லஞ்சம் கொடு, கொள்ளை அடி, நாட்டை அடிமைப்படுத்து

இந்திய நிறுவனமாகிய ஜிஎம்ஆர் வசமிருந்த, 500 மில்லியன் டாலர் மதிப்புடைய மாலே சர்வதேச விமான நிலையத்தை, மாலத்தீவு அரசு தன் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது. டிசம்பர் 1-ஆம் தேதி நள்ளிரவுக்குள் எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறுங்கள் என்று மாலத்தீவு அரசு நவம்பர் 27-ஆம் தேதி  சொன்னது. அதேபோல செய்தும்விட்டது.

 ஜிஎம்ஆர் நிறுவனம் மாலத்தீவு அரசுடன் 2010-ஆம் ஆண்டு கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தப்படி, மாலே சர்வதேச விமான நிலையத்தை விரிவாக்கம் செய்து, பராமரித்து 25 ஆண்டுகளுக்கு அதில் கிடைக்கும் வருவாயைப் பெறலாம். ஆனால் இந்த ஒப்பந்தம்,  மாலத்தீவு அரசுக்கும் அந்நாட்டு மக்களுக்கும் சாதகமாக இல்லை என்பதால், ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்துவிட்டது மாலத்தீவு அரசு.

 "இந்தியாவில் இதே ஜிஎம்ஆர் நிர்வகிக்கும் புதுதில்லி சர்வதேச விமான நிலையத்தின் வருவாயில் இந்திய அரசு 45 விழுக்காடு பெறுகிறது. ஆனால், மாலத்தீவு அரசுக்கு 1 விழுக்காடு மட்டுமே கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு பயணியிடமும் வசூலிக்கப்படும் விமான நிலைய மேம்பாட்டுக் கட்டணம் 25 டாலர் மிக அதிகம். மாலத்தீவுக்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் அதிகரிக்கிறது. நிகழாண்டில் மட்டுமே இக்கட்டணம் மூலம் 7 மில்லியன் டாலர் கிடைத்துள்ளது. எந்த வகையிலும் மாலத்தீவு அரசுக்குப் பயன் கிடைக்காவிட்டால் எதற்காக தனியார்வசம் எங்கள் விமான நிலையம் இருக்க வேண்டும்?' என்கின்றது மாலத்தீவு அரசு.

 மாலத்தீவு மிகச் சிறிய நாடு. ஆனால், அவர்களால் ஒரு இந்திய நிறுவனத்தை ஒரு வார காலத்தில் வெளியேற்ற முடிகிறது. இதை இந்தியாவில் நம்மால் செய்திருக்க முடியுமா?

 இந்தியாவில் நாற்கரச் சாலைகளை அமைத்துள்ள தனியார் நிறுவனங்கள் பல இடங்களில் டோல்கேட் அமைத்துக் கட்டணம் வசூலிக்கின்றன. எந்தெந்தப் பகுதிகளில், இவர்கள் செலவழித்த முதலீட்டையும், அதற்குரிய நியாயமான லாபத்தையும் மீட்டெடுத்தனர் என்று கணக்கிட்டு, நாற்கரச் சாலைகளை அரசு தன் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொள்ள முடியும். ""கட்டு - உரிமைகொள் - செயல்படுத்து - ஒப்படை'' (பி.ஓ.ஓ.டி) என்ற அடிப்படையில்தான் ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதில் பல இடங்களில் ஒப்பந்தப்படி முறையான சாலைப் பராமரிப்புகூடக் கிடையாது. ஆனாலும் மக்கள் நலன் கருதி இவர்களது ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்ய இந்திய அரசினால் முடியுமா?

 பிரான்ஸ் மிகச் சிறிய நாடு. அந்த நாட்டில் தேனிரும்பு தொழிற்கூடம் வைத்துள்ள இந்திய வம்சாவளித் தொழிலதிபர் மிட்டல், பிரெஞ்சு அரசுக்கு உறுதி கூறியபடி சில நூறு பேருக்கு வேலைவாய்ப்புகளை அளிக்கவில்லை என்பதற்காகவும், தொழிற்சாலை விதிமுறைகளை மீறியதற்காகவும் ""ஒழுங்காக இருந்தால் இரு, இல்லையேல் வெளியேறு'' என்று கூறிவிட்டது பிரெஞ்சு அரசு. இப்போது அந்நாட்டுடன் மிட்டல்  சமாதானம் பேசி, ""உடன்படிக்கையில் உள்ளபடி நடந்து கொள்கிறேன்'' என்று உறுதி கூறியிருக்கிறார்.

 ஆனால், உலகமயம், தாராளமயமாக்கல் என்கிற பெயரில் இந்தியாவில் இன்று நடப்பதென்ன? வோடஃபோன் நிறுவனம் வெளிநாட்டில் பங்குகளை விற்றதன் மூலம் இந்தியாவுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பை நம்மால் பெற முடியவில்லை. போபால் விஷவாயு வழக்கில் இன்றளவும் கார்பைடு நிறுவனத்திடமிருந்து உரிய இழப்பீட்டை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நம்மால் பெற்றுத்தர முடியவில்லை. அந்தத் தொழிற்சாலையில் இருக்கும் விஷக்கழிவான சயனைடை அப்புறப்படுத்த முடியவில்லை. இந்திய மக்கள் பணம் ரூ.25 கோடி செலவிட்டு சயனைடு குப்பையை அள்ள நினைத்தாலும் முடியவில்லை.

 இந்நிலையில் அன்னிய நேரடி முதலீட்டை சில்லறை வணிகம் உள்பட அனைத்துத் துறைகளிலும் அனுமதித்துவிட்டோம். குறிப்பாக, காப்பீட்டுத் துறையில் அன்னிய நேரடி முதலீடு அனுமதிக்கப்படுவது சில்லறை வணிகத்தைவிட மிக ஆபத்தானது என்று பொருளாதார வல்லுநர்கள் எச்சரித்தும் அரசு கவலைப்படவில்லை.

 சில்லறை வணிகத்தில் அன்னிய நேரடி முதலீடு தொடர்பான வாக்கெடுப்புடன் கூடிய விவாதத்தில் வெற்றி பெறுவதற்காக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைத் தன்வசப்படுத்த வால்மார்ட் நிறுவனம் ரூ.125 கோடி செலவிட்டுள்ளதாக மாநிலங்களவையில் எதிர்க்கட்சிகள் இப்போது குரல் எழுப்புகின்றன. இது பொய் என்று யாருமே சொல்ல மாட்டார்கள். ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியே -பல "தியாகங்கள்' செய்திருக்கும்போது, இந்தியாவில் மிகப்பெரும் சந்தையை வளைத்துக் கொழிக்கப்போகும் வால்மார்ட், தனது சில்லறை வணிகத்துக்காகச் சில்லறையைச் சிதறவிடாதா என்ன!

 உள்ளே நுழைவதற்கே லஞ்சம் கொடுத்து வருவார்கள் என்றால், இவர்கள் மத்திய அரசு சொல்லும் எந்த நிபந்தனைகளைப் பின்பற்றுவார்கள், எந்த வேலைவாய்ப்புகளை உறுதி செய்வார்கள்? விவசாயிகளும் நுகர்வோரும் பயன்பெறுவார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?

 சில்லறை வணிகத்தில் அன்னிய நேரடி முதலீட்டை அனுமதிப்பது மாநில அரசின் விருப்பம் என்கிறார்கள். இந்த நிறுவனங்கள், முதலீட்டுக்காக அனுமதிக்கப்பட்ட விதிகளை மீறின அல்லது கடைப்பிடிக்கவில்லை என்று பொறுப்பாக்குவது யாருடைய வேலை? மத்திய அரசினுடையதா? மாநில அரசினுடையதா? 30% உள்நாட்டு கொள்முதல் கடப்பாட்டை இந்திய அளவில் இந்நிறுவனம் கணக்கு காட்டுமா? அல்லது மாநில அளவிலா? எதுவுமே தெளிவில்லை. ஆனால், கதவுகள் திறக்கப்பட்டுவிட்டன. இப்போதே 3 மில்லியன் டாலர் இறக்கியுள்ளது வால்மார்ட் என்கிறார்கள்.

 அன்னிய நேரடி முதலீடு இந்தியாவுக்குள் வருவதிலோ, பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இங்கே செயல்படுவதிலோ தவறில்லை. அரசு, மக்கள் நலனில் அக்கறையுடன் கண்காணிப்பு அமைப்புகளை முறையாகச் செயல்பட அனுமதிக்குமானால், தவறுகள் தட்டிக்கேட்கப்பட்டு அவ்வப்போது தடுக்கப்படுமானால், அது நிச்சயமாக நன்மை பயக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மாலே போன்ற குட்டித் தீவுக்கு இருக்கும் தேசநலனிலான அக்கறையும் துணிவும் சர்வ வல்லமை படைத்த இந்திய அரசுக்கு இல்லாமல் இருக்கிறதே, அதுதான் நமது பிரச்னை.

 பொருளாதார தாராளமயம் என்பது லஞ்சமும், ஊழலும், முறைகேடுகளும் தாராளமயமாக்கப்படுவதன் மறுபெயராகி விட்டதுதான் நமது பிரச்னை. இதை யார் யாரிடம் சொல்லித் திருத்துவது?

சட்டத்திற்கு சவால் விடும் தனியார் பள்ளிகள்

நாட்டில் படிக்கத் தகுதி வாய்ந்த 6 முதல் 14 வயது வரையுள்ள குழந்தைகளுக்கு இலவச கட்டாய கல்வி வழங்குவது அடிப்படை உரிமை என்று சட்டம் இயற்றப்பட்டது. நாடு சுதந்திரம் அடைந்து பொன் விழா கண்டபின்னர்தான் இது போன்ற சட்டத்தையே ஆட்சியாளர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்றால், கல்வியின் மீது அவர் களுக்குள்ள அக்கறை எந்த அளவிற்கு இருந் தது என்பது தெரிகிறது.இடதுசாரி மாணவர் அமைப்புகளும் வாலிபர் அமைப்புகளும் அரசு சாரா தொண்டு நிறுவனங்களும் பல ஆண்டு களாக வலியுறுத்தி வந்த இந்த கோரிக்கை சட்டமாக்கப்பட்டு ஒராண்டு கூட முடியவில் லை. அதற்குள் இந்த சட்டத்தை சீர்குலைக்க சில சக்திகள் முயற்சிக்கின்றன.

கல்வி பெறுவது அடிப்படை உரிமை என்ற சட்டத்தை அனைத்து மாநில அரசுகளும் வரும் கல்வியாண்டிலிருந்து அமல்படுத்த வேண்டும் என்று மத்திய அரசு கூறியுள்ளது. இதன்படி தனியார் பள்ளிகள், தங்களது பள்ளி யை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் வசிக்கும் ஏழை, எளிய மற்றும் நலிந்த பிரிவை சேர்ந்த மாண வர்களுக்கு 25 விழுக்காடு இடங்கள் ஒதுக்க வேண்டும். 2010ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட இந்த சட்டத்தை அமல்படுத்த அரசு விதிமுறைகளை யும் உருவாக்கியது. ஆனால், அவற்றை வெளிப் படையாக அறிவிக்காமல் வைத்திருப்பது தனியார் பள்ளிகளுக்கு சாதகமாக மாறிவிட்டது.

சென்னை அடையாரில் உள்ள ஸ்ரீ சங்கரா சீனியர் செகன்ட்ரி பள்ளி நிர்வாகம் இந்த சட்டத்தை அமல்படுத்த மறுப்பதோடு இதுதொடர்பாக தனது பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகளின் பெற்றோர்களுக்கு கடிதம் ஒன்றையும் அனுப்பியுள்ளது. அதில் ஏழை, எளிய பிள்ளைகளுக்கு அரசு சட்டத்தின் கீழ் இடங்களை ஒதுக்கினால், பள்ளியின் தரம் குறையும் என்றும், தங்களது குழந்தைகளுக்கு அந்த குழந்தைகளால் பிரச்சனை ஏற்படும் என்றும் கலவரத்தை தூண்டிவிட்டுள்ளது.

சாதாரண சமூகத்திலிருந்து வரக்கூடிய மாணவர்கள் பள்ளிகளில் மோசமாக நடந்து கொள்வார்கள் என்றும், அதனால், மற்ற மாண வர்களின் படிப்பு பாழாகும் என்றும் அப்பள் ளிகள் கூறுவதன் மூலம், அவர்கள் எந்த வர்க் கத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்பதும், சமூக நீதியை குழி தோண்டி புதைக்க முயற்சிப்பதும் அம்பல மாகியுள்ளது.

ஏழை மாணவர்களுக்காக உள்ளூர் மொழி யில் பாடங்களை கற்றுக்கொடுப்பது இயலாத காரியம் என்றும், அந்த மாணவர்கள் பள்ளிக்கு நாள்தோறும் வரவில்லை என்றாலும் பாடங் களை படிக்கவில்லை என்றாலும் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை கட்டாயம் தேர்ச்சி அளிக்க வேண்டும் என்பது பிற மாணவர்களை பாதிக் கும் என்றும் நிர்வாகம் கூறியுள்ளதன் மூலம் ஏழை மாணவர்கள் மீதான குரோத உணர்வை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

இந்த மாணவர்களுக்கு இலவச கல்வி அளிப்பதால் தற்போது படிக்கும் மாணவர்க ளின் கல்வி கட்டணத்தில் 25 விழுக்காடு உயர்த்த வேண்டிய நிலை ஏற்படும் என்று பெற்றோர்களுக்கு நிர்வாகம் மிரட்டல் விடுத் துள்ளது.

ஏழை, எளிய மாணவர்கள் கல்வி பெறும் உரிமையை பறிக்கும் இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு எதிராக மாணவர், வாலிபர் அமைப்புகள் போராடி, சட் டத்திற்கு சவால் விடும் தனியார் பள்ளிகளின் கொட்டத்தை ஒடுக்கவேண்டும்.

திருட்டு பயன் சாய்பாப சாவுக்கு வாழ்த்துகள்: வீடியோ

ஒரு சக மனிதன் இறப்பில் எந்த கொருர மகிழ்ச்சியும் காணமுடியாது . ஆனால் எல்லோறையும் முட்டாளக்கி அதில் பிழைப்பு நடத்திய போலி சாமியார்களின் மரணம் நிச்சயம் நிம்மதியை தருகிறது. அவர் உடல் மக்கி போக கடவ......

சார்லி சாப்ளினின் தலைசிறந்த பேச்சு வீடியோ

சார்லி சாப்ளின் 122 வது பிறந்த தினம் இன்று

“கிரேட் டிக்டேடர்” படத்தின் இறுதிக் காட்சியில், ஜனநாயகத்துக்கும் அமைதிக்கும் ஆதரவாகவும் – சர்வாதிகாரத்துக்கும் போருக்கும் எதிராகவும், மறக்க முடியாத ஒரு உரையை நிகழ்த்தியிருக்கிறார் சார்லி சாப்ளின். அதுதான் அவர் நடித்த முதல் ‘பேசும் படம்’ என்பதும், அதிலேயே உலகத்தை நோக்கி தான் பேச நினைத்ததையெல்லாம் பிரச்சார உரை போல நிகழ்த்திவிட்டார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அடால்ஃப் ஹிட்லர் ஒரு மாபெரும் வல்லரசின் தலைவராக இருந்தபோதே, அவருக்கு எதிராக, குறிப்பாக அவர் யூதருக்குச் செய்த அநீதிக்கு எதிராக, கலையுலகில் எழுப்பப்பட்ட ஒரே கண்டனக் குரல் இந்தப் படம் தான். ஹிட்லரும் சாப்ளினும் ஒரே வயதுக்காரர்கள். அதிலும் ஒரே மாதத்தில் பிறந்தவர்கள் – ஹிட்லர்: ஏப்ரல் 20 1889, சாப்ளின்: ஏப்ரல் 16 1889 – ஆக சாப்ளின் 4 நாட்கள் மூத்தவர்.

கலைஞர்களுக்கு சமூகப் பொறுப்பு அவசியமானது, அவர்கள் அநீதிக்கும் தீமைக்கும் எதிராக எப்போதும் குரல் எழுப்பவேண்டும் என்பதற்கு சார்லி சாப்ளின் ஒரு பெரிய முன்னுதாரணம். இந்தப் படம் அமெரிக்காவில் வெளியாகி ஓராண்டுக்குப் பின்பே அந்த நாடு தனது நடுநிலையைக் கைவிட்டு ஜெர்மனிக்கு எதிராக இரண்டாம் உலகப் போரில் குதித்தது

இந்தப் படத்தில் ஹிட்லரைக் கோமாளியாகச் சித்தரிக்கும் ஏராளமான காட்சிகள் உண்டு குறிப்பாக, உலக உருண்டை வடிவிலான பலூனை வைத்து விளையாடி உடைக்கும் காட்சி. அந்த நகைச்சுவைக்குள் இருக்கும் கூர்மையான விமர்சனமே சார்லி சாப்ளின் என்னும் கலைஞனின் வலிமை. படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் உலகப் போர்க் காட்சிகளும் நையாண்டி கலந்து முன்வைக்கப்பட்ட போருக்கு எதிரான விமர்சனமே.

அவரே திரைக்கதை எழுதி இயக்கிய இந்தப் படத்தில், ஹிட்லர் போல ஒரு சர்வாதிகாரியாகவும், ஒரு யூத சவரத் தொழிலாளியாகவும் இரு வேடங்களில் நடித்திருக்கிறார் சாப்ளின். இறுதியில் நடக்கும் ஒரு ஆள்மாறாட்டக் குழப்பத்தில், சவரம் செய்யும் யூதன் சர்வாதிகாரியின் வேடத்தில், உயர் அதிகாரிகளுக்கும் திரளான படைவீரர்களுக்கும் முன்னால், வானொலி மூலம் அனைத்துக் குடிமக்களும் நேரடி ஒலிபரப்பில் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, உரை நிகழ்த்தும் காட்சியைப் பற்றியே நான் சொல்ல வந்தது

பிரச்சாரம் போல நேரடியாகக் கருத்துச் சொல்வது ஒரு நல்ல கலைவெளிப்பாடு அல்ல என்றே நான் நினைக்கிறேன். ஆனால் அவசியமானபோது கலைஞர்கள் பிரச்சார யுத்தியைக் கையில் எடுப்பது தவறல்ல என்று இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது தோன்றுகிறது.

சாப்ளின் என்னும் மகத்தான மக்கள் கலைஞன், திரைப்பட ஊடகத்தைப் பயன்படுத்தி, மனுக்குலத்தை நோக்கி நிகழ்த்திய உரையின் காணொளி :

நீங்கள் அறிந்திராத பகத்சிங் :இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்

ஹர்கிசன்சிங் சுர்ஜித்

நவஜவான் பாரத் சபாவில் சேர்ந்தபோது எனக்கு வயது 14. நாட்டில் போராட்டங்கள் உக்கிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த சம யம் அது. நாட்டிற்குப் பூரண சுதந்திரம் மற்றும் அதனை அடைவதற்கு ஒத்துழையாமை இயக்கம் ஆகியவற்றை மேற்கொள்வது தொடர்பாக, லாகூர் காங்கிரஸ் அமர்வில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானம், மக்கள் மத்தி யில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது.

அதற்கு அடுத்த ஆண்டு பகத்சிங் புரிந் திட்ட தியாகம், எனக்குத் தனிப்பட்ட முறை யில் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. பகத்சிங்கின் உச்சபட்ச தியாகத்தால் உத்வேகம டைந்து, நான் கல்வி கற்பதைக் கைவிட்டு, சுதந்திரப் போராட்டத்தில் முழுமையாகக் குதித்துவிட்டேன். பகத்சிங் மற்றும் அவரது தோழர்கள் தூக்குமேடையில் வெளிப்படுத் திய வீராவேசம் மட்டுமல்ல, அவர்கள் புதி தாகப் பின்பற்றத் தொடங்கிய விஞ்ஞான சோசலிசக் கருத்துக்களும் இதற்குக் காரண மாகும். விஞ்ஞான சோசலிச சிந்தனைகள் அந்த சமயத்தில் அனைவரையும் வேகமாக ஈர்த்து வந்தன. அக்டோபர் புரட்சி மற்றும் அதன் சிந்தனைகள் 1922இல் லாகூரிலிருந்து வெளிவந்த “இன்குலாப்”, 1923இல் ஜலந்தரி லிருந்து வெளிவந்த “தேஷ் சேவாக்”, 1926இல் அமிர்தசரசில் இருந்து வெளிவந்த “கிர்திக்” (தொழிலாளி) போன்ற வெளியீடு களில் அவை தெளிவுபடுத்தப்பட்டன. இந்த இதழ்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கருத்துக் கள், பகத்சிங் மீது அழிக்கமுடியாத அளவிற்கு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தின. பகத்சிங், தில்லி நாடா ளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டை வீசியபோது, “இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்” என்று முழக்கமிட்ட தன் மூலமாக, அம்முழக்கத்தை மிகக்குறுகிய காலத்தில் மக்கள் மத்தியில் கொண்டுசென்று விட்டார். “நான் எந்தத் தனிப்பட்ட நபரையும் குறி வைத்து இந்த வெடிகுண்டை வீசவில் லை. மாறாக, 1919 மாண்ட்போர்ட் சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்த நாடாளு மன்றத்திற்கு எதிராகவே இதனைப் பயன் படுத்துகிறேன்” என்று மிகத் தெளிவாகப் பிரகடனம் செய்தார். ஒரு ஜனநாயக முறையில் செயல்படும் நாடாளுமன்றம் என்று பகட்டான முறையில் பிரிட்டிஷார் சொல்லிக் கொண்டி ருந்தாலும், உண்மையில் அது “சுரண்டல் பேர்வழிகளின் குரல் வளையை நெரிக்கும் அடையாளச் சின்னம்” என்று பகத்சிங்கும் பட்டுகேஷ்வர் தத்தும் தங்களுடைய அறிக் கையில் கூறினார்கள். தொழிற்சங்க இயக்கத் தின் தலைவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் கைது செய்யப்பட்டதற்கு (மீரட் சதி வழக்கு தொடர் பாக கம்யூனிஸ்ட்டுகள் கைது செய்யப்பட்ட தற்கு) எதிராகவும், தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தத்தைச் சட்டவிரோதமாக்கி டும் ‘தொழில் தகராறு சட்டமுன்வடிவிற்கு’ எதிராகவும் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, இந்த நடவடிக் கையில் இறங்கினோம் என்று தங்கள் அறிக் கையில் அவர்கள் மேலும் பிரகடனம் செய் தார்கள்.

இந்த இளம் புரட்சியாளர்களின் மனதில் ஏற்பட்ட மாற்றம் இவர்களது அறிக்கையிலி ருந்து மிகத் தெளிவாக உலகுக்குத் தெரிய வந்தது. “ஒரு புரட்சிகர மாற்றம் அத்தியாவசி யம். சோசலிசத்தின் அடிப்படையில் சமூக அமைப்பை மாற்ற விரும்பும் அனைவரும் இதனைத் தங்கள் கடமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.... புரட்சி என்பதன் பொருள், தொழி லாளர் வர்க்கத்தின் இறையாண்மை அங்கீ கரிக்கப்படுவதன் அடிப்படையில் ஓர் உன் னதமான சமூக அமைப்பு இறுதியாக நிறுவப் படுவதேயாகும்,” என்று அந்த அறிக்கையில் அவர்கள் மேலும் தெளிவுபடுத்தி இருந்தார்கள்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, காந்தி இப்புரட்சியா ளர்களின் வீரஞ்செறிந்த நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக, எதிர்மறையான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார். ஆயினும், பகத்சிங் மேற் கொண்ட வழிகளைக் கண்டிப்பதற்காக, காங் கிரசாரை அணி திரட்டுவதற்கு அவர் மேற் கொண்ட முயற்சிகள் மிகவும் கடினமாகவே இருந்தன.

பகத்சிங், நாட்டுப்பற்றும் தேச விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களும் நிறைந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அவர் மாமா அஜீத்சிங், 1905ஆம் ஆண்டு காலனிமய சட்டத்திற்கு எதிராகப் போராடிய முன்னோடி. இதன் காரணமாக நாடு சுதந்திரம் அடையும் வரை யில் அவர் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தார். அப்போ தும் அவர், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகப் போராடுவதைத் தொடர்ந்து நடத்தி வந்தார். பகத்சிங் தந்தையும், தேச விடுத லைக்கான போராட்டத்தில் தன்னையும் முழுமையாக இணைத்துக் கொண்டவர்தான். இத்தகைய பாரம்பரியம்தான் இயற்கையா கவே பகத்சிங்கிடமும் வீரத்தை விளைவித் திருந்தது. மாணவப் பருவத்திலேயே அவர் புரட்சியாளர்களின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட் டார். அக்டோபர் புரட்சி அதன் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் விளைவாக வங்காளம், பஞ்சாப், பம்பாய், உத்தரப்பிரதேசம், சென்னை மற்றும் பல்வேறு மாநிலங்களிலும் பல கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு இயங்கிக் கொண்டிருந்தன.

நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல, சோசலிசக் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொண்டு பரப்பிடும் வகையில் ஏராளமான இதழ்கள் வெளிவரத் தொடங்கி இருந்தன. பகத்சிங், ‘‘கிர்த்தி’’ (தொழிலாளி) இதழுடன் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இந்த இதழ் கதார் கட்சி சார்பாக அமிர்தசர சில் இருந்து வெளியாகிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்துடன் தொடர் பை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். பகத்சிங், இம்மாத இதழின் பஞ்சாபி மற்றும் உருது மொழிகளின் ஆசிரியர்களான சோஹன் சிங் ஜோஷ் மற்றும் ஃபெரோசிதீன் மன்சூர் ஆகி யோருடன் இணைந்து பணியாற்றினார். இதன் வாயிலாக மார்க்சிசம்-லெனினிசத் தை மேலும் ஆழமாகக் கற்றிட பகத்சிங்கிற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது,. அதன் காரணமாக, இந்தி யப் புரட்சியின் பாதை மார்க்சிச - லெனினிச வழியிலேயே அமைந்திட வேண்டும் என்றும் பகத்சிங் முடிவுக்கு வந்தார்.

அந்தக் காலத்தில் கம்யூனிஸ்ட் இலக்கி யங்கள் மிகவும் குறைவு. மார்க்ஸ் தேர்வு நூல் கள் சிலவற்றின் பிரதிகளைத் தவிர, கம்யூ னிச சித்தாந்தம் குறித்த மங்கலான தெளி வற்ற சில வெளியீடுகளே வெளிவந்திருந்த காலம். பகத்சிங் மாணவராகப் பயின்று கொண் டிருந்த தேசியக் கல்லூரி, இந்த சிந்தனை களைப் பரப்பிடும் மையமாக அப்போது திகழ்ந் தது. இக்கல்லூரியின் முதல்வர் சபிலிதாஸ். இவருடன் பணியாற்றும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருந்தது. இவர் சோசலிசம் பற்றி எழுதிய பல பிரசுரங்கள் புகழ்பெற்றவைகளா கும். இப்பிரசுரங்களில், அறிவியல் பூர்வமான தர்க்கவியல் பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறை காணப்படவில்லை எனினும், சோசலிச சிந்தனையை நோக்கி மக்களைக் கவர்ந் திழுக்கும் பங்கினை இவையாற்றின.

இன்றுள்ள தோழர்களுக்குக் கிடைத் திருக்கக் கூடிய அளவிற்கு, அபரிமிதமான அளவில் கம்யூனிச நூல்கள் கிடைக்காத அந் தக் காலத்தில், பகத்சிங்கும் அவரது தோழர்க ளும் இப்போதுள்ள கம்யூனிஸ்ட்டுகள் அள விற்கு மார்க்சிச- லெனினிச அறிவியல் மற் றும் சித்தாந்தம் குறித்து ஞானம் பெற்றிருப்பார் கள் என்று ஒருவர் எதிர்பார்க்க முடியாது, எதிர் பார்க்கவும் கூடாது. ஆயினும் அவர்களுக்குக் கிடைத்திட்ட குறைந்த அளவிலான நூல் களைக் கற்றே அவர்கள், தாங்கள் செல்ல வேண்டிய பாதையை மிகத் தெளிவாக, அஞ் சாநெஞ்சுடனும் அளப்பரிய அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடனும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருந் தார்கள். இதுதான் மற்ற புரட்சியாளர்களிலி ருந்து பகத்சிங் மற்றும் அவரது தோழர் களைத் தனியே நிறுத்தி வைக்கிறது. இது தான், அவர்கள் வீரமரணத்திற்குப் பின்னரும் அவர்களைப் புகழடைய வைத்திருக்கிறது. அதனால்தான் நாம் அவர்களது நினைவு களை இன்றும் போற்றிப் பாராட்டுகிறோம்.

அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக் கப்பட்ட சமயத்தில், நாடு முழுவதும் மிகப் பிரம்மாண்டமான வகையில் வெடித்த எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்கள் அவர்களுக்கு மக்கள் மத்தி யில் இருந்த செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தின. மக்கள் மத்தியில் வெளிப்பட்ட இத்தகைய ஆவேச உணர்ச்சி அலை காரணமாகத்தான் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் உடல்களைத் திருட்டுத்தனமாக அப்புறப்படுத்தி எரியூட்டினர்.

அவர்களது வீரச் செயல்கள் நாடு முழுவ தும் அலை அலையாகப் பிரதிபலித்தது. வீரத் தியாகிகளின் லட்சியத்தின் மீது மக்கள் மத்தி யில் பற்று ஏற்பட்டது. சோசலிசம் குறித்து மேலும் அதிகமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண் டும் என்கிற அவா வளர்ந்தோங்கியது. மக்களின் உணர்வு வெளிப்பாடு காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் ளும் வெளிப்பட்டது. காங்கிரஸ் கட்சியின் விவாதங்களின்போது, கட்சியில் கணிசமான பகுதியினர் பகத்சிங் மற்றும் தோழர்கள் கொல் லப்பட்டதற்குக் கண்டனம் தெரிவித்தனர். அவர்களது வீரமரணமும், அவர்கள் நீதிமன் றத்தில் ஆற்றிய வீரஞ்செறிந்த பிரச்சாரமும் சுதந்திரப் போராட்டம் மற்றும் சோசலிசப் புரட்சியின் ஒரு பகுதியாக மாறின.

பகத்சிங் எழுத்துக்களை நுணுகி ஆராயும் போது, பகத்சிங் புரட்சிப் பாதையைத் தேர்ந்தெ டுத்தபின், தனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்க ளின் அடிப்படையில், நாட்டில் தன் முன்னி ருந்த யதார்த்த நிலைமைகளைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கியதையும் அதன் தொடர்ச் சியாக அரசியல் மற்றும் சித்தாந்தத் தெளிவு பெற்று, சோசலிச லட்சியத்திற்காகத் தன் னை அர்ப்பணித்துக் கொள்ள வேண்டும் என் கிற நிலைக்கு வந்தார் என்பதையும் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

இன்று தோழர்கள்

பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ்

நினைவு நாள்

(தோழர் ஹர்கிசன் சிங் சுர்ஜித், 14.11.1995இல் எழுதிய கட்டுரை)

தமிழில்: ச.வீரமணி

மதச்சார்பின்மையே இந்தியாவை பாதுகாக்கும்

மதச்சார்பின்மை என்பதற்கு வெப்ஸ்டர் அகராதி தரும் வரையறை – “பொதுக் கல்வியும் குடிமைக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட இதர விஷயங்களும் மதக்கூறு ஏதுமின்றி நடத்தப்பட வேண்டும் என்கிற கண்ணோட்டம். ” மதம் என்பது தனிமனித நம்பிக்கை எனும் தெளிவான முடிவுக்கு வந்து, குடிமக்களின் பொது விவகாரங்களிலிருந்து அதை விலக்கி வைப்பது என்பதே மதச்சார்பின்மை ஆகும். ஒரு நாட்டிலுள்ள சகல மதங்களுக்கும் அந்த நாட்டின் அரசமைப்பு உள்ளிட்ட பொது விவகாரங்களில் சம அந்தஸ்து தருவதல்ல மதச்சார்பின்மை. அது இந்தக் கோட்பாட்டிற்கு நேர்விரோதமான நடைமுறையாகிப் போகும். ஒரு மதத்திற்குப் பதிலாக பல மதங்களின் தலையீடு பொதுவாழ்வில் இருக்கும் என்பது மதச்சார்பின்மை ஆகாது, அது பல மதச் சார்பு ஆகிப் போகும். “சம அந்தஸ்து” என்பதற்கு வரையறை தரமுடியாமல் பெரும்பான்மை சிறுபான்மை மதங்களுக்கிடையே மோதலை உருவாக்குவதில் கொண்டு போய்விடும்.

அரசமைப்பு – அரசியல் செயல்பாடு உள்ளிட்ட பொதுவிவகாரங்களில் இருந்து மதங்களை விலக்கி வைப்பது என்பது இயல்பானதாகப் படுகிற போதிலும் இந்தியாவில் அது அண்மைக்காலத்தில் ஏற்கப்பட்ட கருத்தோட்டமே. சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் 1950 ஜனவரியில் ஏற்கப்பட்டது. அதன் முகவுரையில் “சுயாதிபத்திய ஜனநாயகக் குடியரசு” என்று மட்டுமே இருந்தது. “மதச்சார்பற்ற” எனும் சொல் 1975 – 77 அவசரநிலை ஆட்சி காலத்தில் செய்யப்பட்ட திருத்தங்களின்போதுதான் சேர்க்கப்பட்டது.

இந்தத் துணைக்கண்டம் “இந்தியா” என்று ஒரே நாடாக ஆனது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய ஆட்சியில்தான். அதற்கு முன்பு “அங்க – வங்க – கலிங்க ஐம்பத்தாறு தேசங்கள்” எனும் சொலவடைக்கு ஏற்ப பல நாடுகளாக இருந்தது. அதிலே ஒன்றிரண்டு பெரும் சாம்ராஜியங்களாக இருந்தன என்றாலும் அவை முழு இந்தியாவையும் கொண்டிருக்கவில்லை, நீடித்து நிலை பெற்றிருக்கவும் இல்லை. இந்த அரசுகள் தெளிவான மதச்சார்பு அரசுகளாகவும் இருந்தன.

உதாரணமாகத் தமிழகம். இங்கே பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் முதலில் சமணனாக இருந்தான், சைவர் திருநாவுக்கரசரை தனது மதத்திற்கு மாறுமாறு கட்டாயப் படுத்தினான். பின்னர் சைவத்திற்குத் தாவியவன் “பாடலிபுரத்தில் அமண் பள்ளியொடு பாழிகளும்கூட இடித்துக் கொணர்ந்து குணபரவீச்சரம் எடுத்தான்” என்கிறது பெரிய புராணம்.

திருவாரூரில் தண்டியடிகள் காலத்தில் அங்கிருந்த சமணப் பள்ளிகளைத் தகர்த்து சிவன் கோவில் குளத்தை அகலப்படுத்தினான் சோழ மன்னன். இதற்கெல்லாம் உச்சமென மதம் மாற மறுத்த எண்ணாயிரம் சமணர்களைக் கழுவில் ஏற்றினான் மதுரைப்பாண்டியன். இவையும் பெரியபுராணம் தரும் செய்திகளே. பல்லவ-சோழ-பாண்டிய அரசுகள் மதச்சார்பு அரசுகளாகவே இருந்தன.

டில்லியில் உருவான சுல்தான்கள்- முகலாயர்கள் அரசுகளும் மதச்சார்பு அரசுகளாகவே இருந்தன. முஸ்லீம் அல்லாதவர்களுக்கு “ஜிஸ்யா” எனும் தலைவரி விதிக்கப்பட்டது. அக்பர்தான் “இபாதத்கானா” எனும் அரங்கு ஏற்படுத்தி சர்வசமய விவாதம் நடத்தினான், அதுவும், “தீன் இலா`ஹி” எனும் புதிய அரசு மதம் உருவாவதில் போய் முடிந்தது.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில்தான் நாடாளுமன்ற அரசியல் எனும் நவீன முறை இந்தியாவுக்கு அறிமுகமானது. ஆட்சியாளர்களை மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பது என்றாலே பல மதத்தவரும், மத நம்பிக்கை இல்லாதவரும் அரசியல்-அரசுநிர்வாகம் எனும் பொது விவகாரத்தில் ஒன்றுபட்டு இயங்குவது என்பது பொருளாகும். அங்கே மதச்சார்பின்மைதான் அரசின் - அரசியலின் அடிப்படைக் குணமாக இருக்க முடியும். இல்லையெனில் குழப்பமே மிஞ்சும். எனினும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி அப்படியொரு திட்டவட்டமான மதச்சார்பற்ற அரசை இந்தியாவுக்கு வழங்கவில்லை. அது இரண்டுங்கெட்டானாக இருந்தது. சட்டப்படியான அப்படியொரு மதச்சார்பற்ற அரசு இங்கே வந்தது என்பது அவசரநிலை ஆட்சி காலத்தில்தான். அந்த சர்வாதிகார ஆட்சி காலத்தில்தான் இப்படியொரு ஜனநாயகச் சட்ட மாறுதல் எனும் வினோதம் நடந்தது.

அரசியலமைப்புச் சட்டப் புத்தகத்தில் “மதச்சார்பற்ற அரசு” எனும் சொல்லாட்சி இடம் பெற்றுவிட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் என்ன? இந்திய அரசு மதச்சார்பற்றதாகத்தான் உள்ளதா? இந்திய அரசியல் வாழ்வு அப்படித்தான் உள்ளதா?

சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் ராஜேந்திரபிரசாத்தும் உள்துறை அமைச்சர் வல்லபாய் படேலும் சோமநாதர் ஆலயத்தை அரசு செலவில் அமைக்கும் வேலையில் தீவிரமாக இறங்கினார்கள். நேருகூட பெரும் எதிர்ப்பு காட்டவில்லை, காந்திஜிதான் எதிர்த்தார். ஆலயம் எழுப்ப வேண்டும் என்றால் இந்துக்கள் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் எழுப்ப வேண்டுமே தவிர அரசுப் பணத்தில் அல்ல என்றார். ஒரு தனிமனிதர் தன்னளவில் மத நம்பிக்கையாளராக இருப்பதற்கும், ஆட்சியாளர் என்ற முறையில் மதச்சார் பற்றவராக இருப்பதற்கும் இடையில் இருக்க வேண்டிய கண்டிப்பான வித்தியாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார். ஒர் ஆழ்ந்த மதநம்பிக்கையாளரான காந்திஜியிடமிருந்து வந்த எதிர்ப்பு மிகுந்த அர்த்தபாவமுடையது. இதற்கெல்லாம் சேர்த்துத்தான் அவரது உயிரைப் பலி கொண்டது இந்து மதவெறி.

1949 டிசம்பர் 22 – 23 நள்ளிரவில் அயோத்தியின் பாபர் மசூதியில் ராமர் சிலை கள்ளத்தனமாக வைக்கப்பட்டது. இதற்கு உதவி செய்தவர் அங்கே மாவட்ட கலெக்டராக இருந்த கே. கே. நாயர். இந்த அடாவடித்தனத்தை எதிர்க்க முன்வரவில்லை காங்கிரஸ் ஆட்சி. முஸ்லிம் மதத்தவர் வழிபடும் இடத்தில் - விக்கிரக ஆராதனையை ஏற்காதவர்கள் இடத்தில் - ராம விக்கிரகத்தைக் கொண்டு போய் வைத்தார்கள். இது சட்டம் ஒழுங்கு மீறல். ஒருவருக்குச் சொந்தமான இடத்தில் இன்னொருவர் அத்துமீறிப் புகுவது. அந்த விக்கிரகம் அங்கிருந்து அப்போதே அகற்றபட்டிருந்தால் எவ்வளவோ பிரச்சனைகள், உயிர்வாதைகள், படுகொலைகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும். அரசோ இந்துமதச் சார்புத்தன்மையோடு நடந்து கொண்டது. இப்போது பிரதான எதிர்க்கட்சியாக வளர்ந்து நிற்கிற பி.ஜே.பியோ அன்று ஜன சங்கமாக இருந்தபோது அந்த கே. கே. நாயரை எம். எல். ஏவாக, எம். பியாக ஆக்கி அழகு பார்த்தது.

இப்போது வந்திருக்கிற அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு 450 ஆண்டுகளாக முஸ்லிம்களுக்கு இருந்த அனுபோக பாத்தியதை உரிமையைக் கூடக் கணக்கில் கொள்ளாமல் மசூதிக்குள் ராமர் சிலை வைக்கப்பட்ட இடம் இந்துக்களுக்கே சொந்தம் என்று அநியாயத் தீர்ப்பு தந்துள்ளது. அதை அரசியல் கட்சிகள் வரவேற்ற விதம் அதனினும் அநியாயமானது. அரசமைப்பில், பிரதான எதிர்க்கட்சியில், நீதிமன்ற அமைப்பில், பல அரசியல் கட்சிகளில் மதச்சார்புச் சிந்தனை, குறிப்பாக இந்துத்துவா சிந்தனை எப்படி ஊடுருவிக் கிடக்கிறது என்பதற்கு இது கச்சிதமான உதாரணம். கம்யூனிஸ்டுக் கட்சிகள் மற்றும் முலாயம் கட்சி இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து நிற்கின்றன என்பது சற்றே நிம்மதி தரும் விஷயம்.

இந்திய அரசு மதச்சார்பற்ற அரசு என்று சட்டப்புத்தகத்தில் இருந்தாலும் அது பெரும்பான்மை மதமாகிய இந்து மதச்சார்பு அரசாகவே உள்ளது என்பதற்கு அதன் வேறு பல செயல்பாடுகளும் எடுத்துக்காட்டுகளாக உள்ளன. அரசு நிகழ்ச்சிகள் பலவும், குறிப்பாகத் திறப்பு விழாக்கள் பலவும் இந்து சாஸ்திர, அதாவது பிராமணிய முறைப்படியே நடைபெறுகின்றன. பல மதத்த- வரும் அல்லது மத நம்பிக்கையற்றவரும் கொடுத்த வரிப்பணத்தில் அரசுத் திட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்;டவை என்கிற உணர்வே இல்லை. அரசு அலுவலகங்களில் இந்து சாமி படங்கள் இருக்கின்றன. கல்லூரி – பல்கலைக்கழகங்களில் சரஸ்வதி பூiஜை நடத்தப்படுகிறது. ஒரு நூலகத்திற்குப் பொறுப்பாளராக ஒரு முஸ்லிம் இருந்தால் அவர் பாடு திண்டாட்டம்தான். அவர் ஏற்காத விக்கிரக ஆராதனை அவர் கண் முன்னாலேயே நடைபெறும். இதனினும் கொடுமை இது தவறு என்கிற உணர்வே அரசு மற்றும் பொதுத்துறை ஊழியர்களிடத்தில் இல்லாதது. அதிகாரிகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை.

இதுவெல்லாம் சிறுபான்மை மதத்தவர் உள்ளத்தில் தாங்கள் இரண்டாந்தரக் குடிமக்கள் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது, அல்லது அரசு அலுவலகங்களில் இந்து மத விழாக்கள் கொண்டாடப்படுவது போலத் தங்கள் விழாக்களும் கொண்டாடப்பட வேண்டும் எனும் கோரிக்கையைக் கிளப்புகிறது. ஆனால் சிறுபான்மையினர் என்கிற காரணத்தாலேயே அது சாத்தியமில்லாமல் போகிறது. “சகல மதங்களிடமும் அரசு சமத்துவம்” என்பது காரிய சாத்தியமில்லாதது என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது. ஒரே வழி அரசு நிறுவனங்களிலிருந்து சகல மதங்களையும் ஒதுக்கி வைப்பதுதான். அரசு ஊழியர்கள் அவரவர் வீட்டில் தத்தம் மத அனுஃ;டானங்களைச் செய்ய வேண்டுமே தவிர அவர்கள் பணிபுரியும் இடங்களில் அல்ல.

பொதுவாழ்வை மதத்திலிருந்து பிரித்து வைக்காமல் இரண்டையும் போட்டுக் கலக்கிற வேலை ஒரு புறம் நடக்கிறது என்றால், மறுபுறம் மதத்தைத் தனிவாழ்வாக நடத்துவதில் இடையூறுகள் செய்யப்படுகின்றன. ஒரு மதச்சார்பற்ற அரசுக்கு இரண்டு கடமைகள் உண்டு. ஒன்று, அது தன்னளவில் எந்தவொரு மதத்தையும் சார்ந்திருக்கக் கூடாது, எந்தவொரு மதக் கூறையும் தனது செயல்பாட்டில் கலக்கக் கூடாது. இரண்டு, தனது குடிமக்களுக்கு அவரவர் விரும்பும் மதத்தைப் பின்பற்ற, பரப்ப உரிமை தரவேண்டும். அந்த உரிமையைப் பாதுகாத்து நிற்க வேண்டும். அதுபோல எந்தவொரு மதத்தைப் பின்பற்றாமலிருக்கிற உரிமையையும் காத்து நிற்க வேண்டும்.

நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் சரத்து 25 (1) மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது: “பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம், சுகாதாரம் மற்றும் இந்தப் பிரிவின் இதர சரத்துக்களுக்கு உட்பட்டு அனைவருக்கும் சமமான மனசாட்சி சுதந்திரமும், சுதந்திரமாக மதத்தைப் போதிக்கிற, பின்பற்றுகிற, பரப்புகிற உரிமையும் உண்டு. ” இது அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்றாகத் தரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நடைமுறையில் இந்த உரிமை சிறுபான்மை மதத்தவருக்கு இருக்கிறதா என்பது கேள்விக்குறியாகி வருகிறது.

யாருடைய நினைவாக இந்தச் சொற்பொழிவு ஆற்றப்படுகிறதோ அந்த கிரஹாம் ஸ்டேன்ஸ் தனது இரு சின்னஞ்சிறு புதல்வர்களுடன் உயிரோடு கொளுத்தப்பட்டார். இந்தப் படுபாதகத்தைச் செய்த இந்துமத வெறியன் தாராசிங்கிற்கு மரண தண்டனை தர உச்சநீதிமன்றம் மறுத்து விட்டது. இந்தப் படுகொலை “அபூர்வத்திலும் அபூர்வமல்ல” என்று சப்பைக்கட்டு கட்டியது மட்டுமல்லாது, “கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சாரம் செய்ததற்கு புத்தி புகட்டவே இந்தக் கொலை செய்யப்பட்டது” என்று சொல்லி அதை நியாயப்படுத்துவது போலத் தீர்ப்புத் தந்தது. மனித உரிமையாளர்கள் மற்றும் முற்போக்கு அறிவு ஜீவிகளின் கடும் எதிர்ப்புக்குப் பிறகே உச்சநீதிமன்றம் அத்தகைய சில வாசகங்களை வாபஸ் பெற்றது. இதன் அர்த்தம் தெளிவானது. இந்து மதத்தை மட்டுமல்ல, இந்துத்துவா எனும் இந்து மதவெறிக் கோட்பாட்டைப் பிரச்சாரம் செய்யவும் இங்கே உரிமை உண்டு. ஆனால், கிறிஸ்துவப் பிரச்சாரம் செய்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. அப்படித்தான் இந்த நாட்டின் அரசாங்கம் மட்டுமல்ல நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட அரசமைப்பு முழுமையும் செயல்படுகிறது.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள மதச்சார்பின்மையி -லிருந்து இந்திய அரசு விலகிச் செல்கிற அபாயம் இன்று அதிகரித்துள்ளது. பிரதான எதிர்க்கட்சியாக நாடாளுமன்றத்திலும் வெளியிலும் எழுந்துள்ள பி.ஜே.பி. தனது லட்சியமாக “இந்து ராஷ்டிரம்” என்பதைக் கொண்டுள்ளது. அது இந்து சமயச் சார்பு அரசாகும், சமயச்சார்பற்ற அரசு என்பதற்கு நேர் எதிரானதாகும். அதன்படி முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் போன்ற மதச்சிறுபான்மையினர் இந்த நாட்டில் அடங்கி ஒடுங்கி இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக நடக்க வேண்டும். இது இந்தியாவின் ஒற்றுமை மற்றும் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரும் கேட்டை விளைவிப்பது, இங்கே ரத்தக் களரியை உருவாக்குவது என்பது பட்டப்பகல் வெளிச்சம் போன்ற உண்மை.

அப்படியும் பி.ஜே.பியும் அதன் சித்தாந்தக் காவலனாகிய ஆர். எஸ். எஸ். சும் இதை ஏன் வற்புறுத்துகிறார்கள் என்றால் அதற்குக் காரணம் பிற மத வெறுப்பு மட்டுமல்ல, இந்து மதத்தின் அஸ்திவாரமாக அவர்கள் கருதுகிற பிராமணிய சமூகக் கட்டமைப்பை இந்த நவீன காலத்திலும் காக்கத் துடிக்கிற துடிப்பு. சாதியம் மற்றும் ஆணாதிக்கம் பிராமணியத்தின் இரண்டு முக்கிய கூறுகள். இவற்றுக்கு எதிராக சமூகநீதி சக்திகள் இன்று எழுகின்றன. பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு, தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு இட ஓதுக்கீட்டோடு இதர உரிமைகள், தீண்டாமை ஒழிப்பு, மதச் சிறுபான்மையாருக்கு இடஒதுக்கீடு, மாதர்களுக்கு சட்டமன்றம் - நாடாளுமன்றத்தில் 33மூ இடஒதுக்கீடு, ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களுக்கு சகல துறைகளிலும் சமவாய்ப்பு என்று பல வடிவங்களில் இது எழுகிறது. இதிலிருந்து மக்களின் கவனத்தை திசைதிருப்ப இந்து மத வெறியைக் கிளப்பி விடுகின்றன இந்துத்துவா அமைப்புகள். பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான மண்டல் குழு பரிந்துரைகளை எதிர்த்தே எல். கே. அத்வானி அயோத்தியை நோக்கி ரதயாத்திரை துவக்கினார் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. பாபர் மசூதி இடிபடக் காரணமானவர் உள்துறை அமைச்சராக பதவி வகிக்க முடிந்த அரசியல் சூழல் இங்கே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அதற்கான கருத்தியல் சாதனங்களும், அவற்றால் உருவாக்கப்படும் குடிமைச் சமூகமும் இங்கே உள்ளது என்பதையும் மறந்துவிடக்கூடாது.

இதன் பொருள் நாம் நம்பிக்கையின்மையில் விழவேண்டும் என்பதல்ல. மதச்சார்பற்ற சக்திகளும் இன்று வீறுகொண்டு நிற்கின்றன. பி.ஜே.பியின் நிலைபாடு ஆளும் காங்கிரசை மதச்சார்பு பக்கம் தள்ளுகிறது என்றால், கம்யூனிஸ்டுகள் - இடதுசாரிகள் மற்றும் மனித உரிமையாளர்களின் நிலைபாடு அதை மதச்சார்பின்மையைப் பேச வைக்கிறது. உதாரணம் உள்துறை அமைச்சர் ப. சிதம்பரம் “காவி பயங்கரவாதம்” பற்றிப் பேசியது. அதில் அவர் உறுதியாக இல்லாமல் போனாலும் பயங்கரவாதம் எந்தவொரு மதத்திலும் - அது சிறுபான்மையோ, பெரும்பான்மையோ - எழலாம் என்கிற உண்மையை அகில இந்திய அளவில் விவாதிக்க வைத்தது. மலேகான், சம்ஜாதா எக்ஸ்பிரஸ், மெக்கா மசூதி, அஜ்மீர் ஆகியவற்றில் நடந்த கொடூர வெடிகுண்டுச் சம்பவங்களின் பின்னால் சங் பரிவாரம் இருந்தது என்பது இப்போது வெட்ட வெளிச்சமாகி வருகிறது.

மதச்சார்பின்மை எனும் அரசியல் மாண்பு சகல நாடுகளுக்கும் தேவையானது என்றால், பல மதத்தவரைக் கொண்ட இந்தியாவிற்கு அது அவசியத்திலும் அவசியமானது. மதச்சார்பும், மதவெறியும் கொண்ட நிலப்பிரபுத்துவ அரசியலினால் நம் நாடு எத்தனையோ துன்பங்களை அனுபவித்து விட்டது. இன்றைய உலகமய அரசியலில் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய யூனியனின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நிற்க வேண்டும் என்றால் சகல மக்களின் முன்னேற்றத்தை உள்ளடக்கிய ஒரு மெய்யான பொருளாதார வளர்ச்சியை நாம் கண்டாக வேண்டும். அதற்கு மதக் கலவரங்கள் இல்லாத, ஒற்றுமை மிகுந்த சமூகம் என்பது ஒரு முன்தேவையாகும். அதைச் சாதிக்க அரசிலும் பொதுவாழ்விலும் மதச்சார்பின்மையைச் சொல்லளவிலும் செயலளவிலும் உருவாக்குவதே ஒரே வழி. எத்தனை இடையூறுகள் வந்தாலும் இந்த இலக்கை நோக்கிய இந்தியப் பயணம் நிற்காது. பிரச்சனைக்குத் தீர்வு இதுதான் எனும்போது அதை அடையாமல் இந்தியச் சமூகம் ஓயாது. அந்தப் பயணத்தை வேகப்படுத்த மதச்சார்பற்ற சக்திகள் எல்லாம் ஒன்றுபடட்டும், சகலவிதமான மதவெறிச் சக்திகளை எதிர்த்துத் தளராமல் போராடட்டும்.

(மதுரை டோக் பெருமாட்டி கல்லூரியில்; சோக்கோ டிரஸ்ட் நிறுவிய கிரஹாம் ஸ்டேன்ஸ் அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவு)

அருணன்

சுற்றுச் சூழல் அபாயத்திற்கு முதலாளித்துவமே காரணம் அகமதி நிஜாத் குற்றச்சாட்டு

இயற்கை வளங்கள் குறித்த கருத்தரங்கு ஒன்றில் பேசுகையிலேயே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். இத்தகைய கொள்கைகள் மற்றும் அதை படு தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தி வரும் அமெரிக்கா ஆகியவையே இந்த நிலைமைக்குக் கார ணம் என்று குற்றம் சாட் டினார்.

மேலும் பேசிய அவர், உலகில் உள்ள 95 விழுக்காடு மக்கள் சுற்றுச் சூழல் நெருக் கடியை சமாளிக்க சீர்திருத் தங்களை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், ஐந்து விழுக் காட்டைக் கையில் வைத் திருக்கும் அமெரிக்கா, 95 விழுக்காடு சேதத்தை உண் டாக்கி வருகிறது. கியோட் டோ உடன்பாட்டில் கை யெழுத்திடாத சில நாடு களில் அமெரிக்காவும் ஒன் றாகும். வெப்ப மயமாத லைத் தடுக்கவும், பசுமைக் குடில் வாயுக்கள் வெளியேற் றத்தைக் குறைக்கவும் இந்த உடன்பாடு எட்டப்பட் டது. உலகிலேயே அதிக மான அளவில் பசுமைக் குடில் வாயுக்களை வெளி யேற்றும் முதல் பத்து நாடு களில் அமெரிக்காவும் ஒன் றாகும்.

பெர்சிய வளைகுடா பகுதியை மாசடையச் செய் ததிலும் அமெரிக்காவுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. ஆப் கானிஸ்தான் மற்றும் இராக் கில் உள்ள அமெரிக்கப் படைகள் வளைகுடா கடல் பகுதியைப் பாழாக்கி வரு கின்றன. இப்படைகளின் வசம் இருக்கும் போர்க்கப் பல்களினாலேயே இந்த சீர்கேடு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த சுற்றுப்புற சீர்கேடு களில் இருந்து மீள குறைந் தது ஐம்பது ஆண்டுகளா வது ஆகும். சுற்றுப் புற சூழ லுக்கு பெரும் கேடு ஏற் படுத்தும் நாடுகளில் பெரும் பாலானவை முதலாளித் துவக் கொள்கைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் நாடுகளா கும். அனைத்து நாடுகளுக் கும் ஒரு பொதுவான உறுதி மொழியைத் தர வேண்டும். இத்தகைய பொதுவான உறுதிமொழியைப் பெறு வதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை முன்முயற்சி எடுக்க வேண் டும் என்று குறிப்பிட்டார்.

சுற்றுச் சூழல் அபா யத்தை எதிர்கொள்ள எடுக் கப்படும் ஒவ்வொரு முயற் சியும் அமெரிக்கா மற்றும் அதன் கூட்டாளிகளால் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறது. இத்தகைய முயற்சிகள் வெறும் சடங்குகளாகி விட வேண்டும் என்பதுதான் இந்த வளர்ந்த நாடுகளின் எண்ணமாக இருந்து வருகிறது.

கோபுரம் :ஜீவாவும் குப்பை: கருணாநிதியும்

பெயரைச் சொல்லவும் தகுதி வேண்டும்!

சமீபத்தில் தோழர் ப. ஜீவானந்தத்தின் பேத்தி திருமணத்தை நடத்தி வைத்த முதல்வர் கருணாநிதி வெளிப்படுத்தியிருக்கும் ஒரு கருத்து நகைப்பை வரவழைத்தது. அவர் பேசும்போது, தனக்கும் தோழர் ப. ஜீவானந்தத்துக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்று கூறித் தன்னைத் தோழர் ஜீவாவுக்கு நிகராக, தோழர் ஜீவாவின் தோழராக முதல்வர் கருணாநிதி நிலைநிறுத்த முயன்றிருப்பது அப்பட்டமான சரித்திரப் புரட்டு.

தொடர்பு என்றால் நெருங்கிய பழக்கமா? அல்லது அவரது வாழ்வுக்கும் இவரது வாழ்வுக்கும் ஒருமைப்பாடு உள்ளது போல் தோற்றமா? ஜீவா 1906-ம் ஆண்டு பிறந்தவர். இவரோ 1924-ம் ஆண்டு பிறந்தவர். வயது அளவில் 18 ஆண்டுகள் மூத்தவர் ஜீவா. அப்படியிருக்க பழக்கம் நெருங்கிய தொடர்பாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஜீவாவுடைய வாழ்வுக்கும் கருணாநிதியின் வாழ்வுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது என்பதுபோல் பேசியிருப்பதன் மூலம் எவ்வளவு பெரிய பொய்யை சர்வசாதாரணமாக அவிழ்த்துவிட முயல்கிறார் முதல்வர் கருணாநிதி.

இன்று இவர் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பதாலும், இவர் நாவசைந்தால் அதில் வரும் அத்துணை வார்த்தைகளும், பத்திரிகைகளிலே அச்சேறுவதாலும், தனது குடும்பச் சொத்தாக இரண்டு தொலைக்காட்சிச் சேனல்களை வைத்துக் கொண்டிருப்பதாலும் இவர் சொல்வதெல்லாம் உண்மையாகிவிடுமோ? இவர் கூறினால் நான்கும் மூன்றும் எட்டாகி விடுமா என்ன?

தோழர் ஜீவாவோ தியாகத்தின் இமயம். முதல்வர் கருணாநிதியோ குடும்பப்பாசம் என்கிற சுயநலத்தின் ஒட்டுமொத்த உருவம். பொது வாழ்க்கையைப் பொறுத்தமட்டில் இருவருடைய வாழ்க்கையும் ஒன்று சேர்த்துப் பார்க்க முடியாத இரு வேறு துருவங்கள்.

இன்று ஜீவா இல்லை என்பதாலும், இன்றைய தலைமுறையினர் பலருக்கும் ஜீவாவைப் பற்றித் தெரியாது என்பதாலும் ஜீவாவுக்கும், எனக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்று கூறித் தன்னை ஜீவாவுடன் ஒப்பிட முதல்வர் கருணாநிதி துடிப்பது, பரங்கிமலை தன்னை இமயத்துடன் ஒப்பிட்டு மகிழ்வது போலல்லவா இருக்கிறது.

1927-ம் ஆண்டு மகாத்மா காந்தி, இலங்கை சுற்றுப் பயணம் செல்லும் முன், காரைக்குடி அருகே சிராவயல் என்ற கிராமத்தில் "காந்தி ஆசிரமம்' என்ற பெயரில் ஜீவா ஒரு ஆசிரமம் நடத்துவதாகக் கேள்விப்பட்டார். சுப்பிரமணிய சிவாவுடன் மகாத்மா காந்தி சிராவயலுக்கு விஜயம் செய்தார். ஆசிரமம் நடத்தி வரும் ஜீவாவிடம் ஆசிரமத்தைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார்.

காந்தியாரிடம், "சபர்மதி ஆசிரமத்தில் நோயால் அவதிப்பட்ட கன்றுக் குட்டியை விஷ ஊசி போட்டுக் கொன்றதாக ஒரு செய்தி சுதேசமித்திரனில் பார்த்தேன். தாங்கள்தான் அந்தக் காரியத்தைச் செய்யச் சொன்னதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அஹிம்சையே உருவான தாங்கள் அதைச் செய்யலாமா?' என மகாத்மாவிடம் ஜீவா கேள்வி கேட்டார். இப்படி ஒரு கேள்வியைச் சற்றும் எதிர்பாராத மகாத்மா, ஜீவாவின் நேர்மையான, துணிச்சலான செயல்பாட்டால் கவரப்பட்டார். "இன்று நான் பரிசுத்தமான ஒரு மனிதரைச் சந்தித்தேன்' எனக் கூறினார் மகாத்மா.

அதற்குப் பிறகு தேசத்தைப் பற்றியே பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்த ஜீவாவைப் பற்றி, மகாத்மாவுக்கு ஒரு சந்தேகம்! முழுநேரத் தேசத்தொண்டு செய்கின்ற இவர் வசதி உள்ளவரா என்பதுதான் அந்தச் சந்தேகம்! எப்படிக் கேட்பது என ஒருவிதத் தயக்கம் மகாத்மாவுக்கு!

மகாத்மா, ஜீவாவிடம் "உங்களுக்குச் சொத்து அதிகம் இருக்கிறதா?' என்று கேட்டுவிட்டார். "நான் ஓர் எளியவன்' என்று சொல்ல ஜீவாவுக்கு ஏதோ ஓர் இனம்புரியாத கூச்சம். "இந்த இந்தியா தான் என் சொத்து' என்று பதிலளித்தார் ஜீவா.

மறுகணமே மகாத்மா, "இல்லை இல்லை, நீங்கள் தான் இந்த இந்தியாவுக்கே சொத்து' எனக் கூறி நெகிழ்ந்தார். இந்தியாவின் சொத்து என மகாத்மா பாராட்டினாரே அந்த ஜீவாவும் இந்தியாவின் சொத்தான ஸ்பெக்ட்ரத்தை தனியார் தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களுக்கு விற்று, தனது இரும்புப் பெட்டியை நிரப்பிய ஆட்சியின் தலைமகனான கருணாநிதியும் ஒன்றா? இவர் தன்னை ஜீவாவுடன் ஒப்பிடுவது எப்படிச் சரி?

ஒருசமயம் ஜனசக்தி அலுவலகத்தில் எழுத்துப் பணியில் மும்முரமாக இருந்த ஜீவாவைப் பார்க்க ஒரு பெண் வந்திருந்தார். ஜீவா இருக்கிறாரா? என அலுவலகப் பணியாளர்களிடம் கேட்க, அவரும் ஜீவா இருக்கிறார் என்று கூறி, அந்தப் பெண்மணியை ஜீவாவின் அறைக்கே அழைத்துச் சென்றார்.

எழுத்தில் முழு கவனத்துடன் இருந்த ஜீவா, அந்தப்பெண் வந்திருப்பதைக்கூட கவனிக்காமல் எழுதிக் கொண்டே இருந்தார். எழுதி முடித்தவுடன் ஜீவா இயல்பான பரிவுக்குரலுடன் "என்னம்மா வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.

அந்தப் பெண்ணோ, "உங்களைத்தான் பார்க்க வந்தேன்' எனக் கூறினார்.

ஜீவாவோ, "நீ யாரம்மா?' எனக் கேட்டார்.

அந்தப் பெண் பதில் ஏதும் கூறாமல் கண்ணீர் மல்க ஜீவாவையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.

ஜீவாவோ, "நான் என்னம்மா கேட்டுவிட்டேன்? நீ யார்?' என மறுபடியும் கேட்டவுடன் கண்ணீர்விட்ட அந்தப் பெண், ஒரு பேப்பரை எடுத்து, "என் தாத்தா பெயர் குலசேகரதாஸ், என் தாயின் பெயர் கண்ணம்மா' என்று எழுதி ஜீவாவிடம் கொடுத்தார்.

ஜீவாவின் கண்கள் குளமாகிவிட்டன. கண்ணாடியைக் கழற்றிவிட்டு தன் வேஷ்டியின் ஒரு முனையை கையில் எடுத்து கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே அதே பேப்பரின் பின் பக்கத்தைத் திருப்பி "நீ தான் என் மகள் குமுதா' என்று எழுதி அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தாராம்.

நெடுநாள்கள் சிறையில் இருந்து, கட்சிக்காகப் பல மாநிலங்களுக்குச் சென்று, பல காலம் கழித்து சென்னை வந்த ஜீவாவுக்கு குழந்தையாக இருந்த தன் மகள் பெரிய பெண்ணாக ஆனது கூடத் தெரியாமல் இருந்தது என்பதுதான் உண்மை.

இப்படி நாட்டுக்காக உழைத்துத் தனது குடும்பத்தையே மறந்த ஜீவாவும், தனது குடும்பம் செல்வச் செழிப்புடன் எல்லா துறைகளையும் ஆக்கிரமித்துக் கொடிகட்டிப்பறக்கவும், நாட்டின் சொத்தை விற்றுத் தனது குடும்பச் சொத்தை அதிகரிக்கவும் பொதுவாழ்க்கையைப் பயன்படுத்தும் கருணாநிதியும் ஒன்றா?

1957-ல் வண்ணார்பேட்டை தொகுதியில் ஜீவா கம்யூனிஸ்ட் சார்பாகப் போட்டியிட்டபோது, ஜீவரத்தினம் என்ற ஒருவரை நிறுத்தி, ஜீவாவைத் தோற்கடித்த பெருமை தி.மு.க.வுக்கு உண்டு. தி.மு.க. முதன்முதலில் பங்கேற்ற தேர்தல் அது. அப்போதெல்லாம் 234 தொகுதிகளிலும் தி.மு.க. நிற்காது. வெற்றி வாய்ப்பு உள்ள ஒரு சில தொகுதிகளில் மட்டுமே நிற்கும். தி.மு.க. போட்டியிடாத தொகுதிகளில் காங்கிரஸýக்கு எதிரான சுயேச்சைகளை ஆதரிக்கும்.

அந்தச் சமயத்தில் ஜீவாவை எதிர்த்து வேட்பாளர் யாரையும் நிறுத்த வேண்டாம் என்று இடதுசாரி இயக்கத்தினர் கெஞ்சிக் கேட்டபோதும்கூட, அதைப் பொருள்படுத்தாமல், ஜீவரத்தினத்தை தி.மு.க. சார்பில் நிறுத்தி, ஜீவாவைத் தோற்கடித்தது தி.மு.க. ஜீவரத்தினத்தை வண்ணார்பேட்டை தொகுதியில் நிறுத்த வேண்டும் என்று முடிவெடுத்ததில் கருணாநிதிக்கும் பங்கு உண்டு. இன்று ஜீவாவைப் பற்றிப் பேச தி.மு.க.வுக்கும் கருணாநிதிக்கும் என்ன தகுதி இருக்கிறது?

மொழி வழி மாகாணம் பிரிக்கும்போது, விடுபட்ட தமிழ்பேசும் சில பகுதிகளான தேவிகுளம், பீர்மேடு போன்ற பகுதிகள் கேரளத்தோடு இருந்தன. அதைத் தமிழகத்தோடு சேர்க்க வேண்டும் என போராட்டம் நடத்தியவர்களில் தோழர் ஜீவாவும் முக்கியமானவர். பின் அந்தப் பகுதிகள் தமிழகத்தோடு சேர்க்கப்பட்டது. அதற்குப் பாராட்டுக் கூட்டம் காமராஜ் தலைமையில் நாகர்கோவிலில் நடைபெற்றது. அப்போது காமராஜ் நாகர்கோவில் அருகேயுள்ள பூதப்பாண்டிக்குச் சென்று நிகழ்ச்சிக்குக் கூடவே அழைத்துச் செல்ல விரும்பி ஜீவாவின் வீட்டுக்குச் சென்றார்.

ஜீவா காமராஜை வரவேற்றார். தான் வந்த நோக்கத்தை காமராஜ் ஜீவாவிடம் கூறினார். ஜீவாவோ, ""இப்போது நான் உங்களுடன் வர இயலாது. சுமார் அரை மணி நேரமாவது ஆகும். நீங்கள் செல்லுங்கள். நான் பின்னாலே வந்து விடுவேன்'' என்று கூறினார்.

காமராஜ் விடுவதாக இல்லை. ஜீவா வராமல் இருந்துவிடக்கூடாது என்பதால், ""நான் அரைமணி நேரம் காத்திருக்கிறேன். இரண்டு பேரும் ஒன்றாகச் செல்வோம்'' எனக் கூறினார். ""இல்லை... இல்லை, அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலே ஆகும். நீங்கள் போங்கள்'' என ஜீவா மறுக்கிறார்.

""என்ன காரணம்?'' என காமராஜ் கேட்க, அதற்கு ஜீவா, ""என்னிடம் இருப்பது இரண்டே இரண்டு உடைதான். ஒன்றை அணிந்து இருக்கிறேன். இன்னொன்றைத் துவைத்துக் காயப்போட்டு இருக்கிறேன். இன்றைக்குப் பார்த்து வெயில்கூட சரியாக அடிக்கவில்லை'' என வருத்தத்தோடு கூறினாராம். முதல்வராக இருந்த பெருந்தலைவர் காமராஜின் விழிகளில் கண்ணீர் ததும்பியது என்று நேரில் பார்த்தவர்கள் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அந்த ஒப்பற்ற தியாகி ஜீவாவும் உலகக் கோடீஸ்வரர்கள் வரிசையில் தனது குடும்பத்தினரை உயர்த்தி மகிழ்ந்திருக்கும் கருணாநிதியும் ஒன்றா?

சரித்திரத்தைப் புரட்டிப்போட்ட இயக்கத்தைச் சேர்ந்த தோழர் ஜீவாவுடன் தன்னை முதல்வர் கருணாநிதி ஒப்பிட்டுக் கொள்வதன் மூலம் சரித்திரப் புரட்டை அவிழ்த்துவிட முயல்கிறார். கான மயிலாடக் கண்டிருந்த வான்கோழியின் கதையாக அல்லவா இருக்கிறது இது.

நன்றிகள்

செ. குணசேகரன்

தினமணி

அழுவதற்கான பாடல் அல்ல...

ஜீவானந்தம் பேசினால் மேடை அதிரும். இரத்தம் சூடேறும். குழப்பத்தோடும் அதிருப்தியோடும் வந்தவர்கள் சிந்தனைத் தெளிவோடும் முறுக்கேறிய நரம்போடும் வெளி யேறுவார்கள். இப்படி மூத்த தோழர்கள் சொல்லிச் சொல்லி மாய்ந்து போவார்கள்.

நான் பிறந்த ஊரான சுசீந்திரத்தில் அவர் பேசியதை சிறுவனாக இருந்த போது கேட்ட ஞாபகம் மிகமிக மங்கலாக நெஞ்சில் நிழலாடுகிறது. அது வும் ஒரே ஒரு முறை. இப்போது அவ ரது பாடல்களை மறுவாசிப்பு செய் கிறபோது கம்பீரமான குரலில் அவர் என்முன் பாடுவது போன்ற உணர்ச்சி மேலிடுகிறது. உள்ளத்தில் ஒளி உண்டாயின் வார்த்தையில் ஒளி உண்டாகும் என்பது எவ்வளவு மெய்! உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது இவர் கொண்ட பற்றுக்கும் பாசத்துக்கும் அளவே இல்லை.

உழைக்கும் மக்கள் வேதனை களை ஜீவா அடுக்கும்போது அட டாவோ... அடடா!

“காலுக்குச் செருப்புமில்லை

கால்வயிற்றுக் கூழுமில்லை

பாழுக் குழைத்தோ மடா - என் தோழனே

பசையற்றுப் போனோ மடா...”

எனத் தொடங்கும் 40 வரிப்பாடல் 1935 கோவை ஸ்டேன்ஸ் மில் போராட்ட களத்தில் பிறந்தது. காலை 5 மணிக்கு பாடலை எழுதி ஆறு மணிக்கு ஆலை வாயிலில் கம்பீர மான குரலில் பாடினார் ஜீவா. அப் பாடல் தமிழகம் முழுவதும் உழைப் பாளி மக்களின் உதிரத்தோடு கலந்தது.

அப்பாடலில் ஓரிடத்தில் கூறு வார்;

“கோணல் மாணல் திட்டங்களால்

கோடிக் கோடியாய் குவித்தே

வீணர்சிலர் கொழுக்கக் கண்டால் - என் தோழனே

வெஞ்சினம் பொங்குதடா!”

இப்போதும் இந்த வரிகள் ஜீவத்துடிப்போடு நாட்டு நடப்பை படம் பிடித்துக்காட்டுகின்றதே!

“பாலின்றிப் பிள்ளை அழும்

பட்டினியால் தாய் அழுவாள்

வேலையின்றி நாம் அழுவோம் - என் தோழனே

வீடு முச்சூடும் அழும்”

காட்சிச் சித்தரிப்பு என்பது எல்லாக் கவிஞர்களுக்கும் கைவந்து விடுவதில்லை. ஜீவாவின் இந்தச் சித்தரிப்பு சமூக யதார்த்தம் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?

அதுமட்டுமல்ல பண்டிதத் தமி ழில் சொல்லி தன் மேதமையை காட் டாமல்; பழகு தமிழில் பாடியதுதான் ஜீவாவின் தனித்துவம். அதனால்தான் “பசையற்றுப் போனோமடா” என மக்கள் மொழியில் அவரால் நெஞ் சைத் தொட முடிந்தது. “வீடு முச் சூடும் அழும்” என நாஞ்சில் நாட்டு சொல் வழக்கை பாடலில் ஏற்றி வீடு முழுக்க அழுவதை காட்சிப்படுத்தி யது மட்டுமல்ல; தன் சொந்த மண் வழக்கிற்கு இலக்கிய மகுடமும் சூட்டிவிட்டார்.

இப்பாடலை அப்போது கோவை இராமதாஸ் இசையமைத்துப்பாட இசைத்தட்டாக வெளிவந்தது என் பது உவப்பான செய்தி. ராஜாஜி கலந்து கொண்ட கூட்டத்தில் கே.பி. சுந்தராம்பாள் இசைமழை பொழிந்து கொண்டிருந்தபோது கூட்டம் மொத்தமாக குரல் கொடுத்து இராம தாசை இப்பாடலைப் பாடச் சொல்லி கேட்டு மகிழ்ந்தது என்றால் பாருங்கள்!

தா. பாண்டியன் இப்பாடல் குறித்து கூறுகிறார்: “அந்தப் பாடலை பலர் பல ராகங்களில் பாடுகிறார்கள். ஆனால் கோவை இராமதாஸ்தான் பாடலின் பொருளோடு கலந்து உணர்ச்சியோடு, அழுகுரலில் ஆனால் கம்பீரமான வெண்கலத் தொனியில் பாடியிருந்தார். எனவே கேட்டோர் கண்களில் நீர் வழிந்ததில் வியப்பே இல்லை. ஏனெனில் அவரது பாட்டில் சோகம், வீரம் கலந்திருந் தது. பல முறை கேட்டு அழுதிருக்கி றேன். ஆனால் அழுவதற்காக எழுதப் பட்ட பாடல் அல்ல அது. இறுதியில் ஒன்றுபட்டுப் போர் புரிந்து உயர்த் திடில் செங்கொடியை இன்றுடன் தீருமடா இம்சை முறைகள் எல்லாம், என முழங்கி எழ வைத்த பாடல் அது.” ஆம். அதுவே உண்மை. இந்தப் பாடலைக் கேட்டுத்தான் வ.ரா.மனம் நெகிழ்ந்து ஜீவா முழுக்க முழுக்க இனி கவிஞராக மாறவேண்டும் எனக் கோரினார்.

சோஷலிசம், தொழிலாளி வர்க்க சிந்தனைகள் ஊறித்ததும்பும் 48 பாடல்களும், கட்சி, புரட்சி என நேரடியாகப் பேசும் 12 பாடல்களும் மீண்டும் மீண்டும் இன்றும் தொழி லாளி வர்க்கம் பாட வேண்டிய பாடல்களே. ஜீவாவின் பாடல்கள் காலாவதியானவை அல்ல. இன்றும் கால ஓட்டத்தின் சுருதியே அவை.

பணத்திமிருக்கு பணியாத நா ஜீவாவின் பேனா. அவர் பணத்திமிர் பற்றி எழுதுகிறார்:

“யானைபோற் கொழுத்தமேனி

இடர் செய்யும் நச்சு நெஞ்சு

பூனை போல் திருட்டு எண்ணம்

பொய்புலை நிறைந்த வாழ்வு

ஏனையோர் குடிகெடுக்கும்

எத்தனம் பொழுதுபோக்கு

பானைபோல் வயிறு கொண்ட

பணத்திமிர் வீழ்க! வீழ்க!

சுரண்டல் மனிதர்களின் குணங் களை எவ்வளவு கூர்மையாக காட்சிப் படுத்தி உருவகப்படுத்தி உணர்ச்சி யூட்டி காறி உமிழ்ந்துள்ளார். அருமை! அருமை!

ஆயினும் அவர் அறிவார்; வெற் றுக் கோஷங்களோ, வறட்டு பேச்சு களோ, முரட்டு செயல்களோ பிரச்ச னைக்குத் தீர்வாகாது. எனவே வெறுமே உணர்ச்சிகளை கொம்பு சீவிவிட்டு அரசியல் பண்ணுவதில் அவருக்கு நம்பிக்கை கிடையாது. அவர் உண்மையான சமூக அக்கறை யாளர். சமதர்மமே தீர்வு என உறுதி யாக நம்பினார். பாடினார்.

“மக்களில் உழைப்பவர்க்கே யாவையும் என்போம் நாங்கள்

மற்றவரையும் உழைக்கச் செய்குவ மென்போம்

பக்கவாதச் சொத்துரிமை தன்னை ஒழிப்போம் - உலகில்

பாட்டாளி ஆட்சி தன்னைக் கொண்டு செழிப்போம்”

‘பக்கவாத சொத்துரிமை’ என்ற சொல்லில் முதலாளித்துவ சொத் துரிமையின் அங்க லட்ச ணத்தை விவரித்ததுடன் அதை ஒழிப் பதே இறுதித் தீர்வு என்கிறார்.

இந்த தீர்க்கப் பார்வையையே அவர் பிரச்சாரம் செய்தார். ஒவ் வொரு பாடலும் காரணகாரியத்தோடு தான் முகிழ்த்தது. புதுப்புதுச் செய்தி களைக் கூறியது. “கோடிக்கால் பூத மடா” என அவர் எப்படிக் கூறினார்? ஏன் கூறினார்?

ஜீவா

தென் இந்தியாவின் அவமானம் கருணாநிதி காங்கிரஸ் பத்தரிக்கை கடும் தாக்கு

திமுக பொதுக்குழுவைத் தொடர்ந்து நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய முதல்வர் கருணாநிதி திமுகவை இழிவுபடுத்தும் பத்திரிகைகளை உடன்பிறப்புகள் படிக்க வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார்.

சட்டப்பேரவையில் நடைபெற்ற விவாதத்தின்போது காங்கிரஸ் கட்சி கொறடா பீட்டர் அல்போன்ஸ் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் காங்கிரசுக்கும், திமுகவுக்கும் இடையில் சிண்டு முடிவதாக கூறினார்.

ஆனால் திமுகவை எந்த அளவுக்கு காங்கிரஸ் கட்சி இழிவாகக் கருதுகிறது என்பதற்கு கேரளத்திலிருந்து வெளிவரும் காங்கிரஸ் கட்சியின் அதிகார பூர்வ பத்திரிகையான “வீஷ்ணம்” ஏட்டில் வெளிவந்துள்ள இ.வி.ஸ்ரீதரன் எழுதிய கட்டுரை (ஜனவரி 17, 2011) சாட்சியமாக உள்ளது. அந்த கட்டுரையை அப்படியே பிரசுரிக்குமளவுக்கு தரமானதாக இல்லை. முதல்வரின் குடும்பத்தைப் பற்றி தனிப்பட்ட முறையில் கடுமையாக விமர்சிக் கப்பட்டுள்ளது. அந்த கட்டுரையின் ஒரு சில பகுதிகளை மட்டும் தமிழக வாசகர்கள் அறியத் தருகிறோம். இதுகுறித்து தமிழக காங்கிரசாரிடம் திமுகவினர் கேட்டு அறிவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

திமுகவின் உதயசூரியன் அஸ்தமிக்கிறது. திராவிட அரசியலை திமுக கை கழுவுகிறது. திமுக என்பது இன்று ஒரு குடும்பத்தின் தனிச் சொத்தாக மாறியுள்ளது. அதிகாரத்தின் மூலமாக ஊழல் என்பதுதான் கருணாநிதி குடும்பத்திலுள்ள அனைவரது லட்சியமாக உள்ளது. ஊழலில் ஆனந்தம் காணுகின்ற கருணாநிதி குடும்பத்தை அரசியலில் இருந்து துடைத்தெறிய தமிழக மக்கள் விரும் புகிறார்கள். ஆனால் இந்தக் குடும்பம் ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசியும், முட்டாள் பெட்டியையும் (தொலைக்காட்சிப் பெட்டி) இல வசமாக வழங்கி, ஏழை மக்களை மயக்க நிலையில் வைத்திருக்கிறது. மயங்கிக் கிடக் கும் அந்த மக்களின் சுய உழைப்பைத்தான் கருணாநிதி குடும்பம் பல ஆண்டுகளாகக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. கலைஞர் கருணாநிதி, ஊழலை அரசியல் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றிய தலை வராவார்.

திராவிட அரசியல் என்ற பெயரில் ஊழ லை திராவிட மயமாக்கிய தலைவர் கருணா நிதி என்று ஒருமுறை ‘துக்ளக்’ தலையங்கத் தில் சோ இராமசாமி எழுதியிருந்தார். அதை யும் ஒரு நுணுக்கமாக எடுத்துக் கொண்டு ஊழலை வளர்த்தவர் கருணாநிதி. தற்போது அவர் ஊழலை தேசியமயமாக்கிக் கொண்டி ருக்கிறார்.

மு.க.முத்து, மு.க.அழகிரி, மு.க.ஸ்டாலின், கனிமொழி ஆகியோர் கருணாநிதியின் வாரிசு கள். எம்.ஜி.ஆர் கட்சி துவங்கிய ஆரம்ப காலத் தில் கருணாநிதி தனது மகன் மு.க.முத்துவை கதாநாயகனாக்கி திரைத்துறையில் இறக்கி விட்டார். ஐந்தாறு திரைப்படங்களில் கதாநாய கனாக நடித்த மு.க.முத்து திறமையின்மை யின் காரணமாக பின்வாங்க வேண்டிய நிலை வந்தது. மு.க.முத்து, திரைத்துறையில் பிரகா சிக்காமல் போனது கருணாநிதிக்கு பெரிய ஏமாற் றத்தைத் தந்தது. திரைப்படத் துறையில் இருந்து விலகி வந்த மு.க.முத்துவின் வாழ்க் கை மற்றொரு திரைப்படமாக மாறியது.

திமுகவை இன்று கருணாநிதி தனது மகன்கள் அழகிரிக்கும் ஸ்டாலினுக்கும் பங்கு வைத்துக் கொடுத்திருக்கிறார். மதுரையை தலைமையிடமாகக் கொண்டு தென் தமிழ கத்தை அழகிரிக்கும், சென்னையைத் தலை மையிடமாகக் கொண்டு மீதித் தமிழகத்தை ஸ்டாலினுக்கும் வழங்கியிருக்கிறார். முது மைக் காலத்தில் தமிழகத்தின் பாகப் பிரி வினையை இவ்வாறாக எழுதாமல் எழுதி வைப்பதைக் கண்டு ராஜ ராஜ சோழன்கூட சிரிக்காமல் இருக்க மாட்டார். மருமகன் முர சொலிமாறனை தில்லிக்கு அனுப்பியதுபோல் அழகிரியையும் கருணாநிதி தில்லிக்கு அனுப்பி வைத்தார். மத்திய அமைச்சராகப் பதவியேற்றுக் கொண்ட அழகிரி திமுகவிற்கு மட்டுமல்லாமல் தென்னிந்தியாவிற்கே அவ மானமாக மாறினார். ஆங்கிலமும் இந்தியும் தெரியாததனால் தமிழ்நாட்டில் இருந்து சென்ற இந்த மத்திய அமைச்சருக்கு எழுந்து நிற்கக்கூட முடியவில்லை. தனது மகனை முன்னிறுத்தித்தான் கலைஞர் கருணாநிதி திராவிடர்களின் மொழிக் கொள்கையைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். “இந்தி ஒழிக” என்ற போராட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கிய கருணா நிதியின் மகன் அழகிரி, இந்தி மொழிக்கு முன் னால் கேபினட் பதவியைத் தலையில் சுமந்து கொண்டு வேர்த்து விறுவிறுத்து நிற்கிறார்.

அழகிரி இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்குப் பயந்தார். எதற்காக அழகிரியை கருணாநிதி நாடாளுமன்றத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார், அழகிரி எதற்காக அங்கு போனார், எதற்காக கேபினட் அமைச்சர் பதவியைப் பெற்றார் என்று இந்திய மக்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா? உண்மையில் நிகழ்ந்தது என்னவென்றால், கருணாநிதி தனது மகனை இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் பலி கடாவாக்கி னார். தமிழக மக்கள் கேட்பது போலவே இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையும், ஜனநாயகத்தையும் முன்னிறுத்தி இந்திய மக்களும் கருணாநிதியிடம் பல்வேறு கேள்வி களைக் கேட்கிறார்கள். இந்தக் கேள்விகளுக் கெல்லாம் கருணாநிதியால் பதில் சொல்ல முடியாது. கருணாநிதியும், அவரது பிள்ளை களும், உறவினர்களும் அவர்களுக்கு வேண் டியவர்களும் செய்கின்ற ஊழல் மற்றும் அதி காரத் துஷ்பிரயோகத்திற்கு முன்னால் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டமும், கோட்பாடுகளும் தலையில் துண்டைப் போட்டு நிற்கின்றன. சுருக்கமாகக் சொன்னால் இந்திய அரசியல மைப்புச் சட்டமும், கோட்பாடுகளும், ஜனநாய கமும் தலையில் துண்டைப் போடக்கூடிய நிலையை கருணாநிதி ஏற்படுத்திவிட்டார். இந்திய அரசியல் கட்சிகளும், அதன் தலை வர்களும் இந்தக் கொள்ளையை எந்தவித உணர்ச்சியுமின்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருக் கிறார்கள்.

பிள்ளைகளையும், மருமகன்களையும் குடியமர்த்துவது என்ற கருணாநிதியின் அரசியல் அதன் உள்ளேயே கலகத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. திமுகவில் கலகம் என்று பத்திரிகைகள் தலைப்புச் செய்தி வெளியிடுவதன் அர்த்தம் கருணாநிதி குடும் பத்தில் கலகம் என்பதாகும். மத்திய கேபினட் அமைச்சர் அழகிரி அப்பதவியைத் துறந்து விட்டு தமிழகத்திற்கு வந்து முதலமைச்சராக விரும்புகிறார். மற்றொரு மகன் ஸ்டாலின் வெகு காலத்திற்கு முன்பாகவே முதலமைச் சர் என்ற பதவியைத் தனது தலையில் சுமக் கத் துவங்கிவிட்டார். மகள் கனிமொழிக்கு கட்சியின் தலைமைப் பீடத்தில் அமர வேண் டும் என்ற மோகம். ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் மத்திய அமைச்சர் பதவி பறிபோன ஆ.ராசா வை கட்சியின் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாள ராகத் தொடரச் செய்ய வேண்டும் என கனி மொழி விரும்புகிறார். ஊழல்காரரான ராசாவை கட்சியிலிருந்து நீக்குங்கள் என்று அழகிரி கருணாநிதிக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். தயாளு அம்மாளும், ராஜாத்தியும் ஊழலின் கடிவாளத்தைப் பிடித்துக் கொண்டிருக் கிறார்கள். மருமகன் முரசொலிமாறனின் மகன்கள் இந்த பந்தய ஓட்டத்தில் தோற்க விரும்பாமல் கோடம்பாக்கத்தின் திரைத் துறையைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறார்கள். மலை யாளம், கன்னடம், தெலுங்கு மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் பல்வேறு தொலைக்காட்சி சேனல்களும், பல்வேறு பத்திரிகைகளும், திரைப்படத் துறையுமாக இந்தக் குடும்பம் தென்னிந்தியாவிலேயே மிகப் பெரிய அரசியல் குடும்பமாக மாறியிருக்கிறது.

தமிழில்: மு.சங்கரநயினார்

திமுக- திறந்த புத்தகத்தில் மறைக்கப்படும் பக்கங்கள்

புதுதில்லிப் பயணம் அரசியல்ரீதியாகவும், அரசுரீதியாகவும் வெற்றி பெற்றுள்ளது என்று சென்னை திரும்பிய முதல்வர் கலைஞர் செய்தியாளர்களுக்கு பேட்டியளித்தார்.

அதற்கு அடுத்த நாளே புதுதில்லியில் ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் வழக்கில் ஆ.ராசா கைது செய்யப்பட்டார். அதைத் தொடர்ந்து சென்னையில் கூடிய திமுக பொதுக்குழுக் கூட்டத்தில் ஸ்பெக்ட்ரம் ராசாவுக்கு ஆதரவாக தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

விலைவாசியை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததாக கூறி முதல்வருக்கு நன்றி பாராட் டும் தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. விலைவாசி கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை திமுக பொதுக்குழுவில் கலந்து கொண்ட அந்த கட்சிக்காரர்களே கூட நம்ப மாட்டார்கள்.

பெட்ரோல் விலை, திமுகவும் அங்கம் வகிக்கும் மத்திய அரசினால் தொடர்ந்து உயர்த்தப்படுகிறது. இதனால் அனைத்து அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையும் உயர்கிறது. தமிழ்நாட்டில் மட்டும் திமுக அரசினால் பெட்ரோல் லிட்டர் ஒரு ரூபாய்க்கா விற்கப்படுகிறது. பெட்ரோல் விலை உயர்வால் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆட்டோ ஓட்டுநர் களும், லட்சக்கணக்கான பயணிகளும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது திமுகவுக்கு தெரியாதா?

உணவுப்பொருட்கள் மீதான பணவீக்கம் பிப்ரவரி முதல்வார நிலவரப்படி 17.5 சதவீதம் உயர்ந்துள்ளது. தமிழகம் உட்பட அனைத்து மாநிலங்களிலும் வெங்காயம், பூண்டு, பருப்பு வகைகள் போன்றவற்றின் விலையை விசா ரித்தாலே விலைவாசி கட்டுப்படுத்தப்பட் டுள்ளதா? இல்லையா? என்பதை தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

விலைவாசி உயர்வுக்கு மிக முக்கிய காரணமாக இருப்பது முன்பேரவர்த்தகம். இதை தடை செய்ததா ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு. முன்பேர வர்த்தகம் என்ற மோசடி முறையால் ஆதாயம் பெறுபவர்கள் கள்ளச்சந்தை பேர்வழிகள் தானே.

உரவிலை உயர்த்தப்பட்டதில் அந்தத் துறைக்கு பொறுப்பு வகிக்கும் திமுகவுக்கும் பங்கு உண்டா இல்லையா?

விலைவாசி உயர்வால் அனைத்துப்பகுதி மக்களும் விழிபிதுங்கி நிற்கையில், முதல் வரைப் பாராட்டி தீர்மானம் நிறைவேற்றுவது வேடிக்கையாக இல்லையா?

ஸ்பெக்ட்ரம் ராசாவுக்கு ஆதரவாக நிறைவேற்றப்பட்ட 14வது தீர்மானத்தில் தி.மு.கழகம் ஒரு திறந்த புத்தகம் என்றும், அலைக்கற்றை பிரச்சனையை பெரிதுபடுத்தி கழகத்தை களங்கப்படுத்த நினைக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு கண்டனமும் தெரிவிக் கப்பட்டுள்ளது.

ஸ்பெக்ட்ரம் முறைகேடு குறித்து விசா ரிக்க அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி சிவராஜ்பாட் டீல் குழு, ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீட்டில் முறை கேடு நடந்திருப்பதை உறுதிசெய்துள்ளது.

இந்த வழக்கை புலனாய்வு செய்துவரும் சிபிஐ, முதலில் வருபவருக்கு முன்னுரிமை என்ற அணுகுமுறை தொலை தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் பரிந்துரைக ளுக்கு முரணானது என்றும் சில நிறுவனங் களுக்கு மட்டும் ஏலத்தேதி குறித்து முன் கூட்டியே தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும். ஸ்வான், யுனிடெக் நிறுவனங் களுக்கு சாதகமாக ஆ.ராசா செயல்பட்டுள் ளார் என்றும் கூறி யுள்ளது.

எதிர்க்கட்சிகளால் முன்வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை இப்போது விசாரணைக் குழுவும் புலனாய்வுப்பிரிவும் உறுதி செய் துள்ளது.

ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் என்பது ஒரு தனிப் பட்ட அமைச்சர் சம்பந்தப்பட்ட ஊழல் மட்டுமல்ல. இந்த ஊழலில் கைமாறிய பெருந்தொகை பல்வேறு நாடுகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏலம் எடுத்த சில நிறுவனங்களின் பின்னணி குறித்து வெளி வரும் தகவல்களை வைத்துப் பார்க்கும் போது நாட்டின் பாதுகாப்பும் கேள்விக்குள்ளாக் கப்பட்டுள்ளது.

தொலை தொடர்புத் துறைக்கு ஆ.ராசா தான் வரவேண்டுமென்று டாடா, அம்பானி போன்ற பெரு முதலாளிகள் நீரா ராடியா என்ற வடநாட்டுப் பெண்மணி மூலம் பேரம் பேசி யதும் தெளிவாகியுள்ளது. நீரா ராடியாவின் உரையாடல் டேப் போலி என்று சம்பந்தப் பட்ட யாரும் இதுவரை மறுக்கவில்லை.

இந்தியாவில் தாராளமயக் கொள்கை அமலாக துவங்கியபிறகு முதலாளிகள் பொரு ளாதார விஷயத்தில் மட்டுமின்றி அரசியல் விஷயத்திலும் நேரடியாக தலையிடுகின் றனர். பல முதலாளிகள் மக்களவையில், அதிக அளவில் மாநிலங்களவையில் இடம் பெற்றுள்ளனர்.

யார் அமைச்சராக வேண்டும், யார் அமைச்சராகக் கூடாது, யாருக்கு எந்தத் துறை என்பதையெல்லாம் இப்போது முதலா ளிகளே தீர்மானிக்கத் துவங்கிவிட்டனர்.

பிரதமருக்கு தெரிந்துதான் எல்லாம் நடக் கிறது என்று ஆ.ராசா அவையில் திரும்ப திரும்பக் கூறினார். அப்போது பிரதமரும் அவையில் இருந்தார்.

இப்போது எதிர்க்கட்சிகள்தான் இந்த விவகாரத்தை பெரிதுபடுத்துவதாகக் கூறும் கலைஞர் தில்லிக்குச் சென்றிருந்தபோது இது குறித்து பிரதமரிடம் கேட்டறிந்தாரா? அல்லது சோனியாகாந்தியிடமோ பிரணாப் முகர்ஜியிடமோ இது குறித்து விவாதித்தாரா? அப்படி எதுவும் தகவல் வெளியாகவில்லையே.

பேசவேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் பொதுக்குழு கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறை வேற்றுவதன் நோக்கம் என்ன? ஆ.ராசா அப் பாவி என்றால் ஊழலில் சம்பந்தப்பட்டவர் களை அம்பலப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு திமுகவுக்கு இல்லையா?

உலகமயச் சூழலில் காங்கிரஸ், பாஜக போன்ற முதலாளித்துவ கட்சிகள் உள்நாட்டு பெருமுதலாளிகளுக்கும் பன்னாட்டு முத லாளிகளுக்கும்தான் சேவை செய்யும் என் பதை சாதாரண மக்களும் புரிந்துகொள்ளத் துவங்கியுள்ளனர். ஆனால் அந்தக் கட்சி களோடு போட்டிபோட்டு திமுகவும் வரலாறு காணாத வகையில் அதிகார வர்க்கத்தின் துணையோடும், பன்னாட்டு மூலதனத்தின் ஆசியோடும் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு முதலாளிகளுக்கு சேவை செய்துவருகிறது என்பதைத்தானே ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் தெளிவுபடுத்துகிறது.

இந்த ஊழலால் திமுகவின் பெயர் மட் டுமல்ல, தமிழகத்தின் நற்பெயரும் பெருமளவு சேதமடைந்துள்ளது. திமுக தேசிய கட்சி யாகிவிட்டது என்பதன் பொருள் இதுதானா?

நல்ல ஆட்சியைக் கூட ஊழல் சீரழிக்கும் என்று பிரதமர் மன்மோகன் சிங் வருத்தப் பட்டிருக்கிறார். அப்படி ஒன்றும் அவர் நல்ல ஆட்சி நடத்தவில்லை. மோசமான ஆட் சியை மேலும் மோசமாக்கி இருக்கிறது ஸ்பெக்ட்ரம், ஆதர்ஷ்,காமன்வெல்த் ஊழல் கள். இதில் திமுகவும் காங்கிரசும் இந்த ஊழல்களில் வலுவான கூட்டாளிகளாக இடம்பெற்றுள்ளன.

நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய்களை ஆ.ராசா மட்டுமே சுருட்டியிருக்கப்போவதில்லை. அது திமுக தலைமையின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பல கிளைகளுக்கும் போய்ச் சேர்ந்திருக்கும் என்பதே அனுமானம் என்று கூறியிருப்பவர் எதிர்க்கட்சியைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. நேரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அருண்நேரு தான் இவ்வாறு கூறியிருக்கிறார்.

இவ்வாறு எழும் கேள்விகளுக்கு எல் லாம் பதில் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பு திமுக தலைமைக்கு உண்டு.

திமுக பொதுக்குழுவில் நிறைவேற்றப் பட்ட தீர்மானங்களில் மாநில சுயாட்சி குறித்த தீர்மானமும் ஒன்று. கடந்த பல ஆண்டுகளாக காங்கிரஸ் கூட்டணி, பாஜக கூட்டணி என திமுக மாறி மாறி மத்திய அரசில் அங்கம் வகித்து வருகிறது. ஆனால் உயர்கல்வி உட்பட பல்வேறு துறைகளில் மாநில உரிமை கள் படிப்படியாக பறிக்கப்படுகின்றன. இதைத் தடுக்க மத்திய ஆட்சிப்பொறுப்பில் உள்ள திமுக எதுவும் செய்ததாக தெரிய வில்லை. பொதுக்குழு கூடுகிறபோது மட்டும் தான் திமுகவுக்கு மாநில சுயாட்சி ஞாபகம் வருகிறது.

பத்திரிகா தர்மம் குறித்து ஒரு தீர்மானம், திமுகவை விமர்சிக்கும் பத்திரிகைகளை கழகத்தோழர்கள் இனங்கண்டு அந்த ஏடு களை வாங்கக்கூடாது என்று அந்தத் தீர் மானத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. எதிர்க்கட்சி ஏடுகள் என்ற முறையில் தனிப்பட்ட முறை யில் தரம் தாழ்ந்த முறையில் அன்றி கொள் கை அடிப்படையில் திமுகவை விமர்சனம் செய்து தீக்கதிர், ஜனசக்தி எழுதத் துவங்கி னால் அரசு விளம்பரங்கள் உடனடியாக நிறுத் தப்படும். இது எந்த வகை பத்திரிகா தர்மம் என்பதை திமுகதான் விளக்கவேண்டும். “இடிப்பாரை இல்லா ஏமரா மன்னன்” என்ற குறள் முதல்வர் அறிந்த ஒன்றுதான்.

சேதுசமுத்திரத்திட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றும் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற் றப்பட்டுள்ளது. மதவாத காரணங்களால் அந்தத் திட்டம் முடக்கப்பட்டுள்ளது என்பது உண்மை. ஆனால் அதை தகர்த்து திட் டத்தை நிறைவேற்ற மத்திய அமைச்சரவை யில் இடம் பெற்றுள்ள திமுக எடுத்த நட வடிக்கைகள் என்ன என்பதை சேர்த்து சொல்லியிருக்க வேண்டாமா

-டி.கே.ரங்கராஜன் எம்.பி.,

தீக்கதிர்

காஷ்மீர் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற... -

காஷ்மீரில் தொடர்கதையாக இருக்கும் மோதல்கள், பிரிவினைவாதம் போன்றவை முடிவுக்கு வருமா? அதற்கான வழியைத் திறக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக் குழு உறுப்பினர் முகமது யூசுப் தாரிகாமி பதிலளிக்கிறார். சென்னையில் நடைபெற்ற கட்சியின் மத்தியக் குழு உறுப்பினர்களுக்கான பயிலரங்கிற்கு வந்திருந்த அவர் தீக்கதிருக்கு அளித்த சிறப்பு நேர்காணல் இது.

காஷ்மீரின் இன்றைய நிலைமை

எவ்வாறு இருக்கிறது?

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு இருந் ததைவிட இப்போது நிலைமை கட்டுக்குள் இருப்பதாகவே தெரிகிறது. ஆனால், இது எத்தனை காலத்திற்கு நீடிக்கும் என்று சொல்ல இயலாது. மத்திய-மாநில அரசுகள் பெரிய அளவில் பிரச்சனைகள் வெடிக்கிறபோதுதான் விழித்துக்கொள்கின் றன. அடிப்படையில் மேற்கொள்ள வேண்டிய தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகள் குறித்து அக்கறை கொள்வதில்லை. அவ்வப்போது மேலோட்டமான, சில உடனடி நடவடிக்கை கள் எடுக்கப்படுகின்றன. இந்த அணுகு முறைதான் நீடிக்கும் என்றால், மறுபடியும் பெரியதொரு பதட்டநிலை ஏற்படுமானால் அதில் வியப்பில்லை.

அடிப்படைக் காரணம், காஷ்மீர் மக்களி டையே அந்நியமாக்கப்பட்ட உணர்வு ஆழ மாக ஏற்பட்டிருப்பதுதான். அரசாங்கமோ இதனை வெறும் நிர்வாகக் கண்ணோட்டத் தில், சட்டம்-ஒழுங்கு கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே கையாள்கிறது என்பது இதனை மேலும் சிக்கலாக்கியுள்ளது. ஆயுத பலத்தால் நிலைமையை மாற்றிவிடலாம் என்று நினைக்கும் அரசு, உண்மைப் பிரச்சனை களில் கவனம் செலுத்த மறுக்கிறது.

நிலைமையை மாற்ற

என்ன செய்ய வேண்டும்?

நிலைமை மேலும் மோசமடைவதிலி ருந்து காஷ்மீர் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றால் உடனடி நடவடிக்கைகள், நீண்ட கால நடவடிக்கைகள் இரண்டுமே தேவைப் படுகின்றன. காஷ்மீர் மக்களுக்கு அளிக்கப் பட்ட சட்டப்பூர்வ உரிமைகளும், வாய்ப்புக ளும் நீண்டகாலமாக மறுக்கப்பட்டு வந்திருப் பதால் ஏற்பட்டுள்ள குழப்பங்கள் இனியும் தொடரக்கூடாது என்றால், அந்த ஆழ்ந்த தாக்கங்களை மாற்றத்தக்க நடவடிக்கைகள் தேவை.

மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்த பாதுகாப்பு, அண்டை மாநிலங்களின் பாதுகாப்பு, அண் டை நாடுகளின் பாதுகாப்பு என ஒன்றுக் கொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கிற பிரச் சனை இது. கடந்த பல ஆண்டுகளாக காஷ் மீர் பிரச்சனை இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக் கும் இடையேயான மோதல் பிரச்சனையாக இருந்துவருகிறது. சொல்லப்போனால் நாடு விடுதலையடைந்த நாளிலிருந்தே தொடர்கிற பிரச்சனையாக இருக்கிறது. ஒருமுறையல்ல, இரண்டு முறையல்ல, ஐந்து முறைகள் காஷ் மீர் பிரச்சனையில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே போர் மூண்டிருக்கிறது - கார்கில் உள்பட. இரு நாடுகளுக்கும் எல்லையில் பெரும் எண்ணிக்கையில் படைகளைக் குவித்து வைத்திருக்கின்றன. இரு நாடுகளுமே அணு ஆயுத பலம் பெற்றுள்ளன. நிலைமையின் தீவிரத்தை இதன் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நீண்ட காலமாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருக் கும் இந்தப் பிரச்சனை உள்ளிட்ட அனைத் துப் பிரச்சனைகளுக்கும் இரு நாடுகளும் அமைதியான முறையில் தீர்வு காண முன் வராவிட்டால், தெற்கு ஆசியப் பகுதி முழுக் கவே அமைதி குலையும் சூழல் ஏற்படும். ஆனால், எந்த அளவுக்கு விரைவாகவும் அக்கறையோடும் தீர்வு காணும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கப்படுகிறதோ, அந்த அளவுக்கு முனைப்புக் காட்டப்படவில்லை.

தற்போதைய சிக்கலான நிலையில் மாற்று வழிதான் என்ன? அதற்கான ஆலோசனைகளை மத்திய அரசு எந்த அளவுக்கு அக்கறையோடு அணுகுகிறது?

மார்க்சிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்கள் பிரதம ரைச் சந்தித்து, பாதுகாப்புப் படையினரின் கையிலேயே காஷ்மீரை ஒப்படைப்பது எதிர்மறையான விளைவுகளையே ஏற்படுத் தும் என்று சுட்டிக்காட்டினார்கள். நானும், காஷ்மீரில் இயங்கும் வேறுபல ஜனநாயக வாதிகளும் பிரதமரைச் சந்தித்து வெறும் கலவரப் பிரச்சனையாக மட்டுமே இதைப் பார்க்கக்கூடாது என்று எடுத்துக் கூறினோம். மக்களிடையே ஒரு நம்பிக்கை உணர்வை ஏற்படுத்துவது மிக முக்கியம், துப்பாக்கி களால் நிலைமையைச் சமாளிக்க முயல்வது அந்த நம்பிக்கை உணர்வை வளர்க்காது என்றோம்.

அதிகாரிகளை மட்டும் நம்பியிராமல், ஒட்டுமொத்த நாட்டின் பிரதிநிதிகளான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கொண்ட ஒரு குழுவை அமைத்து, அந்தக் குழுவை காஷ் மீருக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்ற ஆலோ சனையையும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முன் வைத்தது. அரசியல் ரீதியாக அனைத்து வித மான கொள்கைகளையும் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தக் கூடியதாக அப்படியொரு குழுவை அனுப்புவது ஒரு அரசியல் முன்முயற்சியாக இருக்கும் என்று சுட்டிக்காட்டினோம். பல்வேறு தரப்பினரிடையே குழுவினர் பேசு வதும் நிலைமையை மதிப்பீடு செய்வதும், முதலில் மக்கள் மனங்களில் ஒரு நம்பிக்கை யை உருவாக்குவதற்கான முயற்சியாக அமையும் என்று கூறினோம். உடனடியாக அந்த ஆலோசனையை ஏற்க மத்திய அரசு ஏனோ தயங்கியது. ஒரு வழியாக நாடாளு மன்றக்குழுவை அனுப்புவதற்கு இரண்டு மாதங்களாகிவிட்டன. மக்களின் துயரங் களுக்கு ஆறுதல் வழங்குவதில் அக்கறை யற்ற மனநிலையைத்தான் இது காட்டுகிறது.

மிகவும் சிக்கலானதாகத் தெரிகிற இந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண்பதை நோக்கிச் செல்வதை எப்படித்தான் தொடங்குவது?

இன்று காஷ்மீர் மக்கள் எதிர்பார்க்கக் கூடிய, வரவேற்கக்கூடிய முதல் கட்ட நட வடிக்கை எதுவாக இருக்கும் என்றால், ஒரு கணிசமான எண்ணிக்கையில் ஆயுதப்படை யினரை விலக்கிக்கொள்வதுதான். குறை வான மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு மாநிலத் தில் இவ்வளவு பெரும் எண்ணிக்கையில் பாது காப்புப் படையினர் குவிக்கப்பட்டிருப்பது, அந்த மக்களின் மனநிலையில் எவ்வளவு ஆழ மான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை விளக்க வேண்டியதில்லை. தீவிரவாதிகள் நடமாட்டம் கணிசமாகக் குறைந்திருக்கிறது என்று அரசாங்கமே ஒப்புக்கொள்கிறது. இந்த நிலையில் படையினரின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட வேண்டும் என்று மக்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்த விருப்பத்தை நிறை வேற்ற வேண்டிய பொறுப்பு அரசுக்கு இருக்கிறது.

அடுத்து, காஷ்மீரின் சில வட்டாரங்கள் கலவரப் பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டிருப் பதை அரசு உடனடியாக விலக்கிக்கொள்ள வேண்டும். இது, ஆயுதப்படையினரின் எண் ணிக்கை குறைவதற்கு வழிவகுக்கும்.ஆயுதப் படையினர் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் விலக் கிக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று பொதுமக் களாலும் ஜனநாயக சக்திகளாலும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.

அரசமைப்பு சாசனத்தின் 370வது சட்டப் பிரிவு நீக்கப்பட்டால்தான் பிரச்சனை முடி வுக்கு வரும் என்று கூறப்படுவது பற்றி...?

இது நாட்டின் ஏதோ ஒரு சிறு பகுதியில் நடக்கிற ஒரு சிறு பிரச்சனையல்ல. ஒட்டு மொத்த நாடும் மக்களும் சம்பந்தப்படுகிற, மிக நீண்ட வரலாறு உள்ள ஆழமான பிரச்சனை இது. இந்தியாவோடு காஷ்மீர் இணைக்கப் பட்டபோது அந்த மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் ஒவ்வொன்றாகக் கைவிடப்பட் டதோடும் இணைந்த பிரச்சனை இது. அந்த வாக்குறுதியின் ஒரு சட்ட வடிவம்தான் 370 வது சட்டப்பிரிவு. காஷ்மீருக்குத் தனி நிலை அளிக்கும் 370வது சட்ட பிரிவு முழுமை யாகச் செயல்படுத்தப்படவில்லை என்ப தோடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனை இது.

பாரதிய ஜனதா கட்சி அந்த சட்டத்தையே விலக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று வற் புறுத்துகிறது. அப்படி ஒரு தனிச் சட்டம் இருப்பதால்தான் பிரச்சனை எழுகிறது என்று தலைகீழாகக் கூறுகிறது. ஆனால், அந்த சட் டம் முறையாக முழுமையாக செயல்படுத்தப் பட வில்லை என்பதுதான் பிரச்சனைக்கு ஒரு முக்கியமான அடிப்படை. அதேபோல் இது பிரிவினைவாதிகளால் ஏற்படும் பிரச் சனை, பாகிஸ்தானால் ஏற்படும் பிரச்சனை என்று பாஜக போன்ற சில அமைப்புகள் சித்தரிக்கின்றன. அதுவும் தவறுதான்.

இதில் ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில அரசின் அணுகுமுறை எவ்வாறு இருக்கிறது?

தற்போதைய நிலையில் மாநில அரசால் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மாற்றம் எதையும் செய்துவிட முடியாது. அடிப்படையான முயற் சிகள் மத்திய அரசிடமிருந்தே தொடங்க வேண்டும். அந்தப் பொறுப்பு மத்திய ஆட்சி யாளர்களுக்கு இருக்கிறது.

காஷ்மீர் மக்கள் மனங்களில் அந்நியமாக்கப்பட்ட உணர்வு ஏற்பட்டிருப்பது உண்மை தான். தற்போதைய அதிகார நடவடிக்கை களால் அவர்களது உணர்வுகளை மாற்றிவிட முடியாது, மாறாக மேலும் மேலும் அந்நியமாவ தற்கே இட்டுச்செல்லும். அதை தவிர்க்க வேண்டுமானால் பல்வேறு சிறப்புத் திட்டங் கள், நேர்மையான அரசியல் அணுகுமுறை கள், விரிவான நடவடிக்கைகள் தேவைப்படு கின்றன. அதற்கான முதல் கட்ட நடவடிக் கையாக பல்வேறு தரப்பினருடனும் பேசுவது, அவர்களது கருத்தை அறிவது, அதன் அடிப் படையில் ஒரு ஜனநாயக பூர்வமான முடி வுக்கு வருவது அவசியமாகிறது. மத்திய ஆட்சியாளர்கள் இதைப் புரிந்து கொண்டாக வேண்டும். அப்படி புரிய வைக்கிற பொறுப்பு தமிழ்மக்கள் உள்பட இந்தியர்கள் அனை வருக்குமே இருக்கிறது.

சந்திப்பு: அ. குமரேசன் படம்: ம.மீ. ஜாபர்

முதலாளித்துவ சமூகம் அப்படித்தான்!

வாழ்க்கை நிலைகளில் ஏற்பட்ட அவலங்களால் விரக்தியின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒன்றரை லட்சத்துக்கு மேற் பட்ட விவசாயிகள் நாடுமுழுவதிலும் தற் கொலை செய்து கொண்ட சோக வரலாறு தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வரும் நிகழ்வு. ஆனால் தொழிலாளிகளின் மத்தியிலும் தற்கொலைச்சாவுகள் நிகழ்ந்துள்ளதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதுண்டா? ஆம், அவை யும் அண்மை ஆண்டுகளில் பதிவாகியுள் ளன. அதுவும் தமிழ்நாட்டின் பின்னலாடைத் தலைநகரான திருப்பூரில் இது கடந்த சில ஆண்டுகளாக நடை பெற்று வருகிறது என்ற அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்தியை நீங்கள் அறிவீர்களா?

தமிழக அரசின் குற்றச்செயல்கள் பதி வேடுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ள செய்தி இது . 2007 ம் ஆண்டில் திருப்பூர் மாவட்டத்தில் பதிவான தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கை -526. இதே ஆண்டில் மாநில அளவிலான சராசரி 373. அதாவது இந்த எண்ணிக்கை 41 சதவீதம் கூடுதலானது. 2008ம் ஆண்டில் பதிவான தற்கொலைகளின் எண் ணிக்கை 555. மாநில சராசரி 380. இது 46 சதவீதம் கூடுதல். 2009ம் ஆண்டில் பதி வான தற்கொலைச் சாவுகளின் எண் ணிக்கை 491. இதுவும் மாநில சராசரியை விடக் கூடுதலானது தான். வேதனை யளிக்கும் இந்த நிகழ்வுகளின் பின்னணியை விளக்கும் கட்டுரையொன்று டிசம்பர் 8ம் தேதி ‘பிரன்ட்லைன்’ இதழில் வெளியிடப்பட்டது.

திருப்பூரில் இயங்கி வரும் 6200 ஆயத்த ஆடை நிறுவனங்களில் 4லட்சம் தொழி லாளர்கள் பணிபுரிந்து வருகின்றனர். இவர் களில் சரிபாதி அளவில் பெண் தொழி லாளர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர். மொத்த தொழி லாளர்களில் 90 சதவீதம் பேர் வெளிமாவட் டங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்து வந்தனர். இப்போது ஒரிசா , பீகார், ராஜஸ்தான் மற்றும் ஜார்கண்டைச் சேர்ந்த சுமார் 40 ஆயிரம் தொழிலாளர்கள் திருப்பூர் நகர உழைப்பாளர் படையில் இணைந்துள்ளனர். ஏற்றுமதிக்கான ஆர்டர்களின் அடிப்படை யிலேயே உற்பத்தி நடைபெற்றுவருவதால், ஆண்டு முழுவதும் ஒரே சீரான முறையில் உற்பத்தி என்பதற்கு பதிலாக, சில பருவங்க ளில் இரவுபகல் என்ற வேறுபாடின்றி கடும் மும்முரத்துடன் வேலை நடைபெறுவதும் மற்ற சில பருவங்களில் வேலையும் கூலியும் இன்றி தொழிலாளர்கள் அவதிப்படுவதும் வழக்கமான நடைமுறையாகிவிட்டது.

திருப்பூரின் 4லட்சம் தொழிலாளர்களில் சுமார் 10 சதவீதம் பேர்தான் தொழிற்சங்க உறுப்பினர்களாக அணிதிரட்டப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள், போராடும் தொழிற்சங்கங்களின் செல்வாக்கின் கீழ் வந்துவிடக்கூடாது என்ப தற்காக ஆலை அதிபர்கள், அவர்களுக்கு தேவையான அனைத்தையும் செய்து வரு கின்றனர். சுமங்கலி திட்டம் என்ற பெயரில் 15 வயதே நிரம்பிய இளம் பெண்கள் மூன்றாண் டுகளுக்கு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு தொழிற் சாலை வளாகங்களிலேயே பூட்டி வைக்கப் படுவதையும், மூன்றாண்டுகளுக்குக் கசக்கிப் பிழிந்து வேலை வாங்கிய பிறகு ரூ. 20 ஆயிரம் அல்லது ரூ.30 ஆயிரம் திருமண உதவித் தொகையினை அளித்துவிட்டு வெளியேற்றப் படும் சுரண்டல் முறையையும் நாம் அறி வோம். அதன் மறுபதிப்பு ஒன்று இப்போது திருப்பூரில் அமலாகி வருகிறது. 2007ம் ஆண்டில் செய்யப்பட்ட ஒரு ஆய்வின்படி 191 ஆயத்த ஆடைத் தொழிலகங்களில் 32,545 பெண்கள் இந்த முறையின் கீழ் வேலை செய்து வருகின்றனர். தொழிற்சங்கங்களுடன் செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்களின் படியான கூலியோ, வேலை நேரம் தொடர் பான சட்டப்பாதுகாப்பு எதுவுமோ இவர்களுக் குக் கிடையாது. உச்சகட்ட உழைப்புச்சுரண் டலுக்கு இவர்கள் உள்ளாக்கப்படுகின்றனர்.

திருப்பூர் தொழிலாளர்களில் சிலர் விரக்தி யின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்டு தற்கொலை செய்து கொள்ளுமாறு தூண்டப்படுவதற்கு போதுமான வருமானமின்மை, எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை இழப்பு, கடுமையான வேலைப்பளு, கந்து வட்டி, தங்குமிடப்பிரச் சனைகள், மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கக் கூடிய மனமகிழ்வு பொழுதுபோக்குகள் இல்லாமை போன்றவையாகும். உலகமயத் தின் காரணமாக கடும் போட்டிச்சூழலை எதிர் கொள்ளும் முதலாளிகளால் மின்சாரக்கட்ட ணம், போக்குவரத்துச் செலவு போன்றவை களில் சிக்கனத்தை ஏற்படுத்த முடியாது. அவர்கள் எளிதாகக் கை வைக்கக்கூடியது தொழிலாளிகளின் சம்பளத்தின் மீதுதான். எனவே விலைவாசி ஏற்றம் மற்றும் பண வீக்கச் சூழலுக்கு சற்றும் பொருத்தமற்ற குறை வான கூலியையே பெரும்பாலான முதலாளி கள் அளித்து வருகின்றனர். இந்த கூலியை வைத்துக் கொண்டு அதில் கணிசமான பகுதியை கந்து வட்டிக்காரரிடம் கொடுத்து விட்டு, அன்றாட வாழ்க்கைக்கான அத்தியாவ சியப் பொருட்களைக் கூட தொழிலாளர் களால் வாங்கமுடிவதில்லை. ஆண்டு முழு வதும் வேலைக்கு உத்தரவாதம் இல்லாத நிலையில் வேலை இல்லாத காலங்களில் பிழைப்பை நடத்தவும், நோய்வாய்ப்படுதல், வீட்டுவிசேஷங்கள், எதிர்பாராத செலவுகள் போன்றவற்றை சமாளிப்பதற்கும் கந்துவட் டிக்காரர்களின் உதவியை நாடவேண்டியுள் ளது. இதனால் அன்றாடம் வாழ்க்கை நடத் துவதே உன்பாடு என்பாடு என்றாகிவிடு கிறது. அதனால் குடும்பங்களில் சண்டை சச் சரவுகள் ஏற்பட்டு நிம்மதியற்ற சூழ்நிலை உருவாகிவிடுகிறது. டாஸ்மாக் கடைப்பழக் கம் நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கி விடுகிறது.

தொழிற்சங்க பாதுகாப்பு போதுமானதாக இல்லாத நிலையில், வேலைநேரத்துக்கான சட்டவரம்புகள் பல நிறுவனங்களிலும் முறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை. வாரத்தில் ஒருநாள் விடுப்பு, மற்ற நாட்களில் 8மணிநேர வேலை என்ற அடிப்படையில் ஒரு தொழிலாளி 48மணி நேரம் வேலைசெய் வதற்கு பதிலாக 90 மணி நேரம் வேலை செய்வதற்கு நிர்ப்பந்திக்கப்படும் நிலையிலும் ஏராளமான தொழிலாளர்கள் வைக்கப்பட்டுள் ளனர். குறிப்பாக ஏற்றுமதிக்கான ஆர்டர்களை குறிப்பிட்ட தேதிக்குள் செய்துமுடிப்பதற்காக இயந்திரகதியில் ஓய்வேஎடுக்காமல் தொழி லாளிகள் வேலை செய்யவேண்டியுள்ளது. பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் ஓவர்டைம் ஊதியமே முறையாக வழங்கப்படுவதில்லை. வடநாட்டிலிருந்து வரவழைக்கப்படும் தொழி லாளர்களின் நிலை படுமோசம். மற்ற தொழி லாளிகளுக்குக் கொடுக்கப்படுவதைவிடக் குறைவான சம்பளமே அவர்களுக்கு வழங் கப்படுகிறது.

பஞ்சு தூசி நிரம்பிய சுற்றுச்சூழலில் தொடர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டியிருப் பதால் வாய்ப்புண், நுரையீரல் பிரச்சனைகள், தலைசுற்றல் போன்ற பல நோய்களால் தொழி லாளிகள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். ஈஎஸ்ஐ வசதிகள் மறுக்கப்படுவதால் உரிய மருத்துவ சிகிச்சைகளைஅவர்களால் செய்துகொள்ள முடிவதில்லை. திருப்பூரில் தற்கொலைச் சாவுகள் அதிகரித்துள்ளது தொடர்பான கட் டுரை ‘பிரண்ட்லைன்’ இல்(டிச.8) வெளி யானதையடுத்து மத்திய தொழிலாளர் நலத் துறை நேரடியாக களஆய்வு செய்வதற்காக துணை தலைமை தொழிலாளர் நல ஆணை யர் தலைமையில் ஒரு குழுவினை திருப் பூருக்கு அனுப்பி வைத்தது. அக்குழுவினர் திருப்பூருக்கு வந்து, தொழிலாளர்கள், உற்பத்தியாளர்கள், ஏற்று மதியாளர்கள், தொழிற்சங்கத்தலைவர்கள் மற்றும் சம்பந் தப்பட்ட அதிகாரிகளுடன் விவா தித்தனர். வீட்டுவசதி, ஈஎஸ்ஐ, கூட்டுறவுக் கடன் போன்றவை தொடர்பாக மத்திய அர சுக்கு சில பரிந்துரைகளை வழங்கியுள்ளது. மத்திய அரசு நேர்மையானமுறையில் மனப் பூர்வமாக இந்த பரிந்துரைகளை நிறைவேற்றினாலும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைச்சூழலில் தற்காலிக நிவாரணம்தான் கிடைக்க முடியும். ஏனென்றால் திருப்பூர் தொழிலாளர்களின் இன்றைய அவலநிலைக்குக்காரணம் லாபம் ஈட்டுவது ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பே. மார்க்ஸ், மனித சமூகத்துக்காக விட்டுச் சென்ற வரலாற்றுக்கருவூலமான ‘மூலதனம்’ நூலில், வேலைநாள் பற்றிய பகுதியில் அவர் அளித்துள்ள சித்தரிப்பு 150 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இன்றும் கூட மிகச்சரியாக இருக் கிறது என்பதற்கு திருப்பூர் நிலையே சரியான நிரூபணம் ஆகும்.

சமுதாய நிர்ப்பந்தம் இன்றாலன்றி, தொழி லாளியின் ஆரோக்கியம் பற்றியோ, ஆயுள் பற்றியோ மூலதனத்துக்குக் கவலையில்லை. உடலும் உள்ளமும் பாழாவது, அகாலமரணம், மிகைவேலை எனும் சித்ரவதை ஆகியவை குறித்து எழுப்பப்படும் கூக்குரலுக்கு அது பின் வருமாறு பதிலளிக்கிறது.இவற்றால் எங்கள் லாபம் அதிகமாகும் போது நாங்கள் ஏன் இவைகுறித்து கவலைப்படவேண்டும்? ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது இவை யெல்லாம் தனிப்பட்ட முதலாளியின் நல் லெண்ணத்தையோ, கெட்ட எண்ணத் தையோ பொறுத்ததன்று. தடையில்லாப் போட்டியானது முதலாளித்துவப் பொருள் உற் பத்தியின் உள்ளார்ந்த விதிகளை வெளி யிலிருந்து பலவந்தம் செய்து,ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட முதலாளியின் மீது அதிகாரம் செலுத்தும் விதிகளாக உருவெடுக்கச் செய்கிறது.

-கி.இலக்குவன்

இதுதான் அமெரிக்கா

மனித உரிமை குறித்து உலக நாடுகளுக்கு வாய் கிழிய வகுப்பெடுக்குகிறது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம். ஆனால் பிற நாட்டு மக்களை புழுக்களாய், புன்மைப் பூச்சிகளாய் கருதுகிறது. மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு அமெரிக்காவை தாஜா செய்ய எந்த அளவுக்கும் இறங்குகிறது. ஆனால், இந்திய மக்கள் என்றாலே அமெரிக்க நிர்வாகத்திற்கு இளக்காரம்தான்.

இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம்தான் அமெரிக்காவில் இந்திய மாணவர்களின் கணுக்காலில் கண்காணிப்புக் கருவியை பொருத்தி இழிவு படுத்தியுள்ள நிகழ்வாகும். அமெரிக்காவில் படிக்கலாம் என்று ஆசைகாட்டி விளம்பரங்கள் இந்தியாவில் செய்யப்படுகின்றன. இதை நம்பி அமெரிக்கா செல்லும் பல மாணவர்கள் ஏமாறு கின்றனர்.

கலிபோர்னியாவில் உள்ள டிரை-வேலி பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்கப் போலீசார் சோதனை நடத்தியபோது அங்குள்ள மாணவர் களுக்கு போலி விசா வழங்கப்பட்டுள்ளதை கண்டறிந்துள்ளனர். இதற்கு எந்தவகையிலும் மாணவர்கள் பொறுப்பல்ல. போலி ஏஜெண்டு களால் இவர்கள் ஏமாற்றப்பட்டுள்ளனர்.

இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் 1,555 பேர் இவ்வாறு போலி விசாவில் படித்து வந்ததாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அந்த பல் கலைக்கழகம் மூடப்பட்டுள்ளது. நியாய உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் அந்த மாணவர்கள் பயில மாற்று ஏற்பாடு செய்ய வேண்டிய அமெரிக்க நிர்வாகம், மாணவர்களை ஒரு முகாமில் அடைத்து சித்ரவதை செய்து வருகிறது. உச்சகட்டக் கொடுமையாக மாணவர்கள் எங்கு செல்கிறார்கள் என்பதை கண்காணிக்க கணுக்காலில் நிர்ப்பந்தமாக கண்காணிப்புக் கருவி பொருத்தியுள்ளனர். பெருந்தொகை கொடுத்தவர்களை ஜாமீனில் விடுவித்துவிட்டு, முடியாதவர்களை இவ்வாறு கொடுமைப்படுத்துகின்றனர்.

அமெரிக்காவில் பயிலச்சென்ற இந்திய மாணவர்கள் மட்டுமின்றி தலைவர்களும் கூட அவமானத்திலிருந்து தப்புவதில்லை. முன்னாள் குடியரசுத்தலைவர் அப்துல்கலாம் துவங்கி, முன்னாள் துணைப்பிரதமர் எல்.கே.அத்வானி, பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ், திரைக்கலைஞர்கள் கமல்ஹாசன், ஷாருக்கான், மம்முட்டி போன்றவர்களும் அமெரிக்க விமான நிலையங்களில் சோதனை என்ற பெயரில் இழிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர். அண் மையில் அமெரிக்காவுக்கான இந்திய தூதரும் கூட இவ்வாறு இழிவுபடுத்தப்பட்டார்.

வழக்கம்போல இந்திய அயல்துறை அமைச் சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, இந்திய மாணவர்கள் அவமானப்படுத்தப்பட்டுள்ளதை கண்டிப்பதாக கூறியுள்ளார். ஆனால் இது போதாது. கடுமை யான வார்த்தைகளால் அமெரிக்க அதிகாரி களின் இழிசெயலை கண்டிக்க வேண்டும். அமெரிக்க தூதரை அழைத்து இந்தியாவின் கண்டனத்தை தெரிவிக்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டுள்ள மாணவர்களுக்கு நிவாரணம் மற்றும் கல்வி கிடைத்திட உரிய ஏற்பாடுகளை இந்திய அரசு செய்ய வேண்டும்.

இந்தியாவில் அமெரிக்க குடிமகன் ஒருவருக்கு இத்தகைய இழிவு ஏற்பட்டிருந்தால் அமெரிக்கா எந்த அளவுக்கு கோபமடைந்திருக்குமோ அதே கோபத்தை இப்போது இந்தியாவின் சார்பில் வெளிப்படுத்த வேண்டும். முதலில் இந்தியா என்பது அமெரிக்காவின் காலனி நாடு அல்ல என்ற உணர்வு ஆட்சியாளர்களுக்கு வர வேண்டும்