தோட்டா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
தோட்டா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வெள்ளி, 26 ஜூன், 2009

மாவோயிஸ்ட்டுகள் என்ற பெயரில் மரணத்தின் தூதுவர்கள்

அபிஜித் மகதோ என்ற அந்த மாணவ னின் உடலிலிருந்து கொட்டிய ரத்தமும், அவனை சரமாரியாக சுட்டபோது விழுந்து தெறித்த கண்ணாடியின் துகள்களும் மண் ணோடு மண்ணாக கலந்து காய்ந்துக் கிடக் கின்றன.

ஜூன் 17.

காலைப் பொழுதில், இந்த மாணவனை தங்களது எதிரி என்று தீர்மானித்த அவர்கள், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் சுட்டுக் கொன் றனர்.

கல்லூரிக்கு போய்விட்டு திரும்பி வரு வதற்குள் தங்களது குடும்பத்தினரும், கிரா மத்தைச் சேர்ந்த மக்களும் ஆயுத முனையில் ஊரை விட்டு விரட்டப்பட்டதால், அங்கிருந்து டிராக்டர்களில் ஏறி காரக்பூர்- ராஞ்சி நெடுஞ்சாலையில் அச்சத்துடனேயே வந்துக் கொண்டிருந்ததை பார்த்து, அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டார் அபிஜித் மகதோ. அன்று இரவு முழுவதும் சக தோழர்களோடு கண்விழித்து தனது கிராமத்து மக்களுக்காக கண்காணிப்பு பணியில் ஈடுபட்ட மகதோ, தனது சக நண்பர்கள் அனில் மகதோ, நீலா தர் மகதோ ஆகியோருடன் அருகில் இருந்த கடையில் தேநீர் குடித்துக் கொண் டிருந்தார்.

இவர்களை தேடி ஆறு மோட்டார் சைக் கிள்களில் ஏ.கே.47 ரக துப்பாக்கிகளுடன் வந்த அவர்கள், வாகனங்களிலிருந்த மக்களை பயங்கரமாக அச்சுறுத்தினர். அதன்பின்னர், தேநீர் கடையை நோக்கி வந்த அவர்கள், மூன்று பேரையும் குருவிகளை சுடுவது போல சுட்டுத் தள்ளினர்.

இந்த மூன்று பேரும், குற்றவாளிகள் என்று அவர்கள் கூச்சலிட்டுக் கொண்டே சுட்டனர். அவர்கள் செய்த குற்றம் என்னவென்பதை யும் சுட்டவர்களே தங்களது கூச்சலின்போது தெரிவித்தனர். குற்றம் என்ன?

மூன்று பேரும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் என்பதுதான் குற்றம்.

மேற்குவங்கத்திலும் சரி, நாட்டின் பிற பகுதிகளிலும் சரி, மனித உரிமைகளை பற்றி தொண்டை கிழிய பேசுபவர்களின் கவனத்தை இந்த படுகொலை ஈர்க்கவில்லை போலும். லால்கார் பகுதியில் மாவோ யிஸ்ட்டுகள் மீது அரசு மேற்கொண்டுள்ள நடவடிக்கையை ஒரு மனித உரிமை மீறலாக குற்றம் சாட்டும் சில “அறிவு ஜீவிகளுக்கு”, அபிஜித் மகதோ என்ற அப்பாவி மாண வனும், சக தோழர்களும் சுட்டுக் கொல்லப் பட்ட கொடூரம், மனித உரிமைப் பிரச்சனை யாக தெரியவில்லை.

அபிஜித் மகதோவை போல, என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் ஏராளமான அப்பாவிகள் மிகக் கொடூரமாக ஆயுதமேந்திய மாவோயிஸ்ட்டுகளால் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் செய்த ஒரே குற்றம், அவர்கள் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் என்பது மட்டுமே.

கடந்த 2002ம்ஆண்டு முதல் மேற்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டத்தில் மட்டும் 111 பேர், மாவோயிஸ்ட் கொலையாளிகளால் படு கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். இதில், பெரும்பாலான கொலைகள் சல்போனி, பின்போர் ஆகிய ஒன்றியங்களில் நடந்துள் ளன. லால்கார் பகுதியில் உள்ள இந்த ஒன் றியங்களில்தான் தற்போது பெரும் வன் முறையை கட்டவிழ்த்துவிட்டனர்.

கொல்லப்பட்டவர்களில் 74 பேர் மார்க் சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஊழியர்கள், உறுப்பினர்கள் மற்றும் ஆதரவாளர்கள் ஆவர். 23 பேர் காவல்துறையைச் சேர்ந்த வர்கள். 5 பேர் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த முதியவர்கள். ஒருவர் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்தவர். மற்றொருவர் மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறியவர்.

கடந்த நவம்பர் மாதத்திலிருந்து மட்டும் 17 சிபிஎம் ஊழியர்கள் படுகொலை செய்யப் பட்டுள்ளனர்.

இந்தியாவின் மிகக் கடுமையான பயங் கரவாதம் நிலவும் மாநிலம் என்று ஜம்மு - காஷ்மீரை சொல்கிறார்கள். ஆனால், மேற்கு மிட்னாப்பூரில் நடந்துள்ள படுகொலைகள் அதை மறுக்கின்றன. 2003ம் ஆண்டிலிருந்து தற்போது வரை ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத் தில் 71 அரசியல் ஊழியர்கள் கொல்லப்பட் டிருப்பதாக காவல்துறை பதிவேடுகள் கூறு கின்றன. ஜிகாதி பயங்கரவாதிகளால் கொல் லப்பட்ட இவர்களில் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளை சேர்ந்தவர்களும் அடங்குவர்.

ஆனால், மேற்குவங்கத்தில் ஒரே ஒரு மாவட்டத்தில் மட்டும் ஒரே ஒரு கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் ஜம்மு - காஷ்மீரை விட அதிகமான எண்ணிக்கையில் மாவோ யிஸ்ட் மரணத்தூதுவர்களால் கொல்லப்பட் டுள்ளனர்.

இதில், நாம் இன்னும் குறிப்பாக கவனிக்க வேண்டிய அம்சம், லால்கார் பகுதியில் இவர் களின் கொட்டத்தை ஒடுக்க கடந்த வாரம் மாநில காவல்துறையினரும், மத்திய படை யினரும் நுழையும் வரை மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நபர் கூட சுட்டுக் கொல்லப்படவில்லை.

மாவோயிஸ்ட் கொலைக் குழுக்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களில் பலரும் கிராமப்புற ஏழைகள்; அவர்களில் பலர் தற்போது போராட்டத்தில் மனித கேடயங் களாக முன்னிறுத்தப்பட்டுள்ள அதே பழங் குடியின இனத்தைச் சேர்ந்த மக்கள்.

அபிஜித் மகதோ தனது விதவைத் தாயின் 5 குழந்தைகளில் ஒரே மகன். எஞ்சிய நான்கு பேரும் தங்கைகள். அந்த குடும்பத் திலிருந்து முதல் முறையாக கல்லூரிக்கு சென்று படிக்கும் வாய்ப்பை பெற்றவர். அவ ரது தாய் சவிதா மகதோ, ஏன் இந்த கொடு மைகள் நடக்கின்றன என்று தெரியவில்லை என கதறுகிறார். ஒரு சிறுவனை கொல்கி றோமே என்ற உணர்வு கூட அவர்களுக்கு இல்லையா என்று கேட்கிறார்.

இப்படித்தான் ஈவிரக்கமின்றி மார்க் சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்த பலரை யும் மாவோயிஸ்ட்டுகள் சுட்டுத்தள்ளியுள் ளனர்.

கரம்சந்த் சிங் என்ற ஆசிரியர். அந்தப் பகுதியில் பாரம்பரிய நடனமான சாகு எனும் நடனத்தில் வல்லுனர். கடந்த ஆண்டு பின் பூரில் தான் பணியாற்றும் ஆரம்பப் பள்ளியில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்த போது குழந் தைகளின் கண் முன்னாலே சுட்டுக் கொல் லப்பட்டார். மாவோயிஸ்ட்டுகளின் மிரட்ட லுக்கு பணியாமல் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு ஆதரவாக பேசினார் என்பதே அவர் செய்த குற்றம்.

பெலாரம் டுட்டு... இவர் அப்பகுதியில் பிரபல கால்பந்து வீரர். மார்க்சிஸ்ட் கம்யூ னிஸ்ட் கட்சியின் தீவிர ஆதரவாளர். மைதா னத்தில் வைத்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதே போலத்தான் கார்த்திக் ஹன்ஸ்தா என்ற நாட்டுப்புற கலைஞரும் கொல்லப் பட்டார்.

லபோனி என்ற பகுதியில் பணியாற்றும் டாக்டர் ஹோனிரன் முர்மு. இவரும், அவரது மருத்துவமனையில் பணியாற்றும் செவிலிப் பெண் பாரதி மஜ்ஹி, டிரைவர் பாப்ஷி ஆகியோர் கடந்த அக்டோபர் மாதம் காரில் குண்டு வைத்து கொல்லப்பட்டனர்.

மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தின் விவசாயப் பிரிவில் பணியாற்றியவர் ஹரிபாத மகதோ. இவர் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவ்வியக்கத்தைவிட்டு வெளியேறி மிட்னாப்பூர் மருத்துவக் கல்லூரியில் இரவு காவலராக வேலை செய்து வந்தார். கடந்த மே மாதம், இவரது கிராமமான பூமிதன்சோலாவில் வீட்டுக்கு அருகேயுள்ள குளத்தில் குளித்துவிட்டு வெளியே வரும்போது சுட்டுக் கொல்லப் பட்டார்.

ஹரிபாத மகதோவின் மனைவி பத்மா வதி சொல்கிறார்: “எனது கணவர் காவல் துறையின் உளவாளியாக செயல்பட்டார் என்று மாவோயிஸ்ட்டுகள் கூறுகிறார்கள்; ஆனால், அவர் அப்படியில்லை. எனினும், துப்பாக்கி குண்டுகளுக்கு முன்னால் யாருடைய வாதம் செல்லும்?”

(ஜூன் 25ம்தேதி இந்து நாளேட்டின் செய்தியாளர் பிரவீன் ஸ்வாமி எழுதியது...)


மூன்றே மாதங்களில் 60 தோழர்களை கொன்று குவித்த மம்தா - மாவோயிஸ்ட் கூட்டம்

மக்களவைத் தேர்த லுக்கு முன்பும், பின்பும் மேற்குவங்கத்தில் திரிணா முல் - காங்கிரஸ் கூட்டணி குண்டர்களாலும், மாவோ யிஸ்ட் பயங்கரவாதிகளா லும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூ னிஸ்ட் கட்சியின் 53 தோழர் கள் உள்பட 60 பேர் கொடூ ரமாக படுகொலை செய்யப் பட்டுள்ளனர்.

2009 மார்ச் முதல் ஜூன் 18 வரை இந்த படுகொலைகள் நடந்துள்ளன.

அவர்களின் விபரம் வருமாறு:

வடக்கு 24 பர்கானா மாவட்டம் நைகாத்தியைச் சேர்ந்த தபஸ் மோந்தல், பன்ஸ்குரா மாவட்டம் ஜோய்ப்பூரைச் சேர்ந்த சையது அலி புனியா, கிழக்கு மிட்னாப்பூர் மாவட் டம் கெஜூரியில் சுபல் கஜ்லி, தெற்கு தினாஜ்பூர் மாவட்டம் கங்காராம்பூரில் அன்சர் அலி, கிழக்கு மிட் னாப்பூர் போஹாவில் ஹிமாத்ரி பத்ரா, முர்சிதா பாத் மாவட்டம் பகராம் பூரில் கோபால் மோந்தல், பர்துவான் மாவட்டம் ரய் னாவில் சொகரப் தேவன், மேற்கு மிட்னாப்பூர் மாவட் டம் புலாவேதாவில் துர்க்கா தேசோவலி, சந்தோஷ் மகதோ, வடக்கு 24 பர் கானா தீத்தாக்கரைச் சேர்ந்த பிஜோய் ஷா, புரூலியா மாவட்டம் அர்சாவில் கனய்குமார், கிழக்கு மிட் னாப்பூர் பாகபன்பூரில் கணேஷ்தாஸ், மேற்கு மிட் னாப்பூர் புலாவேதாவில் அசிம்மோந்தல், சல்போனி யில் ஹம்பீர் மாண்டி, சக்தி சென், லால்காரில் கோபி நாத் முர்மு, புரூலியா மாவட் டம் சுபுர்தி கிராம பஞ்சாயத் தில் வைகுண்டமகதோ, விபூதி சிங் சர்தார், ஹூக்ளி மாவட்டம் ஹரிபாலில் பாபேன்திக், ஹவுரா மாவட் டம் அம்தாவில் மனோவர் உசேன் ஜமாதர், முர்சிதா பாத் ஜங்கிபூரில் காசிநாத் மோந்தல், ஹவுரா மாவட் டம் பக்னானில் சந்துதல்வி, ஷேக் சைதுல், ஷேக் பாபுவா, கிழக்கு மிட்னாப் பூர் நந்தி கிராமத்தில் அப் துல்லா கான், ஷேக் அக்சர், தம்லுக்கில் சாகுதீன் கான், தெற்கு 24 பர்க்கானா மாவட் டம் கேனிங்கில் ஜாய்னல் முல்லா, புரூலியா மாவட் டம் பந்தோனில் மானு சிங், முர்சிதாபாத் ராணிநகரில் மம்தாஜ் ஷேக், மால்டா மாவட்டம் அனந்தப்பூரில் பார்வர்டு பிளாக் கட்சியைச் சேர்ந்த அரவிந்த மோந்தல், கூக்பிகார் மாவட்டம் கோக்சாதங்காவில் விவேக் பர்மன், மால்டா மாவட் டம் ரத்துவாவில் கார்திக் மகளாதர், புரூலியா பலராம் பூரில் தினேஷ் மகதோ, தெற்கு 24 பர்க்கானா விஷ் ணுபூரில் மனோரஞ்சன் நாசர், கிழக்கு மிட்னாப்பூர் நந்திகிராமத்தில் சந்தோஷ் பர்மன், புரூலியா ஜால் டாவைச் சேர்ந்த பார்வர்டு பிளாக் கட்சியின் போந்து லால் முர்ரா, நாடியா மாவட் டம் கிருஷ்ணநகரை சேர்ந்த அபூர்வா கோஷ், பிர்பூம் மாவட்டம் ராம்பூர்கட் டைச் சேர்ந்த நூருதீன் ஷேக், கிழக்கு மிட்னாப்பூர் பூபதி நகரில் சயந்திகா ரக்ஷித், தெற்கு தினாஜ்பூர் கங்காராம் பூரில் தினேஷ் தேவ் சிங்கா, கிழக்கு மிட் னாப்பூர் பன்ஸ்குராவில் கோவிந்த சமந்தா, மேற்கு மிட்னாப்பூர் பின்பூரில் மாமோனி கிஸ்கு, ஹவுரா மாவட்டம் பஞ்ச்லாவில் கிங்கர் தல்வி, லால்காரில் சால்குசோரன், முர்சிராபாத் மாவட்டம் லால்கோலா வில் ஸ்வேதாபர் ஷேக், பஹராம்பூரில் ஏக்ராம்முல் ஹேக், மேற்கு மிட்னாப்பூர் பேல்பஹாரில் சங்கர் டுட்டு, லால்காரில் அசித் சமந்தா, நாருல் சமந்தா, பிரபீர் மகதோ, நந்தி கிராமத்தில் பவித்ரா தாஸ், பர்துவான் மாவட்டம் மங்கள் கோட் டில் பல்குனி முகர்ஜி, மேற்கு மிட்னாப்பூர் லோதாசுளி யில் நீலாதர் மகதோ, அனில் மகதோ, அபிஜித் மகதோ, கோல்டோரில் பாதல் அஹிர், துப்ராஜ் சரண், தசரத் சரண், சைதன்யா சரண் ஆகியோர் அடுத்த டுத்து வரிசையாக படு கொலை செய்யப்பட்டுள் ளனர். (ஐ.என்.என்)

சனி, 22 மார்ச், 2008

ஆஜாத் என்றால் சுதந்திரம்

அந்த வாகனம் புறப்பட்டது. அது ஒரு காவல்துறை வாகனம், அலைபாயும் இதயத்துடனும் வேட்டைக்குச் செல்லும் துடிப்புடனும், ஏகாதிபத்திய கைகூலி காவல்துறை யினர் தமக்குள் பேசிக்கொண்டனர். இன்று கிடைக்கும் வாய்ப்பைத் தவறவிடக் கூடாது.

1931ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 27ஆம் தேதி அலகாபாத் நகரில் உள்ள ஆல்பிரட் பூங்காவை சுற்றி சாதாரண உடையில் போலீசார் இரைதேடும் கண்களோடு காத்துக்கொண்டி ருந்தார். இடுப்பில் துப்பாக்கியை இறுக பற்றிக் கொண்டு பல்லாண்டு காலம் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு சிம்மசொப்பனமாய், சவால் விட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்த வீரனை வீழ்த்தும் தருணத்திற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.பூங்காவின் மரங்களின் மீது இருந்த பறவைகள் ஏதோ சம்பவத்தை எதிர்ப்பார்ப்பதுபோல சிறகுகளை மெல்ல அசைத்தபடியே இடம் மாறி அமர்ந்தன. சூரியன் விடைபெற நேரம் இருந்தது.அதோ பூங்காவினுள் இரண்டு உருவங்கள் நுழைகின்றன. அதில் ஒருவன் தன் பக்கத்தில் வரும் ஆஜானுபாகுவான உருவத்தை காட்டி சைகை செய்து மறைவதற்குள், காவல்துறையினரின் தோட்டாக்கள் சீறிப்பாய்கின்றது.

சுதாரித்துக் கொண்ட அந்த மாவீரன் ஒரு மரத்தின் பின்னே நின்று கொண்டு தன்னுடைய தோட்டாக்களால் பதில் சொல்ல துவங்குகிறான்.ஒருவனின் தோட்டாவை எதிர்த்து பலர் சுடுகின்றனர். சிலர் மாண்டனர். சிறிது நேரம் கழித்து மயான அமைதி. மரத்தின் பின்னாலிருந்து குண்டுகள் வரவில்லை... எனினும் காவல்துறையினருக்கு அச்சம். 30 நிமிடங்கள் யாரும் அந்த மரத்தை நெருங்க துணியவில்லை... பின் அங்கு சென்று பார்த்த போது அமர்ந்த நிலையில், இறுதிவரை போராடி உலகிலிருந்து ஆஜாத் பெற்றிருந்தான் ஆஜாத்... புரட்சியாளர்கள் தங்கள் மரணம் குறித்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, தன் துப்பாக்கியை காட்டியபடியே ஆஜாத் சொல்லுவான் ‘’இது இருக்கும் வரை என்னை யாரும் உயிரோடு பிடிக்க முடியாது’’அவன் சொன்னதை செய்து காட்டினான்.அவன் உதிரம் சிந்திய அந்த மண்ணை, தோட்டாக்கள் துளைத்தெடுத்த அந்த மரத்தை தரிசிக்க மக்கள் கூட்டம் நாளுக்கு நாள் வந்துகொண்டே இருந்தனர். ஆஜாத்தை கண்டு மிரண்ட காவல் துறையினர் அவன் மரணித்த மரத்தையும் பார்த்து மிரண்டனர். அந்த மரம் மக்களுக்கு கோபத்தை, போராடும் உந்துதலை விதைத்தது. அந்த மரம் ஏகாதிபத்திய காவல் துறையால் வெட்டப்பட்டது. இருப்பினும் கூட்டம் நிற்கவில்லை.ஆல்பிரட் பூங்காவை ஆஜாத் பூங்கா என்று பெயர்மாற்றம் கொண்டது.ஆஜாத் குறித்து சிவவர்மா கூறியது இன்றுவரை காற்றில் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ‘’நாங்கள் ஆயுதந்தரித்த புரட்சிப் பாதையிலே நடை போட்டு வந்தோமென்பது உண்மைதான்’ ஆனால் மனிதர் எல்லோருக்குமே மகிழ்ச்சிகரமான, அமைதி தவழும் புதிய சூழ்நிலையைத் தோற்றுவிப்பதே புரட்சியின் முக்கிய நோக்கமாகும்,

‘’யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளீர்’’ ‘’உலகமெல்லாம் ஒரே குடும்பம்’’ என்பதே எங்கள் லட்சியம் ஆகவே எல்லா மனிதர்களின் உயிர்களும் எங்களுக்குப் பிரியமானவைதான்.நாங்கள் இன்றைய சமுதாய அமைப்பை எதிர்க்கி றோமே தவிர, தனிப்பட்ட நபர்களுக்கு எதிரிகளல்ல தனிநபர்கள், ஏற்றத்தாழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இருந்து வரும் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பின் பிரதிநிதிகளாக நடந்து கொள்ளும்போதே நாங்கள் அவர்களைப் பகைவர்களாகக் கருதுகிறோம். தனிநபர் கொலைகள் எங்கள் குறிக்கோளல்ல. மாமிசத் துண்டுகளைப் பார்த்து, ஆட்டுக் குட்டியைக் கற்பனை செய்து கொள்ளும் மிருதுவான சுபாவம் படைத்தவர்களில் சந்திரசேகர் ஆஜாதும் ஒருவர்.‘

’அனைவருக்காகவும்

கண்ணீர் சிந்தாதவர்கள்,

அனைவரையும்

இதயபூர்வமாக

நேசிக்காதவர்கள்

சுரண்டுகிறவர்களுக்கும்.

கொடுமைக்காரர்களுக்கும்

எதிராகப் போராடமாட்டார்கள் என்பது உண்மை’’

வன்முறையும், அகிம்சையும் ஒரே சித்திரத்தின் இரண்டு பகுதிகளாகும். அவை காலத்தையும், சூழ்நிலையையும், பொறுத்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும். ஒரு சமயத்தில் வன்முறையாகக் காணப்படலாம். ஒரு நேரத்தில் ‘’அகிம்சை’’ என்று பெருமையாகக் சொல்லிக்கொள்வது இன்னொரு நேரத்தில் வன்முறையாகவும் மாறலாம். இவ்விரு பகுதிகளின் சேர்க்கையே ஆஜாத் அவர் எங்கள் எல்லோரைக் காட்டிலும் சிறந்தவரென்பது என் கருத்து’’.ஆஜாத் என்றால் சுதந்திரம் என்று அர்த்தம், சுதந்திரம் என்றால் விடுதலை என்று பொருள். இந்திய சுகந்திர போரட்டத்தில் மறைக்க முடியாத ஒரு சிகப்பு நட்சத்திரம் சந்திரசேகர் ஆஜாத். பகத்சிங் சுகதேவ் ராஜகுரு சிவவர்மா பகவதி சரண்வோரா கிஷே£ரிலால் போன்ற விடுதலை வீரர்களின் நேசத்திற்குறிய தோழன், படை தளபதி சந்திரசேகர் ஆஜாத்.

துப்பாக்கி, தோட்டா, இரத்தம், மரணம் என்று எழுதுவதால் இந்த புரட்சியாளர்களை தீவிரவாதி என்று முத்திரை குத்த முடியாது. ஏனெனில் ‘’நாங்கள் வெடிகுண்டுகளை நம்பிய வன்முறையாளர்கள் அல்ல. மக்களின் எழுச்சியை நம்பிய புரட்சியாளர்கள்’’ என்று பிசிறற்ற குரலில் ஒங்கி ஒலித்தவர்கள்.1921ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் நடந்த ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் பங்கு கொண்டதற்காக சந்திரசேகர் என்ற அந்த சிறுவன் நீதிபதியின் முன் நிறுத்தப்பட்டான்.

நீதிபதி கேட்டார் உன் பெயர் என்ன?

‘’ஆஜாத்’’

உன் தந்தை பெயர்?

‘’ஆஜாத்’’

உன் முகவரி?

‘’சிறைச்சாலை’’

இந்த பதில்களைக் கேட்ட மாஜிஸ்திரேட் எரிந்து விழுந்து, ஆஜாத்திற்குப் பதினைந்து கசையடி தண்டனை விதித்தார். தண்டனை அமல் செய்யப்பட்ட போது, ஆஜாத் ஒவ்வொரு கசையடிக்கும் ‘‘மகாத்மா காந்திஜிக்கு ஜே’’ என்று முழங் கினார். சிறுவனான சந்திரசேகர் எதிர் காலத்தில் தன் ஆஜாத் (சுதந்திரம்) பெயரையே நிலைநிறுத்திக் கொண்டுவிட்டார். ஆனால் ஒருநாள் கூட சிறைச் சாலையைத் தனது வீடாக்கிக்கொள்ளவில்லை.1906ஆம் ஆண்டு ஜூலை 23ம் தேதி மத்திய பிரேதேசம் ஜாபுவா மாவட்டத்தில் உள்ள பாவ்ரா கிராமத்தில் பண்டிதா சீத்தாராம் திவாரி மற்றும் ஜக ராணிதேவி ஆகியோருக்கு பிறந்த ஐந்து குழந்தை களில் கடைக்குட்டியாக பிறந்தவன் ஆஜாத். சிறு வயதில் இருந்தே படிப்பில் அல்லாமல் வில் அம்பு பழகுவதிலும், துப்பாக்கி சுடுவதிலுமே ஆஜாத் விருப் பம் காட்டினார். ஆஜாத்தின் பெற்றோர்கள் வெறுப்ப டைந்து அவரை ஏதாவதொரு வேலையில் சேர்த்து விட எண்ணினர். வட்டார அலுவலகத்தில் ஒரு சிறு வேலையும் கிடைத்தது. ஆனால் இப்படிப்பட்ட தளைகளில் சிக்கிக்கொள்ளுமா என்ன? சுதந்திரம்ஆனால் தன் மாணவ பருவத்தில் தன்னை சுற்றி யிருக்கிற விவசாயிகளும், பழங்குடிகளும், விவசாய தொழிலாளர்களும் படுகின்ற துயரங்களைப் பார்த்து அவனுக்கு கேள்விகள் பிறந்தது. பின்பு அங் கிருந்து பம்பாய் சென்று கப்பல் கட்டும் தொழிலில் பணியாற்றினார். நாளடைவில் இயந்திரத்தனமான பம்பாய் வாழ்க்கையும் ஆஜாத்துக்கு வெறுப்பு தட்டியது.பின்பு அங்கிருந்து காசிக்கு சென்றார் அங்கு தான் ஏற்கனவே புரட்சி கட்சி உறுப்பினரருடன் இருந்த மன்மதநாத் குப்தா, பிரணவேஷ் சாட்டர்ஜி ஆகியோர் பழக்கம் ஏற்பட்டு புரட்சி கட்சி உறுப்பினர் ஆகிறார். அன்று முதல் வாழ்வின் இறுதிவரை அச்சமின்றி, உறுதியாக ஆயுதந்தரித்த புரட்சி பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார்

சந்திரசேகர் ஆஜாத்.1925 ல் நடந்த காகோரி ரயில் கொள்ளையிலும், லால லஜபதி ராயை கொலை செய்த சான்ர்£ஸ் கொலை வழக்கிலும் பிரிட்டிஷ் காரர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாய் திகழ்ந்தவன் ஆஜாத். காசியில் தான் கசையடி பெற்றபோது மகாத்மா காந்தியை முழங்கி வலியை பொறுத்துக்கொண்ட ஆஜாத், பின் காந் திக்கு எதிரான பாதையில் நடைபோடத் துவங்கி யது எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்தல்ல.இந்த நாடு எந்த வழியில் சுதந்திரம் பெறவேண்டும் என்பதில் உறுதி யாக நின்றவர். கிடைக்கின்ற சுதந்திரம் இந்நாட்டு உழைப்பாளிகள் வாழ்வில் விடியலை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று அயராது அவரது சகாக்களுடன் உழைத்தவர் ஆஜாத். காந்தி இவர்களின் பாதையை மறுத்த போதும் இவர்கள் மக்கள் தலைவர்களாக வளர்ந்தவர்கள். 1947ல் நாடு சுதந்திரம் அடைந்த போது தேச வரலாறு இவர்களை இதயத்தில் சுமந்தது.அந்த மாவீரன் மறைந்து 77 ஆண்டுகள் ஆகின்றன, ஆனால் அவனும் அவனது சகாக்களும் கண்டகனவு இன்றும் நிறைவேறாத கனவாகவே உள்ளது. சுதந்திரம் கிடைத்துவிட்டது. ஆனால் அவர்கள் சொன்ன “ஏற்றத்தாழ்வுகளை அடிப்படை யாகக் கொண்டு இருந்து வரும் அரசியல் பொரு ளாதார அமைப்பின்’’ நடைமுறை மாறவில்லை. அவர் கள் எந்த ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து போராடி னார்களோ, அந்த ஏகாதிபத்தியம் இன்று ஆயுதம் தாங்கி வரவில்லை.ஆனால் அதைவிட ஆபத்தான கலாச்சார ஆயுதங்களை கொண்டுவருகிறது. அன்று ஏகாதிபத்தியத்திடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தது நேரடியாய் தெரிந்ததால் இளைஞர்கள் வீறு கொண்டு எழுந்தனர். இன்று ஏகாதிபத்தியத்திற்கு கூலிவேலை செய்வதை பெருமையாய் கருதும் பொதுபுத்தியை தன் இயல்பாய் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். ஏற்றத்தாழ்வான அரசியல் பொருளாதார அமைப்பை நம்பியே வாழ்க்கை நடத்தும் இந்த நாட்டின் முதலாளிகள், லாபம் கிடைத்தால் போதும் என்று மக்கள் வாழ்வை சூறையாடுகின்றனர்.எந்த கிராமங்களை பார்த்து ஆஜாத் கோபம்கொண்டு போராட புறப்பட்டானோ, அந்த கிரா மங்கள் இன்று அமைதியாய் ஆள் அரவம் இல்லாமல் காட்சியளிக்கின்றது.

ஒருவகையில் ‘’யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளீர்’’ மெய்பட்டுள்லது ஆனால் மிக சோகவடிவில். தினமும் ஆயிரக்கணக்கில் வட மாநில இளைஞர்கள் தமிழகம் நோக்கி படை எடுக் கின்றனர்.நீண்டு வளரும் சாலையின் ஓரத்தில் குடில்களில், மொழிப் புரியாமல், உண்டு உறங்கி முப்ப திற்கும், நாற்பதிற்கும் உழைப்பை விற்கின்றனர். திருப் பூரும், கோவையும் அகலமாகிக்கொண்டே இருக்கின்றன, சுமங்கலித் திட்டத்தில் படித்த இளம் பெண் களோடும்.. அத்துக்கூலி இளைஞர்களோடும். இத்தகைய காட்சிகள், இதை உருவாக்கிய காரணங்கள் அடியோடு உடைத்தெறியப்பட வேண்டும். அதற்கு நமது சுதந்திரப் போராட்ட இளம் போராளிகள் வழிகாட்டுகின்றனர். அந்தப்பாதையில் நடைபயில நமது பாதங்கள் தயாராகட்டும்.

Thanks எஸ்.ஜி.ரமேஷ்பாபு