலியாக உள்ள பணியிடங்கள் முழுமையாக நிரப்பப்படும் என்றும், தனியார் நிறுவனங்களிலும் கூட தலித்துகள் மற்றும் பழங் குடியினருக்கு இடஒதுக்கீட்டுக்கான சட்டம் கொண்டுவரப் படும் என்றும் உறுதிமொழி அளித் திருந்தது. ஆனால், எதனையும் செய்யாமலேயே ஐந்தாண்டு காலத்தைக் கழித்துவிட்டது. ரயில் வேயில் மட்டும் 1 லட்சத்து 70 ஆயிரம் பணியிடங்கள் காலியாக இருக்கின்றன. தலித்துகள் மற் றும் பழங்குடியினருக்கான 32 ஆயிரத்து 600 பணியிடங்கள் நிரப்பப்படவே இல்லை. 13 ஆயிரம் பதவிஉயர்வுகள், ஊழியர்களுக்குத் ‘‘தகுதி’’ இல்லை என்று கூறி மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 

எல்லாவற்றையும்விடக் கொடுமை, உயர் கல்வி நிறுவனங் களில் 47 நிறுவனங்களுக்கும் மற் றும் பல்வேறு அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பணிகளுக்கும் இடஒதுக்கீட்டிலிருந்து விலக்கு அளிப்பதற்காக ஐமுகூ அரசாங் கம் ஒரு சட்டமுன்வடிவையே கடந்த நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில் கொண்டுவந்தது. இடது சாரிகள் மற்றும் மதச்சார்பற்றக் கட்சி கள் அவற்றைக் கடுமையாக எதிர்த்து முறியடித்தன. 

தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடி யினருக்கு நிலம் மறுவிநியோகம் செய்யப்படும் என்று ஐமுகூ அர சாங்கம் உறுதி அளித்தபோதிலும், அதனை நிறைவேற்றாதது மட்டு மல்ல, பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் நிறு வனங்களுக்கும் தனியார் நிறுவ னங்களுக்கும் நிலஉச்சவரம்பைத் தளர்த்தி பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களைத் தாரை வார்த்திருக்கின்றன.

அரசின் செலவினங்களில் தலித்துகளுக்கு 16 சதவீதமும், பழங்குடியினருக்கு 6 சதவீதமும் ஒதுக்க வேண்டும் என்று அரசின் கொள்கை வலியுறுத்துகிறபோதி லும், அரசாங்கம் தலித்துகளுக்கு இதில் பாதி அளவைக்கூட ஒதுக்கவில்லை, பழங்குடியின ருக்கு வெறும் 4 சதவீதம் அள விற்கே ஒதுக்கியுள்ளன.

பெண்கள்

ஐமுகூ அரசாங்கம் தன் குறைந்தபட்ச பொது செயல்திட்டத்தில் ‘‘பெண்கள் அரசியல் ரீதியாகவும், கல்விரீதியாகவும், பொரு ளாதார ரீதியாகவும், சட்டரீதியாகவும் முழுமையான அளவில் வலுப் படுத்தப்படுவார்கள்’’ என்று பிரகடனம் செய்திருந்தது. ஆனால் இதனை நிறைவேற்றக்கூடிய அளவில் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. பெண்களுக்கு நாடாளுமன்றம் - சட்டமன்றங்களில் 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டிற் கான சட்டமுன்வடிவை நிறை வேற்றவும் முன்வரவில்லை. பெண்கள் பணிபுரியும் இடங்களில் பாலியல் தொல்லைக்கு உட்படுத் தப்படுவதற்கு எதிராக முறையான சட்டம் நிறைவேற்றுவதாக உறுதி அளித்திருந்தது. அதனையும் நிறைவேற்றவில்லை. 

உலகப் பொருளாதார மந்தம் பெண்களைக் கடுமையாகப் பாதித்துள்ளது. பனியன் போன்ற ஏற்றுமதி சார்ந்த துறைகளில் ஈடு பட்டிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான பெண்களை வேலையிலிருந்து வெளியேற்றிவிட்டது. ஆயினும் அரசு, தொழிலாளர்களுக்கு நிவா ரணம் எதுவும் அளிக்க முன்வர வில்லை. மாறாக, கார்ப்பரேட் நிறு வனங்களுக்கே ஊக்குவிப்புத் திட்டங்களை அறிவித்துள்ளது.

ஊனமுற்றோர்

நாட்டில் ஊனமுற்றோர் மக் கள் தொகை சுமார் 6 சதவீதமாகும். ஆனால் அவர்களுக்கு உரிய வேலைவாய்ப்பு கிடையாது. மத் திய அமைச்சர் ப.சிதம்பரம், பதி னோராவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத் தின் மூலம் ஊனமுற்றோருக்கு வேலை அளிப்பதற்காக 1,800 கோடி ரூபாயில் ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் வேலைகள் உருவாக்கப் படும் என்று தம்பட்டம் அடித்தார். ஆனால் அவரே நாடாளுமன்றத் தில் ஒப்புக்கொண்டபடி, திட்டம் அமலுக்கு வந்து ஆறு மாதங்கள் ஆனபிறகும், ஒருவர் கூட வேலைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட வில்லை.

இவ்வாறு தலித்துகள், பழங்குடியினர், பெண்கள், ஊனமுற்றோர் சமூகரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் மேம்படுத்தப்பட உருப்படியான நடவடிக்கைகள் எதையும் ஆட்சியிலிருந்த பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜன நாயகக் கூட்டணியோ அல்லது காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐமு கூட்டணியோ எடுக்கவில்லை. 

எனவே, இவர்கள் தங்களை சமூகரீதியாகவும், பொருளாதாரரீதியாகவும், கல்விரீதியாகவும் மேம்படுத்திக்கொள்வதற்கு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகள் தலைமையிலான மாற்று அணியை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறோம். 

இவ்வாறு பிருந்தாகாரத் கூறி னார். (ந.நி.)

பெண்ணின்றி சுழலாது உலகம்

‘மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திடல் வேண்டுமம்மா’ என்று பாடிய கவிமணி தேசிய விநாயகம் பிள்ளை, அவர் இன்று பாடினால் ‘பெண் ணாய்ப் பிறப்பதற்கே மகாபாவம் செய்தி டல் வேண்டும்’ என்று பாடிச் சென்றி ருப்பார். அந்த அளவுக்கு பெண்கள் மீது கொடுமைகள் ஏவிவிடப்படுகின்றன. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை பெண்கள் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளைச் சொல்லி மாளாது.

கல்லறை

கருவறைகள் இன்று கல்லறைகளாக மாறிவிட்ட அவலம் அறிவியல் மேம் பாட்டால் ஏற்பட்டது. மனித இன வளர்ச் சிக்காக, மனிதனின் திறமைகளின் வெளிப்பாடாக வளர்ந்த அறிவியல் இன்று மனித இனத்தின் ஒருபாதியை அழிக்கும் கருவியாக மாற்றப்பட்டுள்ள அநியாயத்தை என்னென்று சொல்வது? தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் பெண் சிசுவை பிறந்தவுடன் கள்ளிப்பால் கொடுத்துக் கொள்வது இன்றும் நடை முறையில் உள்ளது.

நகரங்களின் நிலையைப்பார்த்தால் கிராமங்களின் நிலைமையை விட மோசமாக உள்ளது. கருவில் உருவாகும் சிசு பெண் என்று தெரிந்தவுடனேயே அழித்துவிடும் கொடுமையோடு ஒப் பிடும்போது கிராமங்களின் நிலைமோசம் இல்லை. அங்கு பெண் சிசு உலகைப் பார்த்தபின் கொல்லப்படுகிறது. நகரங்க ளில் கருவறை என்னும் இருட்டறை யிலேயே கொல்லப்படுகிறது. இரண்டுமே மாபாதகச் செயல்கள் என்பதில் மாறு பட்ட கருத்து இருக்க முடியாது.

மறு உற்பத்தி

மனிதகுல மறு உற்பத்திக்கு இருபாலி னம் தேவை. ஆண், பெண் என்ற இரு பாலரின் விகிதாச்சாரம் சற்றேறக்குறைய சமமாக இருக்க வேண்டும்.

1991ம் ஆண்டில் 1000 ஆண்களுக்கு 945 பெண்கள் என்ற விகிதாச்சாரம் நிலவியது. இது போதுமானது என்றில்லா விட்டாலும் ஆரோக்கியமான விகிதாச் சாரமாக இருந்தது. ஆனால் 2001ம் ஆண்டில் இந்த விகிதாச்சாரம் 1000க்கு 927 ஆக வீழ்ந்தது. இன்னும் சரியாகச் சொல்லப்போனால் ஆண்டுதோறும் 7 லட்சம் சிறுமிகள் காணாமல் போகின் றனர். 1981 முதல் 2005 வரை பாலினம் அறிந்து செய்யப்பட்ட கருச்சிதைவு களின் எண்ணிக்கை ஒரு கோடிக்கும் சற்று அதிகம் என்று டிஎன்ஐஇ-பிர ஜன்யா முனைப்பு நடத்திய ஆய்வு கூறு கிறது.

தமிழ்நாட்டில்...

1960களில் 6 வயதுக்குட்பட்ட குழந் தைகளில் 1000க்கு 995 என்று ஆண்-பெண் விகிதாச்சாரம் இருந்தது. 2001ம் ஆண்டில் இது 1000க்கு 939 ஆகக் குறைந்துவிட்டது என்று மக்கள் தொகைக் கணக்கீடு கூறுகிறது. தமிழ் நாட்டின் 16 மாவட்டங்களில் 2004ம் ஆண்டில் இந்த விகிதாச்சாரம், உலக சராசரி விகிதாச்சாரமான 952க்கும் குறைவாக இருந்தது.

பெரம்பலூர் மாவட்டத்தில் 2001ம் ஆண்டில் ஆண், பெண் குழந்தைகள் விகிதாச்சாரம் 1000க்கு 944 ஆக இருந்தது. 2008ம் ஆண்டில் இது 1000:928 ஆகக் குறைந்துள்ளது. கடலூர் மாவட்டத்தில் இந்நூற்றாண்டின் தொடக் கத்தில் இவ்விகிதாச்சாரம் 1000:960 ஆக, உலக சராசரிக்கும் கூடுதலாக இருந்தது. 2008ம் ஆண்டில் 915 ஆக வீழ்ந்துள்ளது.

நாமக்கல் மாவட்டத்தில் 2001ம் ஆண் டில் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 1176 பெண் குழந்தைகள் இருந்தன. இப்போது இது 702 ஆகக் குறைந்துள்ளது. விருது நகர் மாவட்டத்தில் 1000த்துக்கு 949 ஆக இருந்தது தற்போது 915 ஆக குறைந்து விட்டது. தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் 2001ல் 969 என்று இருந்தது தற்போது 915 ஆக குறைந்தது. மதுரை மாவட்டத் தின் செல்லம் பட்டி, உசிலம்பட்டி பகுதி களின் ஆண், பெண் விகிதாச்சாரம் படு வேகமாக வீழ்ச்சி அடைந்து வருகிறது.

சட்டம் என்ன செய்யும்?

கருவில் பாலினம், அறிதலைத் தடுக் கும் சட்டம் இயற்றப்பட்டு நடைமுறைக்கு வர பத்து ஆண்டுகள் ஆயின என்பதே அரசு நிர்வாக எந்திரத்தின் செயல் பாட்டை விளக்கக்கூடியதாகும். 1971ம் ஆண்டுக்கு முன்பு இந்திய குற்றவியல் சட்டங்களின் அங்கமாகிய கருக் கலைப்பு சட்டங்கள் மறு உற்பத்தி செய் யும் தாயின் உரிமையைவிட கருவில் உள்ள குழந்தையின் உரிமைக்கு அதிக மதிப்பளித்தது. 1971ம் ஆண்டில் இயற்றப் பட்ட, கருவை மருத்துவரீதியில் அழித் துக்கொள்ளும் சட்டம் மறு உற்பத்தி செய்யும் தாயாருக்கு கருவைக் கலைக் கும் உரிமையை நிலைநாட்டியது.

2002-3ம் ஆண்டில் கருவின் பாலி னத்தை அறிந்து கொள்வதை தடைசெய் யும் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தது. இச் சட்டம் தண்டனை வழங்கும் சட்டம். ஆனால் இதன் அமலாக்கம் கேள்விக் குறியாக உள்ளது. இந்தச் சட்டவிதிகளை மீறும் சோதனைக் கூடங்களை மூடும் அதிகாரம் இருந்த போதும், இது நடை முறைப்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதே உண்மை. சட்டங்கள் ஏட்டளவில் நின்று விடுகின்றன. ஆண்-பெண் விகிதாச் சாரம் உலக சமுதாயத்தின் ஆரோக்கியத் தைக் கணக்கிடப் பயன்படும் காரணி களில் ஒன்றாகும்.

தாய்மை அடையும் பெண்ணின் அல்லது வளரும் கருவின் உடல் நலனை மனதிற்கொண்டு கருக்கலைப்புச்சட் டங்கள் இயற்றப்பட்டன. மற்ற வகையி லான கருக்கலைப்பு அனைத்தும் குற்றமே. இந்நிலை தொடர்ந்தால் ஆண்-பெண் விகிதாச்சாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும். இது நாட்டின், உலகின் மேம்பாட்டுக்கு எதிரான தீங்கையே விளைவிக்கும்.

பெண்களுக்கு எதிராக 16 வகை கொடுமைகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. இவைகளில் கருக்கலைப்பும், சிசுக்கொ லையும் மிக முக்கியமான பங்கினை வகிக்கின்றன. இவற்றைத் தடுத்து நிறுத்த சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்பட வேண் டும். சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய அரசு நிர்வாக எந்திரம் முடுக்கி விடப்பட வேண்டும். மக்களிடையே, பெண் குழந்தைகள் பேணி வளர்க்கப்பட வேண்டிய அவசியம் குறித்த விழிப்புணர் வை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இதில் அரசுக்குமட்டுமல்ல சமூகத்திற் கும் பெரும்பங்கு உண்டு.

-தாஸ்

பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் அதிகரிப்பு! பஞ்சாப், அரியானாவில் அவல நிலை

ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியாக அரியானாவில் இரு பெண்களும், பஞ்சாபில் ஒரு பெண்ணும் கடுமையாகத் தாக்கப்படுகிறார்கள் என்று பஞ்சாப் மற்றும் அரியானா பெண்கள் ஆணையம் கூறியுள்ளது. 2008 ஆம் ஆண்டில் நடந்த பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் பற்றிய அறிக்

கையை அந்த ஆணையம் வெளியிட்டுள்ளது. பஞ்சாபில் ஒவ்வொரு மாதமும் 12 பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். மேலும், அதே எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் வரதட்சணைக்காக கொல்லப்படுகிறார்கள். நவம்பர் மாத இறுதியிலான புள்ளிவிபரப்படி, பஞ்சாபில் 140 பெண்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள்.
411 பேர் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

குறிப்பிட்ட சில மாவட்டங்களில் அதிகமான குற்றங்கள் நடைபெறுவது வழக்குகள் பதிவானதில் இருந்து தெரிகிறது.

பெண்கள் கடத்தப்படும் சம்பவங்களில் சுமார் 70 சதவீதம் ஜலந்தர் மற்றும் லூதியானா ஆகிய இரு மாவட்டங்களில் மட்டும் நடக்கிறது. பாலியல் பலாத்கார சம்பவங்களில் 60 சதவீதம் லூதியானா மாவட்டத்தில்தான் நடைபெறுகிறது. வரதட்சணைக்காக பெண்கள் கொல்லப்

படுவதும் பஞ்சாபில் அதிகரித்துள்ளது.

அரியானாவில், 600 பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டதாக வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. 2007 ஆம் ஆண்டில் இவ்வாறு பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்குகளின் எண்ணிக்கை 471 ஆக இருந்தது. 2008 ஆம் ஆண்டு பதிவானதில் ஆறு வழக்குகள் காவல்துறையினருக்கு எதிரானதாகும். காவல்துறையினர் நடவடிக்கை எடுக்காததைக் கண்டித்து வெவ்வேறு சமயங்களில் நான்கு பெண்கள் காவல்நிலையம் முன்பாக தற்கொலை செய்ய முயற்சித்துள்ளனர். பெண்களைப் பாதுகாப்பதில் காவல்துறை கவனம் செலுத்துவதில்லை என்கிறார் பெண்கள் ஆணையத்தின் தலைவர் குர்தேவ் கவுர் சங்கா.

“குடும்ப வன்முறை மற்றும் வரதட்சணைக் கொடுமை ஆகியவை பொதுவாக பேராசையால் தூண்டி விடப்படுகின்றன. பஞ்சாபில் பெண்களுக்கு எதிராக அதிகமாக குற்றங்கள் நடக்கும் மாவட்டங்களில் திருமணம் வர்த்தகமயமாகியுள்ளதுதான் இதற்குக் காரணம். முன்பெல்லாம் திருமணம் என்பது எளிமையான நடந்து வந்தது.

தற்போது ஒருவரையொருவர் மிஞ்சுவதைக் காட்டும் போட்டியாக மாறிவிட்டது. இதைச் செய்ய முடியாதவர்கள் பலி ஆடுகளாக மாறும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது .

ஆண்டிற்கு 7 ஆயிரம் வரதட்சணைச் சாவுகள்!

1961 ஆம் ஆண்டிலிலேயே வரதட்சணை வாங்குவது தடை செய்யப்படுகிறது என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டாலும், வாங்குவது மட்டுமல்ல, கொடுக்காததால் மரணத்தை தழுவும் பெண்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. இதுவரை வெளியிடப்பட்டுள்ள புள்ளிவிபரங்களின்படி, 2004ல்

7 ஆயிரத்து 26 பெண்களும், 2005ல்

6 ஆயிரத்து 787 பெண்களும், 2006ல்

7 ஆயிரத்து 618 பெண்களும் வரதட்சணைக் கொடுமையால் உயிரிழந்துள்ளனர்.

இந்த எண்ணிக்கை அதிகாரபூர்வமாக

பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகும். இன்னும் பதிவு செய்யப்படாத மரணங்களும் ஏராளமாக உள்ளன.

தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணையத்தில் இந்தப் புள்ளிவிபரத்தில் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டது குறித்தும் கூறப்பட்டுள்ளது. வரதட்சணைத்தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ்

2004ல் 3 ஆயிரத்து 592 வழக்குகளும், 2005ல் 3 ஆயிரத்து 204 வழக்குகளும், 2006ல் 4 ஆயிரத்து 504 வழக்குகளும் தொடுக்கப்பட்டுள்ளன. பணம், ஆடு, மாடு, கோழி, படுக்கை, மெத்தை, டி.வி., ஃபிரிட்ஜ், வாஷிங் மெசின் என்ற வரதட்சணைப் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போய் மாப்பிள்ளைக்கு வேலையும் ஏற்பாடு

செய்ய வேண்டும் என்பது வரை சென்றுள்ளது.

காவல்துறையால் பதிவு செய்யப்படும் சம்பவங்கள் குறைவாகவே இருந்தாலும்

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் என்ற பெயரில் நடைமுறைக்கு வந்த தாராளமய, தனியார்மய மற்றும் உலகமயக் கொள்கைகள் பெண்களை சந்தைப்பொருளாகவே மாற்றி விட்டன. 1980களின் நடுவில் ஆண்டிற்கு சராசரியாக 400 பெண்கள் வரதட்சணைக் கொடுமையால் பலியானார்கள். 1988ல் தான் இந்த எண்ணிக்கை கடுமையாக உயர்ந்தது. அந்த ஆண்டில் மட்டும் 2 ஆயிரத்து 209 பெண்கள் வரதட்சணை தொடர்பான சம்பவங்களில் உயிரிழந்தார்கள். 1993ல் 5 ஆயிரத்து 377 என்று அதிகரித்த அந்த எண்ணிக்கை உயர்ந்து கொண்டே போய் தற்போது ஆண்டிற்கு சராசரியாக 7 ஆயிரம் என்ற நிலைக்கு உயர்ந்துள்ளது.

தலைநகர் டில்லியின் நிலைமை மிகவும் அலங்கோலமாக உள்ளது. ஒவ்வொரு பனிரெண்டு மணி நேரத்திற்கும் ஒரு பெண் வரதட்சணைக்காக கொல்லப்படுகிறார். அதோடு, இவ்வாறு நடைபெறும் சம்பவங்களைப் பதிவு செய்வதில் டில்லிக் காவல்துறை பெரும் அலட்சியம் காட்டுகிறது. பெண்கள் எரிக்கப்படும் சம்பவங்களில்

90 சதவீதம் விபத்துகள் என்றே பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஐந்து சதவீத சம்பவங்கள் தற்கொலை என்றும், மீதமுள்ள ஐந்து சதவீதம் மட்டுமே கொலை என்றும் தலைநகரில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

இந்தப் புள்ளிவிபரங்களைக் கொண்டுதான் தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணையம் தனது அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது.

பெங்களூர் போன்ற நகரங்களின் நிலைமையும் மிகவும் மோசமானதாகவே உள்ளது. 1997 ஆம் ஆண்டில் செயற்கையான முறையில் பெண்கள் இறந்ததாக 1,133 வழக்குகள் அந்நகரில்

பதிவு செய்யப்பட்டன. இவற்றில் 546 வழக்குகளை தற்கொலை என்றும், 430 வழக்குகளை விபத்து என்றும் பதிவு செய்தார்கள். வெறும் 157 சம்பவங்களை மட்டுமே கொலை என்று கருதி விசாரித்தார்கள். ஆனால் சுமார் 550க்கு மேற்பட்டவை கொலை சம்பவங்கள்தான் என்று பின்னர் தெரிய வந்தது.

வழக்குகள் எண்ணிக்கை உயர்ந்ததற்கு குற்றங்கள் அதிகமானது மட்டுமே காரணமல்ல, மாதர் அமைப்புகளின் போர்க்குரல்களாலும் வழக்குகள்

அதிகமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன என்று ஆய்வாளர்கள் சிலர் கூறுகின்றனர்.

1995ல் தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணையம் வெளியிட்ட அறிக்கையில் ஆண்டிற்கு சராசரியாக 6 ஆயிரம் பெண்கள் பலியானதாகக் கூறப்பட்டிருந்தது. வரதட்ணைக் கொடுமை பற்றி ஆய்வு

செய்த ஹிமேந்திர தாகூர் என்பவர் பலியாகும் பெண்களின் எண்ணிக்கை சராசரியாக ஆண்டிற்கு 25 ஆயிரத்தைத் தொடும் என்று 1999ல் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

வீணா ஓல்டென்பெர்க் என்ற வரலாற்றாசிரியர் கூறுகிறார். “முதலாளித்துவத்தின் தாக்கத்தால், பழங்கால வழக்கம் என்றிருந்த வரதட்சணை தங்கள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள விரும்பும் குடும்பங்களின் வருமானத்தை ஈட்டும் ஒன்றாக மாறியுள்ளது”