அழுகி நாற்றமெடுக்கும் அமைப்பின் மீது காறித் துப்புவதற்கு மாற்றாக

தமிழ் நாவல்கள் குறித்த தர்க்கங்களும் விவாதங்களும் இன்றுவரை நடந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. தொண் ணூறுகளுக்குப் பிறகு தமிழில் பொருட் படுத்தத்தக்க நாவல்களின் வருகை கணிசமாகியிருக்கிறது. பால்யகால ஞாபகங்கள் மட்டுமே இருந்த நிலை மையெல்லாம் காணாமல் போய்க்கொண் டிருக்கிறது. வரலாற்றை கட்டமைப் பதில் நாவல்களைத் தவிர வேறு எந்த இலக்கிய வகைமைக்கும் சாத்திய மில்லை. எழுத்தாளன் உருவாக்கி மிதக்கவிட்டிருக்கிற பிரதிகளே இவை யாவற்றிற்கும் சாட்சி. இத்தகைய பார தூர மாற்றங்களை தமிழில் உருவாக் கியதில் தனக்கு பங்கிருக்கிறது, தவறு, தனக்கு மட்டுமே பங்கிருக்கிறது என் பதில் மிகுந்த நம்பிக்கையோடிருப்ப வர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அந்த மாபெரும் நம்பிக்கையில் தான் “விஷ்ணு புரம்” எனும் தன்னுடைய நாவலைத் தலைப்பாக்கி இலக்கிய வட்டம் எனும் அமைப்பையே உருவாக்கியிருக்கிறார்.

பின்தொடரும் நிழலின் குரல், காடு கொற்றவை (நாவல் அல்ல காப்பியம்/ ஜெயமோகனின் மதிப்பீடு ) என இக் காலத்தில் அவருடைய புனைவிலக் கியங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. மற்ற யாவற்றையும் விட அவருடைய ஏழாம் உலகம் கவனித்துப் பரிசீலிக்க வேண்டிய நாவலாக இருக்கிறது.

நிறுவனமயமாகிவிட்ட பெருங் கோவில்களின் வழிநெடுக வீற்றிருக் கும் பிச்சைக்காரர்களை நமக்குத் தெரியும். தம்முடைய கொடைப் பணியை நிரூபித்திடக் கிடைத்திட்ட வர்கள் அவர்கள் என்ற புரிதலுடன் தான் மனிதர்கள் அவர்களை அணுகு கிறார்கள். தரையோடு ஒடிந்து கிடக் கும் அவர்கள் எவரின் முகமும் பார்ப் பதில்லை. கால்களே அவர்களுக்கு மனிதர்கள். தன்னைக் கடந்து போகும் மனிதனிடம் இருந்து ஏதாவது பெற்றாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஒரு கூரான கத்தி யாக தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. பிச்சைப் பாத்திரம் நிறைய வேண்டும், இல்லையென்றால் தண்டனை நிச்ச யம். தன்னை விலைக்கு வாங்கிய எஜ மானனுக்கு விசுவாசமாக இருந்து சம்பாதிப்பதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் இல்லை அவர்களுக்கு. அப்படி யான மனிதத் தசைகளின் கதையே “ஏழாம் உலகம்”.

போத்தி வேலுப் பண்டாரம் மூன்று பெண் குழந்தைகளின் தகப்பன். தன் செல்லப் பிள்ளைகளைக் கரையேற் றவே உருப்படிகளை வாங்கி பழனி படிக்கட்டிகளில் பிச்சையெடுக்க விடுகிறான். நாவலுக்குள் பழனி காட் சிப் படுத்தப்பட்டுள்ள விதம் மிக நுட்ப மானது. எல்லா இடங்களும் அதனதன் தன்மையில்தான் இருக்கிறது. இருப்பை உணர்வதும், இருத்தலைப் பற்றிய புரிதலும்தான் வேறு வேறாக இருக்கிறது. தைப்பூசத்து நாட்களில் பழனியின் வண்ணத்தையும் வாசத் தையும் பக்தர் கூட்டம் அள்ளித் தெளிக் கிறது. உருப்படிகள் பிச்சையேந்தி நிற்கிறார்கள். வாழ்க்கையில் எல்லோ ரும் தான் பிச்சையெடுக்கிறோம் என் கிற நூதன புரிதல் அவர்களுக்குள் வந்து சேர்கிறது. வாழ்க்கைதான் எல்லாவற்றையும் கற்றுத் தருகிறது. “பிச்சை எடுக்கானுகடே சாமிகிட்ட பிச்சை எடுக்கானுக சும்மா கேட்டா பிச்ச குடுத்துடுவானா?” என்றார் ராமப்பன் “ நாம இவனுகள்ட்ட பிச்ச எடுக்கம். இவனுக அங்க மேலே உள்ள பிச்சக்காரஆண்டிக் கிட்ட பிச்ச எடுக் கானுக” இப்படி வழிநெடுக நக்கலும் நையாண்டியுமாகத் தான் வாழ்நாளை எதிர்கொள்கிறார்கள்.

நாவலில் முத்தம்மை பிள்ளை பெற்றுத்தரும் இயந்திரம். வாழ்க்கை யில் கசப்பை ருசித்தபடியே வாழ எப்படி முடிகிறது இவர்களால் எனும் கேள்வி முளைத்துக் கொண்டேயிருக் கிறது. போத்தி வேலுப் பண்டாரத்தின் விளை நிலம் முத்தம்மை. அவளின் பிரசவ அவஸ்தையின் துயர்மிகு குர லில் தான் நாவல் துவங்குகிறது. நாவ லின் உரையாடல்கள் நம்மை பசுமாடு கன்று ஈனப்போகிறது போல என்ற மனநிலையில்தான் வைத்திருக் கிறது. முத்தம்மை மல்லாந்து கிடந்து உருவம் சிதைந்த குழந்தையைப் பெறும் போது மனம் அடையும் பெருந்துயரம் வழி நெடுக வாசகனை நிலை குலையச் செய்கிறது. பதினாறாவது பிள்ளையே நாவலுக்குள் முத்தம்மை பிரசவிக்கும் குழந்தை. எல்லாக் குழந்தைகளும் போலவே இதுவும் குறை பிறவிதான். அதற்கு பண்டாரமும், ஜெய மோகனும் நமக்குச் சொல்லும் காரணங்கள் குருடு, கூன் போன்ற சக உருப்படிகளோடு தான் இணையவிடப்படுகிறாள் முத் தம்மை. எனவே தான் இப்படி பிறக் கின்றன குழந்தைகள். அறிவியலுக்கு முரண் ஆனது என்று சொன்னால் ஜெயமோகன் நிச்சயம் சொல்வார், அறிவால் என்னுடைய படைப்பை உணர முடியாது. ஆழ்மனதிலுள் பய ணிக்கும் போது மட்டுமே எல்லாம் சாத்தியம் என்று.

“ஏழாம் உலகம்” நாவல் விவாதத் திற்குள்ளாக்கப்பட வேண்டிய எழுத் துப்பிரதி என்று எனக்குப்படுகிறது. விரிவும், அழகும் கொண்டதான தமிழ் புனைவுப் பரப்பில் மனிதகுலத்தின் வாழ்வு பதிவாகிக்கொண்டுதான் வருகிறது. வாழ்க்கை முன்வைக்கும் விசித்திரமான சிக்கல்களை எதிர் கொண்டு படைப்பிலக்கியம் இயக்கம் பெறுவது ஒருசில நேரங்களில் தான் நடக்கிறது. காலந்தோறும் மனித குலம் கட்டி வளர்த்த அறமும், அன்பும், ஒழுங் கும் இன்று நொறுங்கிப் போவதைக் கண்டு பதைத்திடத்தான் செய்கிறது மனம். வாழ்ந்து தீர வேண்டிய நிர்ப் பந்தத்தில் பொய்மையைக் கவசமாக் கித் திரிகிறார்கள் மனிதர்கள். படைப் பாளி இவையாவற்றையும் கூர்ந்து நோக்குகிறான். பொய்மைகளையும், தந்திரங்களையும் நிகழ்த்தியபடி பொருள் தேடியலையும் மனிதக் கூட்டத்தின் கதைகளை மறுமுறையும் உருவாக்கிப் பார்க்கிறான் படைப்பாளி. சொல்லித் தீராத வாழ்வின் சிக்கல்களின் தொகுப்பே “ஏழாம் உலகம்” எனும் படைப்பாகி யிருக்கிறது.

ஏழாம் உலகத்திற்குள் உலவித்திரி கிற மனிதக்கூட்டம் தமிழ் இலக்கியப் பிரதிகளுக்குள் இது வரை வந்து சேர்ந் திராத அங்க ஹீனர்கள், பெரு நோய்க் குள்ளானவர்கள், குரூரத் தோற்றம் கொண்டவர்கள், குறைபிறவிகள். அத னால் பிச்சையெடுத்து வாழ்வதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் அற்றவர்கள். இவர்களைப் பின் நவீனத்துவ சொல் லாடலில் விளிம்புநிலை மாந்தர்கள் என்று சொல்லலாமா என யோசித் தால், விளிம்பிற்கும் வெளியே நிற்கும் வெளியே வாழ விதிக்கப்பட்டவர் களாக இருக்கிறார்கள். பிச்சை யெடுத்து வாழும் இரப்பானிகளாக வாழ வாழ்க்கை அவர்களை நிர்ப்பந்திக் கிறது. இதற்குள் இயங்கும் வர்த்தகம், உள்ளூர் அதிகாரக் குறியீடான போலீஸ் ஸ்டேஷனின் குரூரம் என யாவும் நம்மை நோக்கி முகத்தில் காறி உமிழ்கிறது, மனிதர்கள் அல்ல; இவர்கள் யாவரும் உருப்படிகள். ரத்தமும் சதையுமான ஊத்தப் பொருட்களாகவே இவற்றை போத்தி வேலுப் பண்டாரம் பார்க்கிறார். தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் பொருள் ஈட்டித் தரும் மாயாவிகளாக வும் அவரைப் பார்க்கச் செய்கிறது வாழ்க்கை.

ஆழ்மன பயண சாகசம் எதுவும் வாசகனுக்கு தேவையாக இருக்கப் போவதில்லை. ஏழாம் உலகத்தை வாசித்தறிய மிக நேரடியான மொழியில் எழுத்தாளனின் ஆழ்மனம் நாவலெங் கும் வெளிப்பட்டுக் கொண்டேயிருக் கிறது. உருப்படிகளை வைத்து பணம் பார்த்திடும் போத்தி வேலுப் பண்டா ரத்தின் மகள் சின்னவள். அக்காவின் கல்யாணத்திற்காக பிச்சையெடுக்க வைத்து சேர்த்திட்ட பணம், நகை என எல்லாவற்றையும் சுருட்டிக் கொண்டு ஒரு நாடாருடன் ஓடிப்போகிறாள். அவனுக்கு ஏற்கெனவே மூன்று திரு மணம் நடந்தேறியிருக்கிறது என்றும் நாவல் பதிவு செய்கிறது. ஏன் ஒடிப் போனாள் என்பதற்கான ஜெயமோக னின் கண்டுபிடிப்பு தான் இங்கு முக் கியம்.

“சின்னவள் அப்போதும் எழுந் திருக்கவில்லை, கலைந்த உடையும் உலர்ந்த எச்சில் கோடுகளுமாக பப் பரக்கா என்று தூங்கிக் கொண்டிருந் தாள்” “பண்டாரம் வீட்டிற்கு வந்த போது சின்னவள் திண்ணையில் ராணி, தேவி, வாரமலர் எல்லாவற்றை யும் பரத்திப்போட்டு உட்கார்ந்திருந் தாள்” ஒருவேளை ராமாயாணமும் மகாபாரதமும் படிக்கிற பெண்ணாக இருந்திருந்தால் ஒடிப்போகாமல் இருந்திருப்பாள் என நினைத்திருப் பார் ஜெயமோகன்.

நாவலுக்குள் மலையாள அரசியல் பேசுவதற்காகவே இரண்டு பேர் வந்து போகிறார்கள். ஒருவர் கொச்சன் என்கிற கம்யூனிஸ்ட், மற்றவர் அகமது குட்டி என்கிற எரப்பாளி. அகமது குட்டி பெரிய அறிவாளியாக தோற்றம் பெறுகிறான். லோக்கல் போலீஸிற்கே எப்.ஐ.ஆர் போட சொல்லித் தருகிற வன். “ கேரள மண்னை எடைபோட்டு தூக்கி விக்கிறாங்க, கேவலம் ஆயிரம் கோடிரூபாய்க்கு மரகதப் பட்டுடுத்த மலையாள மண்ணை விக்கிறானுங்க நாயின்ற மோம்மாரு....” “நாடு ஃபரிக் கான் அறியாத்த நாயின்டை மோன் அவனானு நாயனாரு. கேக்கிறதுக்கு நல்ல உசிருள்ள காங்கிரஸ்காரன் இல்லை. கருணாகரன்றெ பல்லு போயி, ஆன்டனிக்க பண்டே பல்லு இல்ல...” “உம்மயும் என்னையும் பண் டாரம் வித்து வாங்குறான். எல்லாரையும் சேத்து ராஜிவும் நாயனாரும் விக்கி றான்” இப்படி வழிநெடுக கம்யூனிஸ்ட் களின் மேல் இருக்கும் தன்னுடைய கோபத்தையெல்லாம் அகமது குட்டி வழியாக நாவலெங்கும் பேச விடுகிறார் எழுத்தாளர். நமக்கு, ஏன் அகமது குட்டி இந்துத்துவ அபாயம் குறித்தெல்லாம் பேசவில்லை என கேட்கத் தோன்று கிறது. நாவல் நிகழும் காலத்தில் இந் துத்துவ அபாயம் மேலோங்கியிருக்க வில்லை என ஜெயமோகன் சமாளிக் கத் தான் செய்வார். ஆனால் மாட்டுக் கறி உணவு பற்றி ய அகமதுவின் கருத் தில் மாடு ஹராம் இல்லை. ஆனால் குடியானவனும், பசுவும் சொர்க்கத்தில் நண்பர்கள் என்றெல்லாம் அகமதுவை சொல்ல வைத்து சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்கிறார்.

மற்றொருவர் கொச்சன். அவர் கம்யூனிஸ்ட் பார்ட்டி ஆள். அவரு டைய தொழிலும் உருப்படிகள் வாங்கி விக்கிறது தான். கட்சி பற்றிய உளறல், புரட்சி பற்றிய உளறல் எல்லாவற்றை யும் கொச்சன் வழியாகவே செய்து பார்க்கிறார் ஜெயமோகன். “மனுசனை மனுசன் விக்காம முதலாளித்துவம் உண்டா மக்கா?” “பண்டாரமே , இது ஒரு மாஸ் ஹீஸ்டீரியாவாக்கும். இதே மாதிரி மாஸ் ஹிஸ்டீரியாவாக்கும் போர். புரட்சியும் அப்படித்தான்” “ நீரு சாமியார் ஆயிடும் காவி வேட்டி, கமண் டலம் விபூதி காம்ரேடுன்னு சொல்லா மல் மைசன் அப்படீன்னு சொன்னா தீந்தது. உதிர நிமித்தம் பல வித வேஷம்”. இது போதுமானதாக இருக்கிறது ஜெயமோகனை அறிய, அவரின் இலக் கியப் புலத்தின் நிலை அறிந்திட.

எப்போதும் தன்னுடைய பணியை கச்சிதமாக செய்து முடிக்கிறவர் ஜெய மோகன். கடவுள்களின் கோவில் களின் மீது சின்ன , சின்ன அதிர்ச்சி களை ஏற்படுத்திட மட்டுமே ஏழாம் உலகைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். அழுகி நாற்றமெடுக்கும் அமைப்பின் மீது காறித் துப்புவதற்கு மாற்றாக கம்யூ னிஸ்ட்களின் மீது வசை, கிறிஸ்தவத் தின் மீது கோபம், இஸ்லாமானவர்களி டம் மட்டும் இருக்கும் மதவெறியர் களைப் பட்டியலிடுகிறார். கவனமாக இந்துத்துவ விமர்சனம் எங்கும் இல்லை. இது தான் ஜெயமோகன்.

ம.மணிமாறன்

உங்களால் இதை நம்ப முடியுமா

வரும் எட்டாண்டுகளில் 28 லட்சம் புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கப்போவதாக வெனிசுலாவின் ஜனாதிபதி ஹியூகோ சாவேஸ் அறிவித்துள்ளார். இதற்கான நடவடிக்கைகள் நடப்பாண்டிலேயே துவங்கும் என்று கூறிய அவர், வேலைவாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வகையில் இளைஞர்களுக்கு நவீன முறையில் பயிற்சிகள் தரப்படும்.

புதுமையான எண்ணங்களோடு அவர்கள் பணிகளில் ஈடுபடும் வகையில் தயார் செய்யப்படுவார்கள். விவசாயம், உற்பத்தித்துறை, கட்டுமானம், சுற்றுலா மற்றும் வர்த்தகம் ஆகிய துறைகளில் இந்த வேலைவாய்ப்புகள் அதிகமாக உருவாக்கப்படும் என்று குறிப்பிட்டார்.

இந்த முயற்சியின் முதல் கட்டமாக, 1,075 கி.மீ. நீளமுள்ள புதிய ரயில்பாதையை உருவாக்க அரசு திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதில் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களோடு, பெரிய இளைஞர் பட்டாளத்தை

யும் இறக்கிவிடப் போகிறார்கள். கட்டுமானத்துறை வல்லுநர்களாக அந்த இளைஞர்களை உருவாக்குவதே அரசின் திட்டமாகும். மேலும், இந்தத் திட்டத்தால் 3 ஆயிரத்து 500 கவுரவமாக வேலைகள் உருவாகப் போகிறது. இத்தனைக்கும் இப்பணியின் முதல் கட்டத்திலேயே இவ்வளவு வேலைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

வெறும் உடலுழைப்பு மட்டுமல்லாமல், அறிவுசார்ந்த பணியாகவும் இவற்றில் இளைஞர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவார்கள் என்று சாவேஸ் உறுதியாகத் தெரிவித்துள்ளார்.தொடரும் தேசிய மயம்

குறைவான தொழிலாளர்களை வைத்துக் கொண்டு சுரண்டும் பெரும் நிறுவனங்களின் நடவடிக்கைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வகையில்தான் நாட்டுடைமையாக்கும் வேலையை வெனிசுலா அரசு மேற்கொள்கிறது. தொலைத்தொடர்பு, கனிமம், பெட்ரோலியம் உள்ளிட்ட பல்வேறு முக்கியமான துறைகள் இப்படித்தான் தேசியமயமாக்கப்பட்டுள்ளன. அதேவகையில்தான் பிரிட்டனின் வெஸ்டே குழுமத்தைச் சேர்ந்த துணை நிறுவனமும், விவசாயப் பணிகளைச் செய்து கொண்டிருந்த நிறுவனமுமான அக்ரோ புளோராவை தேச உடைமையாக்கும் உத்தர வில் சாவேஸ் கையெழுத்திட்டுள்ளார். நாட்டின் உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் இறையாண்மைச் சட்டத்தின் கீழ் இந்த நடவ டிக்கை எடுக்கப்படுவதாக வைவ் தொலைக்காட்சி மூலம் மக்க ளுக்கு ஆற்றிய உரையில் தெரி வித்தார்.

இந்த நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமாக 2 லட்சத்து 90 ஆயிரம் ஹெக்டேர் நிலங்கள் இருந்தன. அரசின் நேரடி நிர்வாகத்திற்கு இந்த நிலங்களும் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளன. இது குறித்துப் பேசிய சாவேஸ், இது மக்களின் சொத்தாகும். ஒரு சிலரின் சொத்தாக மாற்றும் அவர்களது முயற்சி நீர்வழிகளையும் ஆறுகளையும் மாசுபடுத்தவே உதவும் என்று குறிப்பிட்டார். இந்த தேசமய நடவடிக்கையால் இறைச்சி விற்பனை அதிகரிக்கும். மாடு வைத்திருக்கும் 5 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் நேரடியாகப் பயனடைவார்கள். அதைச் செய்ய தேசமய நடவடிக்கைதான் ஒரேவழி. அரசுத்தரப்பில் பேசியபோது நிறுவனத்தினர் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. அவர்கள் டாலர்கள் கேட்கிறார்கள். அதனால் வலுக்கட்டாயமாகத்தான் இந்த நிறுவனத்தை மக்களுக்கு சொந்தமாக்கியுள்ளோம் என்றார்.

“சமூக உற்பத்தி வர்த்தகம்”வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் அடுத்த உத்தியாக சமூக உற்பத்தி வர்த்தகம் என்ற திட்டத்தையும் சாவேஸ் அறிவித்துள்ளார். அராகுவா மற்றும் கராபோபோ மாகாணங்களுக்கு இடையில் உள்ள டகாரிகுவாஸ் என்ற இடத்தில் இந்தத் திட்டத்தை வெனிசுலா அரசு அறிமுகப்படுத்துகிறது. இதற்காக 13 ஆயிரம் ஹெக்டேர் நிலங்களை கையகப்படுத்துகிறார்கள். இந்த இடத்தில் பத்து சமூக உற்பத்தி நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைத்து அமைக்கிறார்கள். இது பற்றிப் பேசியுள்ள சாவேஸ், முதலாளித்துவவாதிகளின் கைகளில் இந்த நிலங்கள் திறமையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. மேலும் அவர்கள் சுற்றுச்சூழலுக்கு சேதம் ஏற்படுத்தி வந்தனர் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதோடு, உணவில் தன்னிறைவு என்ற இலக்கையும் சேர்த்து அடையும் நோக்கத்தோடு திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன. சாவேஸ் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டபோது வெனிசுலா மக்களின் அடிப்படை உணவுத் தேவைகளுக்கு இறக்குமதியையே நம்பி இருந்தனர். சாவேசின் முன்முயற்சிகள், தேசமய நடவடிக்கைகள் அந்த இறக்குமதியில் பெரும் அளவைக் குறைக்க உதவின. பதுக்கலை ஒழிக்கவே உணவுத்துறையில் செயல்படும் பெரும் நிறுவனங்களை அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களாக மாற்றி வருகிறோம் என்கிறார்கள் வெனிசுலா அரசு அதிகாரிகள்.

சே மிகவும் சரியாகவே சொன்னார். இது வெறும் வீடுகளைக் கட்டுவதல்ல, அல்லது தானியத்தையோ, ஆடைகளையோ உற்பத்தி செய்வதல்ல. அனைத்தையும் தாண்டி, புதிய ஆணை, புதிய பெண்ணை, புதிய சமூகத்தை உருவாக்குவதாகும் என்கிறார் சாவேஸ்.

கண்ணீர் பட்டாசு

தீபாவளி நெருங்கிவிட்டது. பட்டாசு சத்தம் கேட்கத் துவங்கிவிட்டது. உள்ளாட்சித் தேர்தல் வெற்றிக்கும் பட்டாசு வெடித்துக் கொண்டாடத் தயாராகிவிட்டார்கள். இந்த வேட்டுச் சத்தம் கேட்கும்போதெல்லாம் அதற்குள் கனத்த சோகத்தோடு ஒரு அழுகுரல் ஒலிப்பதை நீங்கள் கேட்டதுண்டா? கடந்த 1999 முதல் 2011 ஜனவரி வரை விருதுநகர் மாவட்டத்தில் 650 பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளில் நடந்த 70க்கும் மேற்பட்ட வெடிவிபத்துகளில் 500க்கும் மேற்பட்ட தொழி லாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். இவர்களில் பெரு மளவு குழந்தைகளும் உண்டு.

சமீபத்தில் சிவகாசியில் நடந்து வரும் குழந்தை உழைப்பு மற்றும் தொடர் விபத்துகள் குறித்து ஆய்வு செய்த ஒரு தன்னார்வக் குழு தந்துள்ள அறிக்கை அதிர்ச்சியை உருவாக்குகிறது. உதார ணமாக ஸ்ரீகிருஷ்ணா ஃபயர் வொர்க்ஸ் நிர்வாகம் விபத்து ஏற்பட்டு 6 மாதங்களுக்குள்ளேயே உற்பத்தியை மீண்டும் துவங்கிவிட்டது. பெரும் பாலான பணிகள் காண்ட்ராக்ட் முறையிலேயே நடக்கிறது. அப்படியானால், ஆட்சியாளரின் நட வடிக்கை எவ்வளவு பலவீனமாக உள்ளது என்பது புரியும்.

2 லட்சம் மக்களின் வாழ்வாதாரமாக விளங்கும் இத்தொழிலில் குழந்தை உழைப்பு முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக அரசு கூறினாலும், பள்ளிக்குச் செல்கிற குழந்தைகள் பள்ளி நேரத்திற் குப் பிறகும் விடுமுறை நாட்களிலும் இப்பணி யில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். கணக்கில் வராமல் பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகளும் ஈடு படுத்தப்பட்டுள்ளனர். 18 வயது வரை உழைப்பில் ஈடுபடுத்தக் கூடாது என சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும் என்பதை இங்குள்ள சூழல் எடுத்துரைக்கிறது. தொழிற்சாலைக்குள் குழந்தை தொழிலாளர்கள் ஈடுபடுத்துவதைவிட வீடுக ளில் குடிசைத் தொழிலாக காண்ட்ராக்ட் முறையில் கொடுத்து செய்யப்படும் போதுதான் குழந்தை உழைப்பு அதிகமாக உள்ளது.

இங்கு நடக்கும் விபத்துகளைப் பற்றி சொல்லுகிறபோது கவனக்குறைவும் ‘செல்பேசி’ கலாச் சாரமும்தான் பாதி விபத்துக்குக் காரணம் என பொத் தாம் பொதுவாகக் கூறுகின்றனர். அதேசமயம் ஆபத் தான வெடி மருந்துகளை கையாள்கிற இவர் களுக்கு அதற்கேற்ற முறையான பயிற்சி அளிக் கப்பட்டதா? முறையான பயிற்சிப் பெற்றவர் களால் இப்பணி கண்காணிக்கப்படுகிறதா? ‘இல்லை’ என்பது அல்லவா உண்மை! வாழ்க் கை நிர்ப்பந்தத்தால் 8 மணி நேரத்திற்கு மேலும் உழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதால் இயல்பான உடல் அசதி கவனமின்மையை தோற்றுவிக்கிறதா? பள்ளி நேரத்திற்குப் பிறகும் பணியாற்ற நிர்ப்பந்திப்பதால் குழந்தைகள் அயர்ந்துவிடுவது விபத்துக்குக் காரணம் இல்லையா? கடும் வறுமையும் வாழ்க்கைப் போராட்டமும் இவர்களை இந்த ஆபத்தான பணிக்கு துரத்துகிறதா? இப்படி நியாயமாக எழுப்பப்படும் அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் ‘ஆம்’ என்றே பதில் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

நிலச் சீர்திருத்தத்தின் தோல்வி, பாசன வசதியின்மை, வேறுவகையான தொழில்களில் ஈடு பட உரிய ஆக்கமோ, ஊக்கமோ, உதவியோ இல் லாத சூழல் என இவ்வட்டார மக்களின் கையறு நிலையே இவர்களை இந்த ஆபத்தான தொழி லில் ஈடுபட வைக்கிறது. லாப வெறி கண்ணை மறைக்க, எல்லா விதமான சட்டங்களையும் பாதுகாப்புகளையும் மனிதநேயத்தையும் காலில் போட்டு மிதிக்கிற முதலாளிகளை தட்டிக்கேட் கவும் தயங்குகிற ஆட்சியே இங்கு மாறி மாறி நடப்பதால் விபத்துகள் தொடர் கதையாகிறது. கண்ணீர் வழிந்த வண்ணம் உள்ளது. தீபாவளி பட்டாசு வண்ணத்திலும் சத்தத்திலும் அது நிறைந்து இருக்கிறது.

உழைக்கும் மக்களை வெளியே தள்ளி மூடப்பட்ட வளர்ச்சியின் கதவுகளை உடைத்தெறியுங்கள்!

தாராளமய பொருளாதார வளர்ச்சி நடுத்தர வர்க்கத்தின் மத்தி யில் மயக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் நிலையில், முற்போக்கு பண்பாட்டு இயக்கப் படைப்பாளிகள் காலத்துக் கேற்றவாறு போராட்டத்தை தீவிரப் படுத்த வேண்டியது அவசியம் என்று பேராசிரியர் கே.என்.பணிக்கர் கூறினார்.

விருதுநகரில் நடைபெற்ற தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் 12வது மாநில மாநாட்டில் நிறைவு நாளன்று அவர் ஆற்றிய உரை வரு மாறு:

பண்பாட்டுத் தளத்தில் மிகச்சிக்கலான காலத்தில் நாம் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். பண்பாட் டைப் பற்றி நாம் புரிந்து வைத்திருப் பது பற்றியும், தற்போது பண்பாட்டுத் துறையில் ஏற்பட்டு வரும் மாற் றம் பற்றியும் நமது புரிதலை நாம் விமர்சனப்பூர்வமாக மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்கள் குறித்து தத்துவார்த்தரீதி யாக நாம் விழிப்புணர்வோடு புரிந்து கொள்ளாவிட்டால், எதிர்முகாமின் தாக்குதலை நாம் எதிர்கொள்ள முடி யாது.

முதலாளித்துவ தொழிற்புரட்சி காலத்தில் பண்பாட்டுத் துறையில் ஏற் பட்ட மாற்றத்தை விட தற்போது அடிப்படையான, தீவிரமான, மிக ஆழமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு வருகின்றன. இந்த சூழலில் நல்ல கதை, கவிதைகளை சுவாரஸ்யமாக எழுது வது மட்டும் போதுமானதல்ல. தத்து வார்த்தரீதியில் பண்பாட்டு மாற்றங்களை ஆழமாக உள்வாங்கிக் கொண்டு செயல்பட வேண்டும். நாம் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு சாமானிய மக்கள் புரிந்திருக்க மாட்டார்கள். எனவே நமது செயல்பாடு ஆழமான புரிதலோடு மக்களுக்கு கொண்டு செல்வதாக இருக்க வேண்டும்.

முற்போக்குப் பண்பாட்டு இயக்கம் நம் நாட்டில் 1930ம் ஆண்டுகளில் இருந்து தொடங்குகிறது. அப்போது முற்போக்கு என்பதற்கு ஓர் அர்த்தம் இருந்தது. ஏகாதிபத்திய காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிரான தேச விடுதலை என்ற லட்சியத்தோடு பண்பாட்டுத் தளத்தில் முற்போக்கு இயக்கச் செயல்பாடுகள் அமைந்தி ருந்தன. ஆனால் 21ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், முற்போக்கு என் பதற்கான அர்த்தம் மாறியிருக்கிறது. அப்போது நாம் பயன்படுத்தியது போல இப்போது நாம் பயன்படுத்த முடியாது. 1930 - 40 களில் பண்பாட் டுத் தளத்தில் முற்போக்கு இயக்கத் தின் செயல்பாடு காரணமாக இடதுசாரி இயக்கம் முன்னேற்றமடைந்தது.

1947க்குப் பின் காலனியாதிக்கத்துக்கு பிந்தைய காலம் என்று சொல்வது பொருத்தமானதல்ல. மாறாக தற்போதைய காலத்தை நவீன கால னியாதிக்கம் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய காலம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். தாராளமய, உலகமய காலத்தில் தற்போது இந்தி யாவில் முதலாளித்துவ வளர்ச்சி ஏற்பட்டு வருகிறது. புதிய முறையில் முதலாளித்துவம் வளர்கிறது. ஏராள மான இலக்கியப் பண்பாட்டு நட வடிக்கைகளில் நடுத்தர வர்க்கம் தான் பெருமளவு செயல்படுகிறது. இன்றைய சூழலில் நடுத்தர வர்க்கம் தாராளமயத்தை ஆதரிப்பதாக மாறி யுள்ளது. நடுத்தர வர்க்கத்தைப் பொறுத்தவரை, தற்போது ஏற்பட்டு வருவதை வளர்ச்சி என்றும் நவீன மயம் என்றும் கூறி வருகிறது. நிலப் பிரபுத்துவத்தில் இருந்து நவீனமயம் ஏற்பட்டு வருகிறது என்று சொல் கிறார்கள். ஆனால் நிலப்பிரபுத்து வத்தில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற் படாமலேயே இந்த மாற்றம் ஏற் பட்டு வருகிறது.

நான்கு வழிச் சாலைகள், பிரம்மாண்டமான மால்கள் ஏற்படுத்தப் படுவதை வளர்ச்சி, நவீனமயம் என் கின்றனர். ஆனால் நான்கு வழிச் சாலைகளுக்காக எண்ணற்ற கிரா மங்கள் மறைந்து போய்விட்டன. 70 சதவிகிதத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் நாளொன்றுக்கு 20 ரூபாய் கூட செல விட முடியாத நிலையில், இதை நவீனமயம் என்று சொல்ல முடி யுமா? எனவே, இதை நாம் விமர் சிக்கத் தயங்கக்கூடாது. முதலாளித் துவத் தத்துவார்த்தத் தாக்குதல் மிக வலிமையானதாக இருக்கிறது. இந்த சூழலில் நாம் பயன்படுத்தும் முற் போக்கு என்ற வார்த்தை, தற்போது முன்வைக்கப்படும் வளர்ச்சி என் பதை குறைத்து மதிப்பிடுவதாக இருக்கிறது. இதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய வளர்ச்சி என்பது ஆங் காங்கே தீவுகளாக தனித்தனியான தாக ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின் றது. மிகப்பெரும்பான்மையான கிராமங்கள், சிறு நகரங்கள் தனித்து விடப்பட்டதாக இந்த வளர்ச்சி இருக்கிறது. இவற்றை உள்ளடக் காத வளர்ச்சி எப்படி உண்மையான வளர்ச்சியாக இருக்க முடியும்? இதைப் பற்றி நாம் மக்களிடம் பேச வேண்டும். சந்தை என்பது பண் பாட்டின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் முக்கிய அம்சமாக மாறிவிட்டது. எனவே இது போன்ற விசயங் களைப் பற்றியெல்லாம் படைப் பாளிகள் படைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.

இன்று ஏற்பட்டுவரும் வளர்ச்சி என்பது பெரும்பான்மை மக்களை வெளியே தள்ளி கதவுகளால் நாற் புறமும் மூடப்பட்ட ஒரு அமைப் பாக உள்ளது. இந்த கதவுகளை உடைத்திட வேண்டும். பெரும் பான்மை மக்களுக்கு வாய்ப்பு ஏற் படுத்தக் கூடியதாக இருக்க வேண் டும். இதற்காக பண்பாட்டுரீதியான செயல்பாடும் தேவை. பண்பாட்டுக் குள் செயல்படுவதும் தேவை.

பண்பாட்டுக்கும் அரசியலுக்கும் நெருங்கியத் தொடர்பு இருக்கிறது. எனவே பண்பாட்டுச் செயல்பாட் டின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது. இவை இரண் டுக்கும் இடையிலான இயக்கவியல் அடிப்படையிலான தொடர்பைப் புரிந்து கொண்டு, நமது முற்போக்கு இயக்கப் படைப்பாளிகள் செயல் பட வேண்டும். ஆளும் வர்க்கங் களின் மேலாண்மை செலுத்தும் பண்பாட்டுக்கு எதிராக, உழைக்கும் மக்களின் பண்பாட்டுச் செயல் பாட்டை மேலாண்மைக்குரியதாக மாற்றும் விதத்தில் நமது செயல்பாடு இருக்க வேண்டும். இன்றைய மாற் றத்துக்கு ஏற்ப நாம் நம்மை தயார் படுத்திக் கொள்ளாமல் இன்றைய நெருக்கடிகளுக்குத் தீர்வுகாண முடியாது. எனவே முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பண்பாட்டுத் துறை போராளிகள் இதற்குத் தயா ராகும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.   இவ்வாறு கே.என்.பணிக்கர் கூறி னார்.

எழுத்தாளரின் கடமை எது?

எழுத்தாளன் என்றால் - ஒரு உயர்ந்த லட்சியம் கொண்டவனாய், ஒரு வெறி கொண்டவனாய்,

மக்கள் கூட்டத்தின் மேல் மனிதா பிமானம் மிக்கவனாய், மக்கள் மீது அன்பு கொண்டு, கருணை கொண்டு, இரக்கம் கொண்டு-

மக்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க வேண்டும் எனப்பாடுபட உறுதி பூண்டு பேனா பிடிப்பவனே உண்மையான எழுத்தாளன்.

இந்த நாடு இன்று பணத்தை, பகட்டை, விளம்பரத்தைப் பஜனை செய்கிற நேரத்திலே, வஞ்சிக்கப் பட்ட மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத் தைச் சிறிதளவாவது உயர்த்தப் பாடு படுவேன் என்று உறுதி கொள்ப வனே உண்மையான எழுத்தாளன்.

இந்த நாட்டில் உடல் லெப்ரஸி யைவிட உள்ளத்தில் ஊடுருவியுள்ள லெப்ரஸிதான் அதிகம். அதனைப் போக்கப் பாடுபட வேண்டும் எழுத் தாளர்கள்.

ஆனால் போலி எழுத்தாளர்கள்- ‘பத்திரிகைகாரர்கள் காசு கொடுக் கிறார்கள்; அதனால் அவர்கள் கேட் பதை எழுதுகிறேன்’ என்றும், ‘வாச கர்கள் விரும்புகிறார்கள்-அதனால் அவர்கள் கேட்பதைத் தருகிறேன்’ என்றும் கூறுகின்றனர். இவர்கள் எழுத்துக் கூலிகளே; எழுத்தாளர்கள் அல்ல.

இவர்களெல்லாம் படித்தவர்கள்; மெத்தப்படித்தவர்கள். என்ன படித்தவர்கள்? வேதம் படித்தவர்கள்! உயர்குலத்தில் பிறந்தவர்கள்!

“ஜில்லென்றிருந்தது... ஏர்க்கண்டி ஷன் அறை, இருட்டு, ஜிகினா-மெத்தை” என்றெல்லாம் பெரும்பா லான மக்களின் வாழ்க்கையில் எவையெவையெல்லாம் இல் லையோ அவற்றையெல்லாம் படம் பிடித்துக் காண்பிப்பது-

சினிமாவில் உள்ளது போலவே மன விவகாரங்களின் வெளிப்பாடு களாக, கனவுகளாகக் கதைகளைப் படைக்கின்றனர்.

இந்த எழுத்து வியாபாரிகள் சதை விவகாரங்களைக் கதைகளாக்கி மலிவான ரசனைக்குத் தீனி போடு கின்றனர்!

இவ்வாறில்லாமல் வாழ்க்கை யைக் கவனித்து எழுதுங்கள். உங்க ளைச் சுற்றியுள்ள பகுதி மக்களைக் கவனியுங்கள்; அவர்களது பிரச்ச னைகளை, ஆசாபாசங்களை, நிறை -குறைகளை, தேவை-திருப்திகளை தங்களது கற்பனையோடு கலந்து எழுதுங்கள்.

நாடு விடுதலை பெறுமுன் நான் நினைப்பதுண்டு: “இங்கு நாட்டு விடுதலைக்குப்பின் தேனும் பாலும் பாயும்” என்று. ஆனால் அந்தோ! பச்சைத் தண்ணீர்கூடப் பகிர்ந்து பாயவில்லையே! முன்னர் கூறியபடி வளர்ச்சியிருந்தும் சமமான பங்கில் வளர்ச்சி, பயன் தரவில்லை.

இந்த நாடு விடுதலை பெற்ற பின்பு நாடு போகிற போக்கைக் கண்டு சீறி எழுந்தவர் நண்பர் ஜெயகாந்தன்.

வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களின் சார் பாக, புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் சார்பாக, வாயில்லா ஜீவன்களின் சார்பாகக் குரல் கொடுத்தவர் ஜெய காந்தன்.

நாங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்து எங் களைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க் கையைக் கூர்ந்து கவனித்து சிறு பத்தி ரிகைகளில்தான் எழுத ஆரம்பித் தோம். நான் புதுக்கோட்டையி லிருந்து வெளிவந்த தாய்நாடு, அணி கலன், பொன்னி போன்ற சிறு பத்தி ரிகைகளில்தான் முதலில் எழுதி னேன்.

நண்பர் ஜெயகாந்தன் சரஸ்வதி யில்தான் ஆரம்பத்தில் எழுதினார்.

எழுதத் தொடங்கிய உடனேயே ‘பெரிய பத்திரிகை’களில் எழுத வில்லை.

இதைப் போன்றே நீங்கள் உங்க ளூர் பகுதியிலிருந்து வெளிவரும் சாதாரண, சிறிய பத்திரிகைகளில் எழுதுங்கள்; பயிற்சி பெறுங்கள்; ஆற்றல் வளர்ந்துவிட்டால், தானே தேடி வருவார்கள். ஆனால் அப் போது உங்களது கொள்கைகளில் விட்டுக் கொடுத்து விடாதீர்கள். நல்ல கதை, நல்ல செய்தி என நீங்கள் உறுதியாக நம்பினால் மாற்ற, திருத்த, இடந்தராதீர்கள்.

தரம் என்பது உங்கள் எழுத்தில் தான் உள்ளது; அந்தப் பத்திரிகை களில் இல்லை.

இங்கே தங்களால் தேர்ந்தெடுக் கப்பட்ட அரசியல்வாதிகளை-தங்க ளுக்கு பணி செய்யத் தேர்ந்தெடுக் கப்பட்ட பணியாளர்களைத் தெய்வ மென மதித்துப் பூஜிக்கும் மந்தை மனப் பான்மை மக்களிடம் பரவிக் கிடக்கிறது; இது அறியாமையின் விளைவு.

எழுத்தாளன் என்பவன் ஒரு போர் வீரனுமாவான். அவன் சமுதா யத்தில் நிலவும் தீமைகளைச் சாடப் பிறந்தவன். வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் சார்பில்-புறக்கணிக்கப்பட்டவர் களின் சார்பில்-ஒடுக்கப்பட்டவர் களின் சார்பில் -வாயில்லா ஜீவன் களின் சார்பில் பேசக்கூடியவன்!

எனவே எழுத்தாளர்களே! உங் கள் பகுதியில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையைக் கூர்ந்து கவனி யுங்கள். அவர்களது அடிப்படைப் பிரச்சனைகளைத் தெரிந்துகொள்ள முயற்சியெடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த அடிப்படைப் பிரச்சனை களுக்கு மூலகாரணங்கள் என்ன வென்று ஆராய்ந்து பாருங்கள். இவைதான் உங்கள் கதைகளுக்கு மூலப் பொருளாக இருக்க வேண் டும். வாழ்க்கையைவிட-மனிதர் களைவிட கதைக்கு மூலப்பொருள் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. இது அனுபவத்தின் வழியாக வர வேண்டும். நீங்கள் கண்டு-கேட்டு-பழகிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையை-இன்ப-துன்பங்களை உள்ளபடியே ஏற்றுக் கொண்டு உங்களது கற்பனை ஆற்றலையும் கலந்து சிறு கதைக ளாக-கவிதைகளாக-நாவல்களாக-நாடகங்களாகப் படைக்கப் பழகிக் கொள்ளவேண்டும்.

நல்ல சமுதாயத்தை உருவாக்குகிற கடமை நமக்கு இருக்கிறது. அத்த கைய சமுதாயத்தை உருவாக்கியே தீருவோம் என்று நாம் கங்கணம் கட்டிக் கொள்வோம். சுரண்டல் பேர்வழிகளுக்கு எச்சரிக்கை விடு வோம். நாட்டு மக்களுக்கு அவர் களை அம்பலப்படுத்துவோம். இந்த நாட்டு மக்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உணவு வேண்டும். உடை வேண்டும்-கூரை வேண்டும்-வேலை வேண்டும்.

“வயிற்றுக்குச் சோறிட வேண்டும் இங்கு

வாழும் மனிதருக்கெல்லாம்

பயிற்றிப் பல கல்விதந்து இந்தப் பாரினை

உயர்த்திட வேண்டும்”

என்று பாரதி தந்த கடமையை நிறைவேற்றும் பணி உங்களுக்கும் இருக்கிறது-எனக்கும் இருக்கிறது என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறேன்.

எழுத்தாளர் கடமை எது? என்ற வினாவுக்கு விடை அளிப்பது போல் எழுத்தாளர் அகிலன் அவர்கள் 23.4.80ல் வேலூரில் ‘ரூசா’ நடத்திய தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டுத்துவக்க விழா உரை அமைந்துள்ளது. அதன் ஒரு பகுதி “புதிய விழிப்பு” நூலிலிருந்து இங்கே தரப்படுகிறது.

கசக்கப் படும் பூக்கள்..!

அதிகார வெறிபிடித்து 

ஆயுதங்கள் குவித்து 

ஆட்களைக் கொன்று 

இரத்த ஆறு ஓடிடவா .. எங்கள் 

உயிரில் உதித்த 

உதிரத்தில்உருவான

ஆசை அரும்புகளை

அன்பின் மொட்டுக்களை 

இளம் பிஞ்சுகளை .. உங்களின் 

இரக்கமற்ற போரில் 

நாடு பிடிக்கும் ஜோரில் 

நசுங்கும் வாழ்க்கையால் 

பார்வைக் குருடராய் 

பணயம்..வைத்தோமே..!

பிணங்களின் குவியலிலே

பாசம் மற்ந்து 

பரபரப்பாய் உயிர் குடிக்க,

போர்க்களத்தில் ......எங்களின் 

உயிர்ப் பூக்கள்..

அலைந்து திரிந்து 

சுமப்பது ....

உலகம் அறிய, 

உண்மை உணர

உறவை வளர்க்க . 

புத்தகம் அல்லவே.!.உங்களின் 

உயிர் குடிக்கும் 

ஆயுதப் படையில் .

பலியாடாய் பவனி வரும்

பாலகன் நெஞ்சில் 

பாசமும், நேசமும் துளிர்க்குமா..?..உங்கள் 

நாடு பிடிக்கும் 

ஆசைக்கு தீனி போடவோ 

.. நாங்கள் எம் வாரிசை 

கருப்பைக்குள் வைத்து

பொத்தி பாதுகாத்து 

பாரமின்றி சுமந்தது ..!

எம் மக்வு...

துப்பாக்கி சுமக்கவோ?..உங்களின் 

அநியாய குழி பறிப்பில் 

போர்க் களத்தில், 

ஆயுத வியாபாரத்தில் 

அக்கிரமாய் கொழுத்து 

ஆதாயம் கண்டது யார்?

உங்களின் டாலர் குவியலில்

உங்களின் எண்ணெய் கிடங்குகளில்

மணப்பது.. 

ஆப்பிரிக்க பிஞ்சுகளின் இரத்தமா?

ஈராக் குழந்தைகளின் குருதியா? 

இலங்கை மலர்களின்..சுவாசமா?

சோமாலிய சிசுக்களின் சதையா

                 உலகில் குழ்ந்தைகளைப் பயன்படுத்தும் நாடுகள்

உலகம் முழுவதும் இராணுவமும், எல்லைத்தகராறும், சண்டைகளும் போர்களும் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இராணுவத்தில் பெரியவர்கள் மட்டுமல்ல, சிறார்களும் இருக்கிறார்கள், அதுவும் 7 வயதுக்கு குறைவாய் உள்ள பாலகர்களும்..! 50 நாடுகள் குழந்தைகளை இராணுவத்தில் சேர்த்து போரில் ஈடுபட வைத்துள்ளனர். பெரியவர்களை வைத்து பராமரிப்பதைவிட, குழந்தைகளை கையாள்வது எளிது..! குறைந்த பொருளாதார செலவு..! குழந்தைகள் கவலையே படாமல், விளையாட்டாய் உயிர் குடிப்பார்கள்..! 2007 ம் ஆண்டு கணக்குப்படி, 3 ,00 ,000 குழந்தைகள் போரில் ஈடுபடுத்தப் படுகின்றனர்

இப்படித்தான் இருப்பார்களா ?கம்யூனிஸ்டுகள்!

எத்தனை இரவுகள் பசியோடும் பட்டினியோடும் போராடினர். எத்தனை துப்பாக்கிச் சூடுகள், தூக்குக் கயிறு, சிறை, சித்திரவதை, குண்டாந்தடிகள். இவர்கள் சிந்திய இரத்தக் கறையை மறைக்கத்தான் சிறைச் சாலைக்கு சிவப்பு வர்ணம் பூச ஆரம்பித்தனர் என்ற வாதத்தை மறுக்க யார் இருக்கிறார்கள்?

கஞ்சி இல்லாதவனுக்காகவும் காலில் செருப்பு இல்லாதவனுக்காகவும் கந்தை இல்லாதவனுக்காகவும் தனது படிப்பு, பட்டம், பதவி, பட்டாடை, சொத்து சுகம் அனைத்தையும் இழந்து, பஞ்சை பராரிகளைப் போல் வாழ்ந்த அந்த ‘ பசை” பற்றற்ற துறவிகளை யார் கண்டு கொண்டனர்? 

யார் தலையிலோ விழுந்த இடிகளை எல்லாம் தன் தலையில் தாங்கிக் கொள்ள ஓடிய கால்களை நீங்கள் ஒரு முறையேனும் பார்த்திருக்-கின்றீர்களா? எத்தனை வெடிப்புகள்? எத்தனை காயங்கள்? அவர்கள் ஓடும் பாதை மலர் படுக்கை அல்ல! கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த பாதைதான்.

அய்யோ! வலிக்கிறதே என்று என்றாவது ஒருநாள் முணு முணுத்திருப்பார்களா? வலியால் அழுதால் கூட உள்ளுக்குள்தான் அழுதிருப்பார். ஊருக்குத் தெரிய ஒரு நாளும் அழுதிருக்க மாட்டார்கள்.

இவர்களின் லட்சியம் எல்லாம் பாலுக்கு அழாத பிள்ளை, கூழுக்கு அழாத அன்னை, படிப்பிற்கு ஏங்காத மாணவன், வேலைக்கு அலையாத இளைஞர், நோயுக்கு அழாத மனிதர், வீட்டிற்கு, ஏங்காத குடும்பம். இதுதானே? இது உனக்குக் கிடைத்தால் எனக்கும் கிடைக்கும் இது உனக்கு கிடைக்காமல் நான் மட்டும் பெறுவதா? ச்சீ! ச்சீ!! அதை அனைவரும் பெற எத்தனை யுகயுகங்கள் ஆனாலும் அனைவரும் பெறும் வரை காத்திருப்போம் அனைவரும் பெறப் போராடுவோம். இவை அனைத்தும் ஒருசேரக் கிடைப்பது கனவல்ல நிஜம்.

நீங்களும் நானும் ஒரு சேர சிந்தித்தால் ஒரு நொடியில் சாத்தியமே ஆனால் நீங்கள் எல்லாம் இன்னும் வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி பற்றிய கனவிலேயே மிதக்கும் போது உங்களை கைதூக்கிவிட இன்னும் கடினப் பாதையைத்தான் நான் கடக்க வேண்டியுள்ளது என தான் சிந்தும் வியர்வையையும், இரத்தத்தைப் பற்றியும் கவலைப்படாது ஒரு மனிதன் நமக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறானே அவன் யார்? அவன்தானே அய்யா ‘கம்யூனிஸ்ட்” அவன் பாடுகளை எல்லாம் நமக்காகத்தானே சுமந்தான். அதைப் பார்த்தறிந்தோமா?

வண்ண வண்ண மேடைகள் அமைத்து, வகைக்கொரு விளக்கேற்றி பளபளக்கும் பட்டாடை கட்டி, பலரை ஆடவிட்டு, பாடவிட்டு பொய்யை பலவாறு பேசவிட்டு எளிதாக ஏமாற்றினர். ஏமாந்த நம் தலையில் ‘மாவரைக்கும்” மக்கள் தலைவர்களை நம்பினோம் ஏமாந்தோம் அரிதாரத்தைக் கொண்டு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினர்.

ஆட்சியை அதிகாரத்தை அரியணையை யாருக்கு நாம் தந்தோம். ஆடல்காட்டி, பாடல் கூட்டி நம் செல்வங்களை எல்லாம் மூட்டை கட்டி ஏப்பம் விடும் எத்தர்களுக்குத்தான் தந்தோம்.

இவர்கள் அதிகாரத்திற்கு வந்தவுடன் மக்கள் வளத்தைப் பெருக்கினர். ஆம் தன்மக்கள் வளத்தைப் பெருக்கினர். தம்குடும்பச் சொத்துக்களையே நாட்டுக்கு அளித்த கம்யூனிஸ்ட்டுகள் எங்கே? அரசு சொத்துக்களைத் தங்களுக்கு என சூறையாடும் இன்றைய தலைவர்கள் எங்கே?

முன்னர் எல்லாம் பெஷாவர் சதிவழக்கு கான்பூர் சதிவழக்கு மீரட் சதிவழக்கு லாகூர் சதிவழக்கு நெல்லை சதிவழக்கு, மதுரை சதி வழக்கு, சென்னை சதி வழக்கு என புகழ்பெற்ற சதி வழக்குகளில் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் எல்லாம் சிறையில் இருந்தனர்.

சிறையில் இருந்த பலரும் கம்யூனிஸ்ட் ஆனார்கள் அன்று. ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் சிறைக்கு போகிறார்கள் இன்று கம்யூனிஸ்ட்டுகள் சிறைக்குப் போனது நாட்டுக்காக இந்தக் கழிசடைகள் சிறைக்குப் போவது திருட்டுக்காக.

திகார் சிறை இன்றைய ஆட்சியாளர்களை வாவா என அழைக்கிறது. இவர்கள் எல்லாம் நாட்டிற்காக மாடாய் உழைத்து ஓடாய்த் தேய்கிறார்களே அதற்காகவா? எண்ணிப் பாருங்கள்; ஆ.இராசா, மதுகோடா, சுரேஷ் கல்மாடி,  கனிமொழி அடுத்து தயாநிதி

 இன்னும் இன்னும் இதுபோல் சிக்கிக் கொண்டவர் சிலர். தப்பித் திரிபவர் பலர்.

தேசிய மயமாக்கப்பட்ட “பங்குச் சந்தை” ஊழலுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த ‘ஸ்பெக்டரம்” ஊழலை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியவர்கள் ஃபோபர்ஸ் பீரங்கி ஊழலை வெளிக்கொண்டு வந்தவர்கள் சர்க்காரியா கமிஷன் முன்பு கலைஞரை நிற்க வைத்தவர்கள் இப்படி எத்தனையோ ஊழலை ஊருக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவர்கள் கம்யூனிஸ்டுகள் தான்.

சுடுகாட்டு கொட்டகையிலும் ஊழல், சவப்பெட்டி வாங்கியதிலும் ஊழல், கார்கில் வீரர்களின் விதவை மனைவிமார்களுக்கு வீடு கட்டும் திட்டத்திலும் ஊழல், காமன்வெல்த் விளையாட்டிலும் ஊழல், ஊழல், ஊழல், ஊழல். காங்கிரஸ் ஆட்சி ஊழல் காட்டாட்சி நடத்துகிறது. தத்தார் அரசாளும் தனிக்காட்டு இராஜியத்தில், கத்திரிக்கோல் மந்திரியாம் கன்னக்கோல் காவலராம்.

சினிமாவை நம்பி சென்னைக்கு வராதீர்!:சீனு ராமசாமி

சென்னை சாலிகிராமம் வீடு. ஆள் அரவமற்ற காலைப் பொழுது. மாடிப் படிகள் ஏறி கதவைத் தட்டினால், முகமலர்ந்து சிரிக்கிறார் சீனு ராமசாமி.

தேசிய விருதுபெற்ற "தென்மேற்கு பருவக்காற்று' படத்தின் இயக்குநர். மௌனம் குடித்த சில நிமிடங்களில் "நல்லாயிருக்கீங்களா' என இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கேட்க, இன்னும் பலத்த சிரிப்பு.

அன்றைக்கு என் குரு பாலுமகேந்திராவின் பிறந்த நாள். நான், பாலா, வெற்றிமாறன், சுகான்னு எல்லோரும் கூடி அவருக்கு வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு வந்தோம். வீட்டுக்கு வருகிறேன். ""என்னங்க...'' பதறுகிறாள் என் மனைவி. "உங்க படத்துக்கு விருதுன்னு டி.வி.யில் நியூஸ் போகுது''ன்னு சந்தோஷத்தில் துள்ளி குதிக்கிறாள். டி.வி.யில் பார்த்தால், என் படத்துக்கு விருது கிடைத்த செய்தி.

""சந்தோஷமடா. உன் சினிமா உலக சினிமாவுக்கு ஒப்பானது'' என்கிறார் பாலு மகேந்திரா. ""வாழ்த்துகள் தம்பி...''ன்னு உற்சாகம் மூட்டுகிறார் மகேந்திரன். எல்லோருக்கும் நன்றி.

உழைக்க தயாராக இருக்கிற எல்லோருக்கும் இந்த விருது தொட்டுவிடும் தூரம்தான். அதற்கு நானே உதாரணம். இத்தனை ஆண்டு கால சினிமா வாழ்க்கைக்கு இந்த விருது அடையாளம் அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இது என் முழு வாழ்க்கைக்குமான கிரீடம் கிடையாது. நல்ல சினிமாவை இந்த சமூகமும் அரசும் அங்கீரித்திருக்கிறது. பெரும் மகிழ்ச்சிதான். ஆனாலும் ஒரு படைப்பாளியாக இந்த வெற்றியா மகிழ முடியாத நிலையில்தான் இருக்கிறேன்.

என்ன சொல்றீங்க. இந்த விருதில் திருப்தி இல்லையா?

என்னைப் போன்றவர்களுக்கு சினிமா உலகில் யார் ஆதரவு? குப்பைகளும், மூன்றாம் தர படங்களுமே இங்கு ஆக்கிரமித்து இருக்கின்றன. 35 நாள்களில் முடித்து விட்டு, ரிலீசுக்கு ஆறு மாதங்கள் வரை காத்திருந்தேன். என் படத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட நாதி இல்லை. ஒரு வழியாக கஷ்டப்பட்டு ரிலீஸ் செய்தால், 25 நாள்களிலேயே தமிழகமெங்கும் படம் தூக்கப்பட்டு விட்டது. மதுரை "மினி பிரியா' தியேட்டரில் மட்டும் படம் நல்லாயிருக்குன்னு சொல்லி கூடுதலாக இரண்டு வாரங்கள் ஓட்டினார்கள். அப்போதுதான் பத்திரிகைகள் என் சினிமாவைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடின. என்ன பயன்? "மன்மதன் அம்பு' போன்ற பெரிய கமர்ஷியல் படங்கள் தியேட்டர்களை ஆக்கிரமித்ததால் பயன் இல்லாமல் போனது. "தென்மேற்கு பருவக்காற்றின்' 25-வது நாள் போஸ்டரை இதே வடபழனி சாலையில் ஏக்கத்துடன் பார்த்து நின்ற நிமிஷங்கள் மனசுக்குள் ரணமா இருக்கு. சாலையோர சி.டி. கடைகளில் அதிகமாக விற்பனை ஆன படம் "தென்மேற்கு பருவக்காற்று'தான்னு ஒரு வியாபாரி சொன்ன போது திகீர்ன்னு ஆச்சு. அதைத்தான் என் படைப்பும் சொல்லும். இரண்டு நாளைக்கு முன் ""சார் நான் உங்ககிட்ட அசிஸ்டெண்ட்டா சேரணும்''ன்னு ஏதோ ஒரு குக்கிராமத்தில் இருந்து போன் செய்தவனுக்கு நான் என்ன சொன்னேன்னு தெரியுமா? சினிமாவுக்கு வாராதேன்னு சொன்னேன்!

இந்த சமூகம் இப்போது என் படைப்புக்குத் தந்திருக்கிற மரியாதையை வைத்து என் வாழ்வை நான் ஓட்ட முடியுமான்னு தெரியலை. இனி எந்த தைரியத்தில் நான் நேர்மையான, தத்துவமான, சத்தியமான படைப்புகளை கொடுக்க முடியும்.

யார் மேல்தான் கோபம்? சினிமாக்கள்தான் அதிகமாக வருகிறதே?

எனக்கு சினிமா மட்டும்தான் தெரியும். அரசியல் தெரியாது. அரசியல்வாதிகளுக்கு அறிவுரை சொல்லும் பக்குவமும் எனக்கு கிடையாது. என்னைப் போல் சினிமாதான் வாழ்க்கைன்னு சென்னை முழுவதும் நிறைய பேர் சுத்தி வர்றாங்க. இந்த நிமிஷம் பலர் பஸ் ஏறியிருப்பாங்க. அவங்களுக்கு இதைவிட்டா வேறு எதுவும் தெரியாது. தயவு செய்து அவர்களின் கனவுகளைக் கலைக்காதீர்கள். அவர்களின் கற்பனைகளைச் சிதைக்காதீர்கள். லாப வெறியில் சினிமாவை பலியாக்கி விடாதீர்கள். சினிமாவைச் சினிமாவாக இருக்கவிடுங்கள். படைப்பாளியை சுதந்திரமாக சுவாசிக்க விடுங்கள். அது போதும்.

ஜி.அசோக்

நன்றி

தினமணி

2100ல் மக்கள்தொகை ஆயிரம் கோடி! * துயரங்களும் அதிகரிக்கும்

உலக மக்கள் தொகை அடர்த்தி

21ஆம் நூற்றாண்டின் நிறைவில் பூமிப்பந்தில் வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கை ஆயிரம் கோடியைத் தாண்டிவிடும் என்று ஐக்கிய நாடுகள் சபை வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது. “உலக மக்கள்தொகை வளர்ச்சி பரிசீலனை - 2010” என்ற பெயரில் அறிக்கையொன்றை ஐ.நா.சபை வெளியிட்டிருக்கிறது.

அதிகரிக்கப்போகும் மக்கள்தொகையில் பெரும்பகுதி கருவளம் கொண்டதாகக் கருதப்படும் ஆசிய, ஆப்பிரிக்க மற்றும் லத்தீன் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த 58 நாடுகளிலிருந்துதான் வரப்போகிறது என்று அந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொருளாதா மற்றும் சமூக விவகாரத்துறை இந்த ஆய்வை நடத்தி அறிக்கையாக அளித்திருக்கிறது.

கருவளம் தான் உலக மக்கள் தொகையை அதிகரிக்கும் சக்தியாக இருக்கிறது என்கிறார் அத்துறையின் இயக்குநராகப் பணியாற்றும் ஹனியா லாட்னிக். அறிக்கையை வெளியிட்டு செய்தியாளர்களிடம் பேசிய அவர், இவ்வளவு பேர் மக்கள் தொகையில் சேர்ந்தால் உலகம் நிலைகுலைந்து போய்விடவில்லை. ஆனால், இவ்வாறு அதிகரிக்கும் மக்கள் உலகிலேயே ஏழை நாடுகளாக இருக்கும் பகுதியில்தான் இணைகிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியமானதாகும். தற்போது 700 கோடியாக இருக்கும் உலக மக்கள்தொகை, 2023ல் 800 கோடியாகவும், 2041ல் 900 கோடியாகவும், 2081ல் ஆயிரம் கோடியாகவும் மாறும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

2011ம் ஆண்டு முதல் 2100 ஆம் ஆண்டுக்குள், கருவளம் அதிகமாக இருக்கும் நாடுகளின் மக்கள் தொகை தற்போதுள்ளதைவிட மூன்று மடங்காக அதிகரிக்கப்போகிறது. இந்த நாடுகளின் மக்கள்தொகை தற்போது 120 கோடியாக இருக்கிறது.

நூற்றாண்டின் நிறைவில் இந்த எண்ணிக்கை 420 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்பது ஐ.நா.சபை அறிக்கையின் கணிப்பாகும். கருவளம் குறைவாக இருக்கும் நாடுகளில் மக்கள்தொகை குறையவுள்ளது. தற்போது 290 கோடியாக இருக்கும் இந் நாடுகளின் மக்கள் தொகை 240 கோடியாகக் குறையும். தற்போது, உலக மக்கள்தொகையில் 42 விழுக்காட்டினர் கருவளம் குறைவாக உள்ள நாடுகளில் வாழ்கிறார்கள். ஐரோப்பாவில் ஐஸ்லாந்து மற்றும் அயர்லாந்து, ஆசியாவில் சீனா, இந்தியா உள்ளிட்ட 19 நாடுகள், அமெரிக்கக் கண்டத்தைச் சேர்ந்த 14 நாடுகள், ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள இரண்டு நாடுகள் மற்றும் ஆஸ்திரேலியா ஆகிய நாடுகள்தான் எஞ்சியுள்ள 58 விழுக்காட்டினரைக் கொண்டவையாகும்.

திட்டமிட்ட கொள்கைமக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு திட்டமிட்ட கொள்கையை அனைத்து நாடுகளும் உருவாக்க வேண்டும் என்று ஐ.நா.வின் பொருளாதார மற்றும் சமூகத்துறை வலியுறுத்தியுள்ளது. பாதுகாப்பான அதேவேளையில் உறுதியான குடும்பப் பாதுகாப்பு திட்டங்கள் அவசியம் என்றும், பெண்களிடம் இதுகுறித்த விழிப்புணர்வுகள் அதிகமாக வேண்டும் என்றும் ஐ.நா.சபை கூறியுள்ளது.

துயரங்களும் அதிகரிப்பு மக்கள்தொகை அதிகரிப்பது ஏழை நாடுகளில்தான் நடக்கிறது என்பதால், வறுமையும் சேர்ந்தே அதிகரிக்கிறது.

இயற்கை வளம், குறிப்பிட்ட சிலரின் கைவசம் போவதுதான் வறுமைக்குப் பெரிய காரணம் என்பதால், வறுமை ஒழிப்புத் திட்டமிடுதலில், செல்வப் பகிர்வு, வருமானத்திற்கான வழி போன்றவை பிரதான இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று சமூகத்துறை வல்லுநர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்

மாவீரர்கள் இரணியன், சிவராமன், ஆறுமுகம் தியாகிகள் தினம்

கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தியாகிகளான சிவராமன், இரணியன், ஆறுமுகம் ஆகியோரின் 50ம் ஆண்டு நினைவுதினம் இன்று (5.5.2011). செங்கொடி இயக்கத்தின் மகத்தான தியாகிகளான இவர்களது நினைவு தினம் வியாழனன்று பட்டுக்கோட்டையில் எழுச்சியுடன் நடைபெறவுள்ளது.

ஒன்றுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சுதந்திர இந்தியாவில் காங்கிரஸ் ஆட்சியாளர்களால் 1948முதல் 51 வரை தடை செய்யப்பட்டது. கட்சி மற்றும் விவசாய சங்க முன்னணி ஊழியர்கள் ஆட்சியாளர்களால் வேட்டையா டப்பட்டனர். அவர்களது குடும்பங்களும் அழிக்கப்பட்டன. நிலப்பிரபுக்கள், ஜமீன்தார் கள், மடாதிபதிகளை பாதுகாக்க காங்கிரஸ் அரசு அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் எடுத்தது.

இந்த அடக்குமுறை காலத்தில் ஏராள மான இளைஞர்கள் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத் தில் இணைந்து தீரமுடன் போராடினர். சாம்பானோடை சிவராமன், இரணியன் ஆகி யோர் மலேயாவிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு இந்தியாவுக்கு வந்தவர்கள். இரணியன், ஆம்பலாப் பட்டு ஆறுமுகம் ஆகியோரும் நிலவுடைமை மற்றும் ஜாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தீரமுடன் பங்கேற் றவர்கள்.

50 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலத்திற்கும் அதிகமாக வைத்திருந்த நெடும்பலம் சாமியப்ப முத லியாருக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டத்திற்கு தலைமையேற்ற சிவராமன், தலைமறைவாக இருந்து விவசாயிகளை அணிதிரட்டினார். பட்டுக்கோட்டை வட்டம் நாட்டுச்சாலை கிராமத்தில் 1950ம் ஆண்டு மே 3ம் தேதி சிவராமன் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

மலேயாவிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு தனது சொந்த ஊரான வாட்டாகுடியில் தங் கியிருந்த இரணியன் அந்த ஊரில் கம்யூ னிஸ்ட் கட்சியை துவக்கினார். அப்பகுதி யில் ஆதிக்கம் செலுத்திய மதுக்கூர், பாப்பா நாடு, அத்திவெட்டி ஜமீன்களின் கொடுமைகளை எதிர்த்து மக்களை அணிதிரட்டியவர் இரணியன். நாடிமுத்துப்பிள்ளைக்கு சொந்தமான பட்டுக்கோட்டை எஸ்டேட்டில் பணி யாற்றிய விவசாயத் தொழிலாளர்கள் கடுமையாகச் சுரண்டப்பட்டனர். அவர்களையும் இரணியன் அணிதிரட்டினார். தோழர் கே.பி. நடராஜன் போன்ற தலைவர்களின் வழி காட்டுதலுடன் செயல்பட்ட இரணியன், செம்பாலூர் பண்ணைக்கெதிரான போராட்டத்தை ஆம்பலாப்பட்டு, கரம்பயம், எட்டுப் புலிக்காடு ஆகிய கிராமங்களில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட்டுகளையும் இணைத்து தலைமையேற்று நடத்தினார். இரணியன் அந்தப் பகுதி நிலவுடைமையாளர்களுக்கும் காவல்துறையினருக்கும் சிம்மசொப்பனமாக விளங்கினார். போலீசாரால் தேடப்பட்டு வந்த இரணியன் ஒரத்தநாடு வட்டம் வடசேரியில் கயவன் ஒருவனால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

1943ல் ஆம்பலாப்பட்டில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி துவக்கப்பட்டது. புண்ணியம் கதிரே சன் தலைமையில் செயல்பட்டு வந்த கம்யூ னிஸ்ட் கட்சியில் இளைஞரான ஆறுமுகம் தன்னையும் இணைத்துக்கொண்டு செயல் பட்டார். ஆம்பலாப்பட்டு மதுக்கூர் ஜமீனுக்கு உட்பட்ட கிராமமாகும். ஆம்பலாப்பட்டு முதல் வெண்குழி வரையிலான மதுக்கூர் ஜமீன்தாருக்கு சொந்தமான 12 கிராமங்களில் நிலவிய நிலவுடைமைக் கொடுமைகளை எதிர்த்து ஆறுமுகம் போராடினார். விவசாயி களை மிரட்ட பயன்படுத்தப்பட்ட ஜமீனின் பிரம்சேரி நோட்டுகளை தீவைத்துக் கொளுத் தும் போராட்டத்தில் முன்னணியாக இருந்த வர் ஆறுமுகம்.

வடசேரி கிராம சவுக்குத் தோப்பில் இரணியனும், ஆறுமுகமும் சந்தித்து விவா தித்த போது துரோகியால் காட்டிக் கொடுக் கப்பட்டு ஆறுமுகமும், இரணியனும் போலீ சாரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

படுகொலை செய்யப்பட்ட சிவராமன், இரணியன், ஆறுமுகம் ஆகியோரின் உடல் களை அவர்களது உறவினர்களிடம் ஒப்ப டைக்க மறுத்து 1950ம் ஆண்டு மே 5ம் தேதி பட்டுக்கோட்டை ரயில்வே கேட் அருகிலுள்ள மைதானத்தில் ஒரே இடத்தில் அடக்கம் செய்தனர். அந்த தியாகிகள் விதைக்கப் பட்டு 50 ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. ஆனால்அவர்களது தியாகம் இன்றும் ஜொலிக்கிறது. செங்கொடி இயக்கத்தின் மகத்தான தியாகிகளுக்கு வீர வணக்கம் செலுத்துவோம்.

- ஆர்.சி.பழனிவேலு

மாநிலக்குழு உறுப்பினர், சிபிஐ(எம்)

மதச்சார்பின்மையே இந்தியாவை பாதுகாக்கும்

மதச்சார்பின்மை என்பதற்கு வெப்ஸ்டர் அகராதி தரும் வரையறை – “பொதுக் கல்வியும் குடிமைக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட இதர விஷயங்களும் மதக்கூறு ஏதுமின்றி நடத்தப்பட வேண்டும் என்கிற கண்ணோட்டம். ” மதம் என்பது தனிமனித நம்பிக்கை எனும் தெளிவான முடிவுக்கு வந்து, குடிமக்களின் பொது விவகாரங்களிலிருந்து அதை விலக்கி வைப்பது என்பதே மதச்சார்பின்மை ஆகும். ஒரு நாட்டிலுள்ள சகல மதங்களுக்கும் அந்த நாட்டின் அரசமைப்பு உள்ளிட்ட பொது விவகாரங்களில் சம அந்தஸ்து தருவதல்ல மதச்சார்பின்மை. அது இந்தக் கோட்பாட்டிற்கு நேர்விரோதமான நடைமுறையாகிப் போகும். ஒரு மதத்திற்குப் பதிலாக பல மதங்களின் தலையீடு பொதுவாழ்வில் இருக்கும் என்பது மதச்சார்பின்மை ஆகாது, அது பல மதச் சார்பு ஆகிப் போகும். “சம அந்தஸ்து” என்பதற்கு வரையறை தரமுடியாமல் பெரும்பான்மை சிறுபான்மை மதங்களுக்கிடையே மோதலை உருவாக்குவதில் கொண்டு போய்விடும்.

அரசமைப்பு – அரசியல் செயல்பாடு உள்ளிட்ட பொதுவிவகாரங்களில் இருந்து மதங்களை விலக்கி வைப்பது என்பது இயல்பானதாகப் படுகிற போதிலும் இந்தியாவில் அது அண்மைக்காலத்தில் ஏற்கப்பட்ட கருத்தோட்டமே. சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் 1950 ஜனவரியில் ஏற்கப்பட்டது. அதன் முகவுரையில் “சுயாதிபத்திய ஜனநாயகக் குடியரசு” என்று மட்டுமே இருந்தது. “மதச்சார்பற்ற” எனும் சொல் 1975 – 77 அவசரநிலை ஆட்சி காலத்தில் செய்யப்பட்ட திருத்தங்களின்போதுதான் சேர்க்கப்பட்டது.

இந்தத் துணைக்கண்டம் “இந்தியா” என்று ஒரே நாடாக ஆனது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய ஆட்சியில்தான். அதற்கு முன்பு “அங்க – வங்க – கலிங்க ஐம்பத்தாறு தேசங்கள்” எனும் சொலவடைக்கு ஏற்ப பல நாடுகளாக இருந்தது. அதிலே ஒன்றிரண்டு பெரும் சாம்ராஜியங்களாக இருந்தன என்றாலும் அவை முழு இந்தியாவையும் கொண்டிருக்கவில்லை, நீடித்து நிலை பெற்றிருக்கவும் இல்லை. இந்த அரசுகள் தெளிவான மதச்சார்பு அரசுகளாகவும் இருந்தன.

உதாரணமாகத் தமிழகம். இங்கே பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் முதலில் சமணனாக இருந்தான், சைவர் திருநாவுக்கரசரை தனது மதத்திற்கு மாறுமாறு கட்டாயப் படுத்தினான். பின்னர் சைவத்திற்குத் தாவியவன் “பாடலிபுரத்தில் அமண் பள்ளியொடு பாழிகளும்கூட இடித்துக் கொணர்ந்து குணபரவீச்சரம் எடுத்தான்” என்கிறது பெரிய புராணம்.

திருவாரூரில் தண்டியடிகள் காலத்தில் அங்கிருந்த சமணப் பள்ளிகளைத் தகர்த்து சிவன் கோவில் குளத்தை அகலப்படுத்தினான் சோழ மன்னன். இதற்கெல்லாம் உச்சமென மதம் மாற மறுத்த எண்ணாயிரம் சமணர்களைக் கழுவில் ஏற்றினான் மதுரைப்பாண்டியன். இவையும் பெரியபுராணம் தரும் செய்திகளே. பல்லவ-சோழ-பாண்டிய அரசுகள் மதச்சார்பு அரசுகளாகவே இருந்தன.

டில்லியில் உருவான சுல்தான்கள்- முகலாயர்கள் அரசுகளும் மதச்சார்பு அரசுகளாகவே இருந்தன. முஸ்லீம் அல்லாதவர்களுக்கு “ஜிஸ்யா” எனும் தலைவரி விதிக்கப்பட்டது. அக்பர்தான் “இபாதத்கானா” எனும் அரங்கு ஏற்படுத்தி சர்வசமய விவாதம் நடத்தினான், அதுவும், “தீன் இலா`ஹி” எனும் புதிய அரசு மதம் உருவாவதில் போய் முடிந்தது.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில்தான் நாடாளுமன்ற அரசியல் எனும் நவீன முறை இந்தியாவுக்கு அறிமுகமானது. ஆட்சியாளர்களை மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பது என்றாலே பல மதத்தவரும், மத நம்பிக்கை இல்லாதவரும் அரசியல்-அரசுநிர்வாகம் எனும் பொது விவகாரத்தில் ஒன்றுபட்டு இயங்குவது என்பது பொருளாகும். அங்கே மதச்சார்பின்மைதான் அரசின் - அரசியலின் அடிப்படைக் குணமாக இருக்க முடியும். இல்லையெனில் குழப்பமே மிஞ்சும். எனினும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி அப்படியொரு திட்டவட்டமான மதச்சார்பற்ற அரசை இந்தியாவுக்கு வழங்கவில்லை. அது இரண்டுங்கெட்டானாக இருந்தது. சட்டப்படியான அப்படியொரு மதச்சார்பற்ற அரசு இங்கே வந்தது என்பது அவசரநிலை ஆட்சி காலத்தில்தான். அந்த சர்வாதிகார ஆட்சி காலத்தில்தான் இப்படியொரு ஜனநாயகச் சட்ட மாறுதல் எனும் வினோதம் நடந்தது.

அரசியலமைப்புச் சட்டப் புத்தகத்தில் “மதச்சார்பற்ற அரசு” எனும் சொல்லாட்சி இடம் பெற்றுவிட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் என்ன? இந்திய அரசு மதச்சார்பற்றதாகத்தான் உள்ளதா? இந்திய அரசியல் வாழ்வு அப்படித்தான் உள்ளதா?

சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் ராஜேந்திரபிரசாத்தும் உள்துறை அமைச்சர் வல்லபாய் படேலும் சோமநாதர் ஆலயத்தை அரசு செலவில் அமைக்கும் வேலையில் தீவிரமாக இறங்கினார்கள். நேருகூட பெரும் எதிர்ப்பு காட்டவில்லை, காந்திஜிதான் எதிர்த்தார். ஆலயம் எழுப்ப வேண்டும் என்றால் இந்துக்கள் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் எழுப்ப வேண்டுமே தவிர அரசுப் பணத்தில் அல்ல என்றார். ஒரு தனிமனிதர் தன்னளவில் மத நம்பிக்கையாளராக இருப்பதற்கும், ஆட்சியாளர் என்ற முறையில் மதச்சார் பற்றவராக இருப்பதற்கும் இடையில் இருக்க வேண்டிய கண்டிப்பான வித்தியாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார். ஒர் ஆழ்ந்த மதநம்பிக்கையாளரான காந்திஜியிடமிருந்து வந்த எதிர்ப்பு மிகுந்த அர்த்தபாவமுடையது. இதற்கெல்லாம் சேர்த்துத்தான் அவரது உயிரைப் பலி கொண்டது இந்து மதவெறி.

1949 டிசம்பர் 22 – 23 நள்ளிரவில் அயோத்தியின் பாபர் மசூதியில் ராமர் சிலை கள்ளத்தனமாக வைக்கப்பட்டது. இதற்கு உதவி செய்தவர் அங்கே மாவட்ட கலெக்டராக இருந்த கே. கே. நாயர். இந்த அடாவடித்தனத்தை எதிர்க்க முன்வரவில்லை காங்கிரஸ் ஆட்சி. முஸ்லிம் மதத்தவர் வழிபடும் இடத்தில் - விக்கிரக ஆராதனையை ஏற்காதவர்கள் இடத்தில் - ராம விக்கிரகத்தைக் கொண்டு போய் வைத்தார்கள். இது சட்டம் ஒழுங்கு மீறல். ஒருவருக்குச் சொந்தமான இடத்தில் இன்னொருவர் அத்துமீறிப் புகுவது. அந்த விக்கிரகம் அங்கிருந்து அப்போதே அகற்றபட்டிருந்தால் எவ்வளவோ பிரச்சனைகள், உயிர்வாதைகள், படுகொலைகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும். அரசோ இந்துமதச் சார்புத்தன்மையோடு நடந்து கொண்டது. இப்போது பிரதான எதிர்க்கட்சியாக வளர்ந்து நிற்கிற பி.ஜே.பியோ அன்று ஜன சங்கமாக இருந்தபோது அந்த கே. கே. நாயரை எம். எல். ஏவாக, எம். பியாக ஆக்கி அழகு பார்த்தது.

இப்போது வந்திருக்கிற அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு 450 ஆண்டுகளாக முஸ்லிம்களுக்கு இருந்த அனுபோக பாத்தியதை உரிமையைக் கூடக் கணக்கில் கொள்ளாமல் மசூதிக்குள் ராமர் சிலை வைக்கப்பட்ட இடம் இந்துக்களுக்கே சொந்தம் என்று அநியாயத் தீர்ப்பு தந்துள்ளது. அதை அரசியல் கட்சிகள் வரவேற்ற விதம் அதனினும் அநியாயமானது. அரசமைப்பில், பிரதான எதிர்க்கட்சியில், நீதிமன்ற அமைப்பில், பல அரசியல் கட்சிகளில் மதச்சார்புச் சிந்தனை, குறிப்பாக இந்துத்துவா சிந்தனை எப்படி ஊடுருவிக் கிடக்கிறது என்பதற்கு இது கச்சிதமான உதாரணம். கம்யூனிஸ்டுக் கட்சிகள் மற்றும் முலாயம் கட்சி இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து நிற்கின்றன என்பது சற்றே நிம்மதி தரும் விஷயம்.

இந்திய அரசு மதச்சார்பற்ற அரசு என்று சட்டப்புத்தகத்தில் இருந்தாலும் அது பெரும்பான்மை மதமாகிய இந்து மதச்சார்பு அரசாகவே உள்ளது என்பதற்கு அதன் வேறு பல செயல்பாடுகளும் எடுத்துக்காட்டுகளாக உள்ளன. அரசு நிகழ்ச்சிகள் பலவும், குறிப்பாகத் திறப்பு விழாக்கள் பலவும் இந்து சாஸ்திர, அதாவது பிராமணிய முறைப்படியே நடைபெறுகின்றன. பல மதத்த- வரும் அல்லது மத நம்பிக்கையற்றவரும் கொடுத்த வரிப்பணத்தில் அரசுத் திட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்;டவை என்கிற உணர்வே இல்லை. அரசு அலுவலகங்களில் இந்து சாமி படங்கள் இருக்கின்றன. கல்லூரி – பல்கலைக்கழகங்களில் சரஸ்வதி பூiஜை நடத்தப்படுகிறது. ஒரு நூலகத்திற்குப் பொறுப்பாளராக ஒரு முஸ்லிம் இருந்தால் அவர் பாடு திண்டாட்டம்தான். அவர் ஏற்காத விக்கிரக ஆராதனை அவர் கண் முன்னாலேயே நடைபெறும். இதனினும் கொடுமை இது தவறு என்கிற உணர்வே அரசு மற்றும் பொதுத்துறை ஊழியர்களிடத்தில் இல்லாதது. அதிகாரிகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை.

இதுவெல்லாம் சிறுபான்மை மதத்தவர் உள்ளத்தில் தாங்கள் இரண்டாந்தரக் குடிமக்கள் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது, அல்லது அரசு அலுவலகங்களில் இந்து மத விழாக்கள் கொண்டாடப்படுவது போலத் தங்கள் விழாக்களும் கொண்டாடப்பட வேண்டும் எனும் கோரிக்கையைக் கிளப்புகிறது. ஆனால் சிறுபான்மையினர் என்கிற காரணத்தாலேயே அது சாத்தியமில்லாமல் போகிறது. “சகல மதங்களிடமும் அரசு சமத்துவம்” என்பது காரிய சாத்தியமில்லாதது என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது. ஒரே வழி அரசு நிறுவனங்களிலிருந்து சகல மதங்களையும் ஒதுக்கி வைப்பதுதான். அரசு ஊழியர்கள் அவரவர் வீட்டில் தத்தம் மத அனுஃ;டானங்களைச் செய்ய வேண்டுமே தவிர அவர்கள் பணிபுரியும் இடங்களில் அல்ல.

பொதுவாழ்வை மதத்திலிருந்து பிரித்து வைக்காமல் இரண்டையும் போட்டுக் கலக்கிற வேலை ஒரு புறம் நடக்கிறது என்றால், மறுபுறம் மதத்தைத் தனிவாழ்வாக நடத்துவதில் இடையூறுகள் செய்யப்படுகின்றன. ஒரு மதச்சார்பற்ற அரசுக்கு இரண்டு கடமைகள் உண்டு. ஒன்று, அது தன்னளவில் எந்தவொரு மதத்தையும் சார்ந்திருக்கக் கூடாது, எந்தவொரு மதக் கூறையும் தனது செயல்பாட்டில் கலக்கக் கூடாது. இரண்டு, தனது குடிமக்களுக்கு அவரவர் விரும்பும் மதத்தைப் பின்பற்ற, பரப்ப உரிமை தரவேண்டும். அந்த உரிமையைப் பாதுகாத்து நிற்க வேண்டும். அதுபோல எந்தவொரு மதத்தைப் பின்பற்றாமலிருக்கிற உரிமையையும் காத்து நிற்க வேண்டும்.

நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் சரத்து 25 (1) மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது: “பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம், சுகாதாரம் மற்றும் இந்தப் பிரிவின் இதர சரத்துக்களுக்கு உட்பட்டு அனைவருக்கும் சமமான மனசாட்சி சுதந்திரமும், சுதந்திரமாக மதத்தைப் போதிக்கிற, பின்பற்றுகிற, பரப்புகிற உரிமையும் உண்டு. ” இது அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்றாகத் தரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நடைமுறையில் இந்த உரிமை சிறுபான்மை மதத்தவருக்கு இருக்கிறதா என்பது கேள்விக்குறியாகி வருகிறது.

யாருடைய நினைவாக இந்தச் சொற்பொழிவு ஆற்றப்படுகிறதோ அந்த கிரஹாம் ஸ்டேன்ஸ் தனது இரு சின்னஞ்சிறு புதல்வர்களுடன் உயிரோடு கொளுத்தப்பட்டார். இந்தப் படுபாதகத்தைச் செய்த இந்துமத வெறியன் தாராசிங்கிற்கு மரண தண்டனை தர உச்சநீதிமன்றம் மறுத்து விட்டது. இந்தப் படுகொலை “அபூர்வத்திலும் அபூர்வமல்ல” என்று சப்பைக்கட்டு கட்டியது மட்டுமல்லாது, “கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சாரம் செய்ததற்கு புத்தி புகட்டவே இந்தக் கொலை செய்யப்பட்டது” என்று சொல்லி அதை நியாயப்படுத்துவது போலத் தீர்ப்புத் தந்தது. மனித உரிமையாளர்கள் மற்றும் முற்போக்கு அறிவு ஜீவிகளின் கடும் எதிர்ப்புக்குப் பிறகே உச்சநீதிமன்றம் அத்தகைய சில வாசகங்களை வாபஸ் பெற்றது. இதன் அர்த்தம் தெளிவானது. இந்து மதத்தை மட்டுமல்ல, இந்துத்துவா எனும் இந்து மதவெறிக் கோட்பாட்டைப் பிரச்சாரம் செய்யவும் இங்கே உரிமை உண்டு. ஆனால், கிறிஸ்துவப் பிரச்சாரம் செய்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. அப்படித்தான் இந்த நாட்டின் அரசாங்கம் மட்டுமல்ல நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட அரசமைப்பு முழுமையும் செயல்படுகிறது.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள மதச்சார்பின்மையி -லிருந்து இந்திய அரசு விலகிச் செல்கிற அபாயம் இன்று அதிகரித்துள்ளது. பிரதான எதிர்க்கட்சியாக நாடாளுமன்றத்திலும் வெளியிலும் எழுந்துள்ள பி.ஜே.பி. தனது லட்சியமாக “இந்து ராஷ்டிரம்” என்பதைக் கொண்டுள்ளது. அது இந்து சமயச் சார்பு அரசாகும், சமயச்சார்பற்ற அரசு என்பதற்கு நேர் எதிரானதாகும். அதன்படி முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் போன்ற மதச்சிறுபான்மையினர் இந்த நாட்டில் அடங்கி ஒடுங்கி இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக நடக்க வேண்டும். இது இந்தியாவின் ஒற்றுமை மற்றும் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரும் கேட்டை விளைவிப்பது, இங்கே ரத்தக் களரியை உருவாக்குவது என்பது பட்டப்பகல் வெளிச்சம் போன்ற உண்மை.

அப்படியும் பி.ஜே.பியும் அதன் சித்தாந்தக் காவலனாகிய ஆர். எஸ். எஸ். சும் இதை ஏன் வற்புறுத்துகிறார்கள் என்றால் அதற்குக் காரணம் பிற மத வெறுப்பு மட்டுமல்ல, இந்து மதத்தின் அஸ்திவாரமாக அவர்கள் கருதுகிற பிராமணிய சமூகக் கட்டமைப்பை இந்த நவீன காலத்திலும் காக்கத் துடிக்கிற துடிப்பு. சாதியம் மற்றும் ஆணாதிக்கம் பிராமணியத்தின் இரண்டு முக்கிய கூறுகள். இவற்றுக்கு எதிராக சமூகநீதி சக்திகள் இன்று எழுகின்றன. பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு, தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு இட ஓதுக்கீட்டோடு இதர உரிமைகள், தீண்டாமை ஒழிப்பு, மதச் சிறுபான்மையாருக்கு இடஒதுக்கீடு, மாதர்களுக்கு சட்டமன்றம் - நாடாளுமன்றத்தில் 33மூ இடஒதுக்கீடு, ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களுக்கு சகல துறைகளிலும் சமவாய்ப்பு என்று பல வடிவங்களில் இது எழுகிறது. இதிலிருந்து மக்களின் கவனத்தை திசைதிருப்ப இந்து மத வெறியைக் கிளப்பி விடுகின்றன இந்துத்துவா அமைப்புகள். பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான மண்டல் குழு பரிந்துரைகளை எதிர்த்தே எல். கே. அத்வானி அயோத்தியை நோக்கி ரதயாத்திரை துவக்கினார் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. பாபர் மசூதி இடிபடக் காரணமானவர் உள்துறை அமைச்சராக பதவி வகிக்க முடிந்த அரசியல் சூழல் இங்கே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அதற்கான கருத்தியல் சாதனங்களும், அவற்றால் உருவாக்கப்படும் குடிமைச் சமூகமும் இங்கே உள்ளது என்பதையும் மறந்துவிடக்கூடாது.

இதன் பொருள் நாம் நம்பிக்கையின்மையில் விழவேண்டும் என்பதல்ல. மதச்சார்பற்ற சக்திகளும் இன்று வீறுகொண்டு நிற்கின்றன. பி.ஜே.பியின் நிலைபாடு ஆளும் காங்கிரசை மதச்சார்பு பக்கம் தள்ளுகிறது என்றால், கம்யூனிஸ்டுகள் - இடதுசாரிகள் மற்றும் மனித உரிமையாளர்களின் நிலைபாடு அதை மதச்சார்பின்மையைப் பேச வைக்கிறது. உதாரணம் உள்துறை அமைச்சர் ப. சிதம்பரம் “காவி பயங்கரவாதம்” பற்றிப் பேசியது. அதில் அவர் உறுதியாக இல்லாமல் போனாலும் பயங்கரவாதம் எந்தவொரு மதத்திலும் - அது சிறுபான்மையோ, பெரும்பான்மையோ - எழலாம் என்கிற உண்மையை அகில இந்திய அளவில் விவாதிக்க வைத்தது. மலேகான், சம்ஜாதா எக்ஸ்பிரஸ், மெக்கா மசூதி, அஜ்மீர் ஆகியவற்றில் நடந்த கொடூர வெடிகுண்டுச் சம்பவங்களின் பின்னால் சங் பரிவாரம் இருந்தது என்பது இப்போது வெட்ட வெளிச்சமாகி வருகிறது.

மதச்சார்பின்மை எனும் அரசியல் மாண்பு சகல நாடுகளுக்கும் தேவையானது என்றால், பல மதத்தவரைக் கொண்ட இந்தியாவிற்கு அது அவசியத்திலும் அவசியமானது. மதச்சார்பும், மதவெறியும் கொண்ட நிலப்பிரபுத்துவ அரசியலினால் நம் நாடு எத்தனையோ துன்பங்களை அனுபவித்து விட்டது. இன்றைய உலகமய அரசியலில் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய யூனியனின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நிற்க வேண்டும் என்றால் சகல மக்களின் முன்னேற்றத்தை உள்ளடக்கிய ஒரு மெய்யான பொருளாதார வளர்ச்சியை நாம் கண்டாக வேண்டும். அதற்கு மதக் கலவரங்கள் இல்லாத, ஒற்றுமை மிகுந்த சமூகம் என்பது ஒரு முன்தேவையாகும். அதைச் சாதிக்க அரசிலும் பொதுவாழ்விலும் மதச்சார்பின்மையைச் சொல்லளவிலும் செயலளவிலும் உருவாக்குவதே ஒரே வழி. எத்தனை இடையூறுகள் வந்தாலும் இந்த இலக்கை நோக்கிய இந்தியப் பயணம் நிற்காது. பிரச்சனைக்குத் தீர்வு இதுதான் எனும்போது அதை அடையாமல் இந்தியச் சமூகம் ஓயாது. அந்தப் பயணத்தை வேகப்படுத்த மதச்சார்பற்ற சக்திகள் எல்லாம் ஒன்றுபடட்டும், சகலவிதமான மதவெறிச் சக்திகளை எதிர்த்துத் தளராமல் போராடட்டும்.

(மதுரை டோக் பெருமாட்டி கல்லூரியில்; சோக்கோ டிரஸ்ட் நிறுவிய கிரஹாம் ஸ்டேன்ஸ் அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவு)

அருணன்